ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

 .

1.         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

2.         Κατάλογος ΒιβλΙων ΕιρΗνης ΟικονομΙδου

3.         ΒιβλιοπαρουσΙασις εργων ΕιρΗνης ΟικονομΙδου

4.         Κατάλογος ΒιβλΙων της ΕκκλησΙας σε μετάφραση απΟ ΑρχαΙα στα ΝΕα ΕλληνικΑ

5.         ΚεΙμενα ΕιρΗνης ΟικονομΙδου σε θεολογικΑ θΕματα

-     Το θαύμα της Αγίας Ευφημίας κατά την 4η Οικουμενική Σύνοδο το 451 μ.Χ.

-     Κόπται, Αρμένιοι, Αιθίοπες δεν είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

-     Η ανακαίνιση της ζωής

-     Γιατί η αγιοποίηση του Μακρυγιάννη..

-     Το θαύμα του Αγίου Φωτός.

-     Το Ευαγγέλιο στην Ελλάδα.

-     Η Ορθοδοξία στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων

-     Αγία Μονή Αρείας – Ναυπλίου.

-     Αποστολικό και όχι θεομητορικό το προσκήνυμα της Εφέσου.

-     Αποκάλυψη Ιωάννου Κεφ. Α΄ (12-20).

-    Ο ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ.

-     ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ     .

-     Εδάφια Αγ. Γραφής που αποδεικνύουν την αθανασία της ψυχής.

-     Βιβλιογραφία για την Ορθοδοξία.

-     Διαφορές μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και Ρωμαιοκαθολικισμού.

-     Η οδός προς την σωτηρίαν..

-     Α΄ Προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου (εντολή να είναι κατανοητή η γλώσσα της διδασκαλίας).

-     Μέτρα για την πνευματική αναγέννηση του Ελληνισμού.

-     Τι είναι η Εκκλησία.

-     Επιστολή του Αποστόλου Παύλου (αναφορά στην ομοφυλοφιλία).

-     Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον Κεφ. ΙΕ΄ (4,10)

-     Το Συνοδικόν της Ορθοδοξίας: Νίκη κατά της εικονομαχίας.

-     Ευσέβιος Παμφίλου, 265-340 μ.Χ. (Εις τον βίον του Βασιλέως Κωνσταντίνου)

-     Το όραμα του Βασιλέως Κωνσταντίνου «Εν τούτω Νίκα»....

6.         ΕπιστολΕς ΕιρΗνης ΟικονομΙδου σε θεολογικΑ θΕματα.

7.         ΡαδιοφωνικΕς εκπομπΕς ΕιρΗνης ΟικονομΙδου σε θεολογικά θΕματα.

-     Ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Θέμα: «Διαφορές μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Ρωμαιοκαθολικών».....

-     Ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, Θέμα: «Τα λειτουργικά κείμενα σε απλή γλώσσα»...

8.         ΘεολογικΑ-ΕκκλησιαστικΑ θΕματα ΙερΕων και ΘεολΟγων

-     Μόνη σώζουσα η Ορθοδοξία μας..

-     Επιστολές του Αποστόλου Παύλου προς Κολασσαείς, Φιλιππησίους, Εφεσίους

-     Οι Νηστείες...

-     Οι Άγιοι Άγγελοι..

-     Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, από τη «Φωνή Κυρίου»: Του Παραδείσου τα κάλλη...

-     Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς: Δύο παράλληλες εποχές.

-     Ποιος ήταν ο Πλάτων.

-     Η εκκλησιολογία του χαμένου υποκειμένου..

-     Ο σκοπός τη εν Χριστώ ζωής (από το περιοδικό «Ο Σταυρός)..

-     Το Παλαιοημερολογιτικό Σχίσμα.

-     Δοξαστικόν για τους Αγίους της Ηνωμένης Ευρώπης..

-     Η αναδρομική έκθεση του Φώτη Κόντογλου..

-     Η θρησκευτική αγωγή στο εκπαιδευτικό έργο του Ιωάννη Καποδίστρια

-     «Φωνή Κυρίου»: Θρησκευτικές Παραδόσεις.

9.         ΠοιμαντικΟς ΤουρισμΟς – ΚεΙμενα ΕιρΗνης ΟικονομΙδου 185

-     Τουρισμός και Ιεραποστολή..

-     Ο Τάφος του Ευαγγελιστού Λουκά στην Θήβα της Βοιωτίας.

-     Άφιξις τμήματος Αγ. Λειψάνου του Ευαγγελιστού Λουκά στην Θήβα από την Πάδουα Ιταλίας..

-     Τουριστική Ποιμαντική: Ιερά Μητρόπολις Κορίνθου.

-     Αρχαία και Χριστανική Αθήνα στην Πλάκα.

-     Άγιον Όρος: Έκθεση κειμηλίων στη Θεσσαλονίκη.

-     Μέγα Σπήλαιο, Προσκήνυμα του Αγ. Λουκά του Ευαγγελιστού.

-     Τουριστική Ποιμαντική: Ιερά Μητρόπολις Φωκίδος.

-     Δευτέρα περιοδεία του Απ. Παύλου (49 μ.Χ.). Ο Παύλος φθάνει στους Φιλίππους της Μακεδονίας.

-     Τουρισμός και Θαύματα.

10.      ΚεΙμενα σε πολιτικΑ, πολιτισμικΑ και εθνικΑ θΕματα.

-     Σωκράτης και Ξενοφών. Εφημ. Ελεύθερος Κόσμος, 1971.

-     Το Σχέδιο ΜΑΡΣΑΛ. Καθημερινή, 1977.

-     Ο προβληματισμός των Ελλήνων. Του Γ. Καραπάνου, 1979..

-     Παραιτηθείτε Κύριοι. Του Ν. Πολίτη, Καθημερινή, 1983.

-     Καίριες υποθήκες. Καθημερινή, 1983.

-     Έκκλησις προς Άρχοντας και αρχομένους.                             Της Ειρ. Οικονομίδου, 1985.

-     Κοινοτική ανάπτυξη. Από το περιοδικό «Πολιτισμός», 1990.

-     Ανθελληνική πρόκληση από την Ουάσινγκτον Ποστ.          Εφημ. Ελεύθερος Τύπος, 1994.

-     Αγροτουρισμός και τουριστική ανάπτυξις. Εφημ. ΕΣΤΙΑ, 1996.

-     Οι αόρατες δυνάμεις. Από την Εφημ. ΔΙΑΛΟΓΟΣ..

-     Η σφυγμομέτρηση των Τούρκων σε Ευρωπαϊκό έδαφος.   Εφημ. ΕΣΤΙΑ, 2005     240

-     Σκότιες ανεξήγητες δεσμεύσεις. Του Χ. Γιανναρά,              Εφημ. Καθημερινή, 2005.

-     Μανιφέστο 167 Ελλήνων Πανεπιστημιακών του εξωτερικού. Του Αντώνη Καρκαγιάννη, Καθημερινή, 2006.

-     Μη τήρησις του ΚΟΚ στις διαβάσεις των πεζών.                    Της Ειρ. Οικονομίδου, 2006.

-     Αι νεοκλασικαί Αθήναι. Του Σ. Κυδωνιάτου...

-     Παρίσι 1954. Της Ειρ. Οικονομίδου..

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

 


 

 

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

 

 

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα Ευβοίας (το 1929). Καταγωγή από Προύσσα, Κωνσταντινούπολη, Σάμο και Νάξο. Από το 1936 (6 ετών) ζει στην Αθήνα. Τελείωσε Μέση Εκπαίδευση (Οκτατάξιο Γυμνάσιο) στην Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης (1948).

Από το 1949 άρχισε να εργάζεται ως δακτυλογράφος σε 3 γλώσσες (ελλην., αγγλ., γαλλ., τυφλό σύστημα) στο Γραφείο Διεθνών Σχέσεων του Ελλην. Ερ. Σταυρού, ενώ παράλληλα σπούδαζε στο Γαλλ. Ινστιτούτο απ’ όπου πήρε το δίπλωμα των Καθηγητών της Γαλλικής το 1955.

Το 1953-1954 σπούδασε Γαλλ. Φιλολογία στη Σορβόννη στο Παρίσι με επιτυχείς εξετάσεις (Certificat “Propédeutique”).

Το 1955-1958 εργάστηκε ως Καθηγήτρια του Γαλλ. Ινστιτούτου Αθηνών (Παράρτημα Ν. Σμύρνης).

Το 1958-1959 εργάστηκε ως μεταφράστρια στο Σύνδεσμο Εμπορικών Αντιπροσώπων Αθηνών.

Το 1960-1961 εργάστηκε ως γραμματεύς στην Ολυμπιακή Αεροπορία (Γραφείο Μελετών του Αεροδρομίου Ελληνικού), ενώ συγχρόνως σπούδαζε στη Σχολή Ξεναγών του ΕΟΤ.

Από το 1962-1998 εργάστηκε ως ξεναγός, ενώ παράλληλα συνέχισε Πανεπιστημιακές Σπουδές.

Το 1963-1964 ένα έτος Βυζαντινή και Νεο-ελληνική Φιλολογία με επιτυχείς εξετάσεις στη Σορβόννη, Παρίσι. Με το πιστοποιητικό αυτό καθώς και με το Πιστοποιητικό επιτυχών εξετάσεων ενός έτους σπουδών στο Καποδιστριακό (Τμήμα Γαλλ. Φιλολογίας) εγγράφεται στην Πάντειο το 1969 και το 1973 παίρνει Πτυχίο Πολιτικών Επιστημών.

Το 1974 εγγράφεται στη Θεολογική Σχολή Αθηνών με το Πτυχίο της Παντείου, απ’όπου παίρνει το Πτυχίο το 1978.

Από το 1979 αρχίζει απανωτές εκδόσεις στα γαλλικά, αγγλικά και ελληνικά, για τον ελληνικό πολιτισμό. Το σύνολο των εκδοθέντων βιβλίων της είναι 23. Σήμερα κυκλοφορούν τα 19 (8 ελλην., 5 αγγλ., και 6 γαλλ.), Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος (210-3224819).

Από το 1983-1998 ξεναγούσε και ισπανικά (επίσημος άδεια ΕΟΤ).

Από το 1987-1998 ξενάγησε μόνο στην Πάτμο.

Από το 1999 είναι συνταξιούχος. Αυτό το έτος εκπαιδεύτηκε στον υπολογιστή και έχει δική της ιστοσελίδα στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, για την Ορθοδοξία (Διεύθυνση: www.christian-orthodoxy.gr, και E-mail: ireconom@otenet.gr).

Είκοσι οκτώ ραδιοφωνικές εκπομπές στους δύο εκκλησιαστικούς σταθμούς. Δύο πεντάλεπτα στο κανάλι «», μια εκπομπή ¾ στο κανάλι «Τηλετώρα» και μία στο κανάλι «Τηλεάστυ» (¾).

Από το έτος 2005 εργάζεται εθελοντικώς κατ’οίκον με σκοπό την Ιεραποστολή προς το εσωτερικό και προς το εξωτερικό. Χρειάζεται πολύ αυτό· (δια τηλεφώνου και ταχυδρομείου).

Παρέδωσε στο ΙΚΑ 10.000 ένσημα. Στα βιβλία της δεν έχει εμπορι­κό κέρδος. Σύνταξη ΙΚΑ 800 €.

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αθήναι 20/9/2002

Προς τον οργανωτήν

του Μουσείου

του Μαραθώκαμπου - Σάμου

 

Αξιότιμε Κύριε,

            Προς ενημέρωσίν σας επ' ευκαιρία της δωρεάς μου δύο παλαιών φωτογραφιών-προσωπογραφιών (μεγάλου μεγέθους) των παιδιών των δύο Καπεταναίων της Σάμου της Επαναστάσεως του 1821: Καπετάν Σταμάτη (Γεωργιάδη) (εκ Μαραθωκάμπου), όπου και το άγαλμά του, και του Καπετάν Κωνσταντίνου Λαχανά, από το 'Ανω Βαθύ (όπου και το άγαλμά του), των οποίων είμαι απόγονος (5η γενεά), σας δίνω τις ακόλουθες πληροφορίες που έχω από την παράδοση της οικογενείας μου:

            Η γιαγιά μου Ειρήνη Οικονομίδου (σύζυγος του Ιωάννου Οικονομίδη (ο οποίος κατήγετο από αρχοντική οικογένεια εκ Προύσσης της Μ. Ασίας και υιός (εκ μητρός) της Ραλλούς Λασκαρίδου, απογόνου παλαιάς Βυζαντινής οικογενείας) ήταν η μητέρα του πατέρα μου Κωνστ. Οικονομίδη και εγγονή του Καπετάν Σταμάτη εκ μητρός (Αγγελικής Σταμάτη (της φωτογραφίας) και εγγονή του Καπετάν Λαχανά, εκ πατρός (Γεωργίου Λαχανά (της φωτογραφίας).

            Δηλαδή η Αγγελική Σταμάτη (της φωτογραφίας) και ο Γεώργιος Λαχανάς (της φωτογραφίας), σύζυγός της, ήταν παιδιά των δύο Καπεταναίων που συμπεθερέψανε: δηλαδή παντρέψανε τα παιδιά τους που βλέπομε στις δύο αυτές φωτογραφίες: την Αγγελική Σταμάτη με τον σύζυγό της Γεώργιο Λαχανά.

            Τις δύο αυτές φωτογραφίες τις κληρονόμησα από μία μεγάλη μου θεία της οποίας η μητέρα ήταν του γένους Σταμάτη ως κόρη της Αγγελικής Σταμάτη (της φωτογραφίας). Αυτή η μεγάλη μου θεία ωνομαζόταν Αγγελική, δηλαδή της είχαν δώσει το όνομα της γιαγιάς της Αγγελικής (της φωτογραφίας).

            Οι δύο Καπεταναίοι: Σταμάτης (Γεωργιάδης) και Κωνσταντίνος Λαχανάς έλαβαν μέρος στη μεγάλη μάχη του Πυθαγορείου την 6η Αυγούστου 1824 που ωδήγησε στη μεγάλη Νίκη των Σαμιωτών κατά των Τούρκων που είχαν κάνει ξαφνική απόβαση στη Σάμο. Αυτή η Νίκη ήταν ένα πραγματικό θαύμα, αφού έχει περάσει και στην Ιστορία η φράση: "την 6η Αυγούστου Χριστός έσωσε την Σάμον" (ανήμερα της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος). Γι' αυτό ο σημαντικότερος Ναός του Πυθαγορείου είναι αφιερωμένος στην "Μεταμόρφωση". Είχα δε την ευλογία να επισκεφθώ το Πυθαγόρειο το 1998 και να λειτουργηθώ μέσα σ' αυτόν τον ιστορικό Ναό.

            Η νίκη αυτή στο Πυθαγόρειο την 6η Αυγούστου 1824 οφείλεται σε ένα θαύμα το οποίο μου διηγήθηκε η μεγάλη αυτή θεία Αγγελική (εξαδέλφη της γιαγιάς μου Ειρήνης) από την οποία κληρονόμησα αυτές τις δύο φωτογραφίες-προσωπογραφίες, επειδή τις είχε στο σπίτι της. Αυτή την διήγηση την κάνω για πρώτη φορά γραπτώς τώρα, για σας:

            Τις παραμονές της μάχης μία μοναχή της οποίας το μοναστήρι ήταν ψηλά σ' ένα βουνό και η οποία δεν είχε καθόλου κατεβεί στον κόσμο είδε στον ύπνο της τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που της είπε να ειδοποιήσει τον καπετάν Σταμάτη και ν' ανεβεί στο Μοναστήρι, να πάρει τη μεγάλη εικόνα του (που είναι το αριστερό βημόθυρο του ιερού), και να το κατεβάσει στην πόλη, την ώρα δε της μάχης να το έχουν εμπρός στους πολεμιστάς σαν ασπίδα.

            'Οταν ο Καπετάν Σταμάτης ανέβηκε στο μοναστήρι έβαλε αυτό το βαρύ βημόθυρο με την εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην πλάτη του και το κατέβασε κάτω και δεν ένιωθε το βάρος!

            Δύο προσωπογραφίες των δύο Καπεταναίων Σταμάτη και Λαχανά, ζωγραφισμένες από τον μεγάλο ζωγράφο Λύτρα βρίσκονται στον Δήμο της πόλεως της Σάμου, καθώς και μερικά όπλα τους που δώρησε η θεία μου Αγγελική (εκ μητρός Σταμάτη) στον Δήμο της Σάμου.

            Μία άλλη μεγάλη μου θεία Σταμάτη ήταν η Ερσυλία Σταμάτη (άγαμη) και οι δύο εξαδέλφες μου Λέλα και Κατίνα Σταμάτη (άγαμες). Και οι τρεις τους ήταν παρούσες στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Καπετάν Σταμάτη στον Μαραθώκαμπο.

            Μετά την Επανάσταση του 1821 οι δύο οικογένειες των Καπεταναίων εγκατεστάθησαν στην Χαλκίδα Ευβοίας, γιατί η Σάμος δεν είχε ακόμα ελευθερωθεί.

 

 

Σημ.:   Η γιαγιά μου Ειρήνη Οικονομίδου (εγγονή του καπετάν Σταμάτη εκ μητρός και του καπετάν Λαχανά εκ πατρός) ήταν από τις πρώτες πολύ μορφωμένες γυναίκες της Ελλάδος μετά την Παλιγγενεσία. Δίδασκε στο Αρσάκειο και ίδρυσε το πρώτο Παρθεναγωγείο σε επαρχιακή πόλη, στην Χαλκίδα, πριν ακόμα τον γάμο της με τον Ιωάννη Οικονομίδη. Το σπίτι τους στο Κέντρο της πόλεως ήταν το πρώτο και σημαντικώτερο αρχοντικό της Χαλκίδος (δεν υπάρχει πια).

 

 

 

Μετά τιμής

 

 

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΒΙΒΛΙΩΝ

ΕΙΡΗΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 


 

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΝ 2007                                                Τα εν κυκλοφορία

ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Χαβρίου 3 – 4η κάθετος Κολοκοτρώνη

Τηλ./Φαξ: 210-3224819

(Χονδρική: 30% έκπτωσις)

 

 

ΕΡΓΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ (14η σελ. του Καταλόγου)

Πτυχ. Θεολογίας & Πολιτ. Επιστ., τ. Διπλ. Ξεναγός (1962-1997)

 

 Λιανική Τιμή (€)

1.       «ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: 7.000 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ»

(Αναφέρεται και στην Κύπρο)

-     στα Ελληνικά, 3η έκδοσις, σελ. 216 (βραβευμένο), 1990 (εξωφ. τετραχρ.)........................................... 11,00

-     στα Αγγλικά, 6η έκδοσις, σελ. 180, 1995 (εξωφ. τετραχρ.)..................................................................... 13,00

-     στα Γαλλικά, 4η έκδοσις, σελ. 176, 1995 (εξωφ. τετραχρ.)..................................................................... 13,00

2.       «ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ»

-     στα Ελληνικά, 5η έκδοσις, σελ. 92, 2002 (1η έκδ. 1993)......................................................................... 7,00

-     στα Αγγλικά, 16η έκδοσις, σελ. 112, 2004 (1η έκδ. 1980)........................................................................ 8,00

-     στα Γαλλικά, 12η έκδοσις, σελ. 140, 2004 (1η έκδ. 1979)........................................................................ 8,00

3.       «ΠΑΤΜΟΣ: ΤΟ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟ ΝΗΣΙ»

-     στα Ελληνικά (με πολλές έγχρωμες φωτογραφίες που υπάρχουν μόνο σ’αυτό το βιβλίο πραγματοποιημένες από τη συγγραφέα), (1η έκδ. 1995)........................................................................................................................ 7,00

-     στα Αγγλικά, 2η έκδοσις, 1994 (1η έκδ. 1993).......................................................................................... 7,00

-     στα Γαλλικά, 2η έκδοσις, 1994 (1η έκδ. 1991).......................................................................................... 7,00

4.       «ΤΟ ΑΓΙΟ ΜΑΝΔΗΛΙΟ»

-     Ελληνογαλλικό, 3η έκδοσις, σελ. 72, 1997 (έγχρωμες φωτογραφίες, 1η φορά στην Ελλάδα), 1η φορά μετάφρασις εκ του Βυζαντινού κειμένου του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου, ο οποίος ήταν και λόγιος 7,00

5.       «ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

-     στα Ελληνικά, 2η έκδοσις (με 15 γκραβούρες και 2 χάρτες).................................................................... 7,00

-     στα Αγγλικά, 2η έκδοσις (με 15 γκραβούρες και 2 χάρτες)....................................................................... 8,00

-     στα Γαλλικά (με 15 γκραβούρες και 2 χάρτες)............................................................................................ 8,00

6.       «Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ Β΄ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΛΟΥΘΗΡΑΝΟΥΣ»

1η μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά, σελ. 128, εκ του Συγγράμματος του Καθ. Ιωαν. Καρμίρη «Τα Δογματικά Μνημεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Τυπογραφείο Παπανικολάου).............................................................................. 6,00

7.       «Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ» (ισχύει και για μεγάλους)

Κείμενο-μετάφραση της Θ. Λειτουργίας του Ι. Χρυσοστόμου, 1η έκδοσις, σελ. 80 (έγκρισις Οικ. Πατριαρχείου: 1983) της 1ης εκδόσεως, 135 σελ. η 19η έκδοσις.................................................................................................................. 4,00

8.       «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΛΑΜ»

Γενναδίου Σχολαρίου (1η μετάφρασις από τα αρχαία Ελληνικά στα Γαλλικά).

Και αποσπάσματα άλλων πατέρων (Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλου, Τηλ. 210-3224819).................................. 7,00

9.       «ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ» του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (14ος αι.), & η «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ»

(1η μετάφρασις εκ του αρχαίου Ελλην. στα Γαλλικά) (Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλου, Τηλ. 210-3224819)...... 7,00

10.     «ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ (ΜΙΛΑΝΟ), 313 μ.Χ.» του Μεγ. Κων/νου

1η Νεοελληνική μετάφρασις εκ του αρχαίου Ελλην. και παράλληλη στα Γαλλικά και Αγγλικά λόγω της παγκοσμιότητός του και της σημασίας του σήμερα. Περιέχει και το Αρχαίο Ελληνικό κείμενο εκ της Πατρολογίας του Migne (έκδ. Απρ. 2007) (Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλου, Τηλ. 210-3224819)................................................................................................................ 8,00

Σημ.: Η συγγραφεύς δεν έχει εμπορικό κέρδος.


 

  ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ ΕΡΓΩΝ

ΕΙΡΗΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

 


 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ

 

1)      Πρώτη μετάφρασις στα Ελληνικά του «Μικρού Πρίγκηπα» του μεγάλου Γάλλου συγγραφέως, πού σκοτώθηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως πιλότος Antoine De St. Exupéry, Αθήνα, Εκδοτ. Οίκος «Δίφρος», 1957 (Πρόλογος Roger Milliex Υποδιευθ. του Γαλλ. Ινστιτούτου Αθηνών), (εξηντλήθη).

2)      «Ο Γύρος της Ελλάδος δια μέσου των Μύθων αρχαίων και νέων» (στην Γαλλική γλώσσα), Αθήνα 1965, (εξεδόθη υπό της συγγραφέως, εξηντλήθη).

3)      Το ίδιο βιβλίο στην αγγλική γλώσσα, 1970 (εξηντλήθη).

4)      «Διαφοραί μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας καί Ρωμαιοκαθολισμού» (στην Γαλλική γλώσσα), Αθήνα 1979, (εξεδόθη υπό της συγγραφέως) (2003). Κυκλοφορεί η 12η έκδοσις ('Εγκρισις της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Άριθ. 2261/17.6.1980 και της Ιεράς Επιστασίας του Αγ. Όρους. Αριθ. 196/Κ/19.3.80).

5)      Το ίδιο βιβλίο στην Αγγλική γλώσσα (1980). Κυκλοφορεί (2003) σε 16η έκδοσι. 5η Ελληνική έκδοσις: Αθήνα 2002. Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλου, Χαβρίου 3, 4η κάθετος Κολοκοτρώνη, τηλ./φαξ: 210 3224 819. Στα Γαλλικά 12η έκδοσις.

6)      «Η Θεία Λειτουργία για τα παιδιά»: Λογοτεχνική μετάφρασις στην δόκιμο νεο-ελληνική γλώσσα της Θ. Λειτουργίας του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Αθήνα 1983. Κυκλοφορεί (2003) η 15η έκδοσις στον Εκδοτικό Οίκο «Νεκτάριος Παναγόπουλος», τηλ./φαξ: 210 3224 819.

7)      «Γενηθήτω Φως»: 300 ποιήματα σαν Δημοτικά Τραγούδια εμπνευσμένα από την Πίστι, τον Πολιτισμό και την Ιστορία μας, γραμμένα κατά το διάστημα των επαγγελματικών ταξειδιών της συγγραφέως επί μία 25ετία (1960-1985), Αθήνα, 1985. Εξεδόθη υπό της συγγραφέως με δική της επιμέλεια. Διάκρισις: «Χριστ. Λογοτεχνικής Συντροφιάς», 1986.

8)      «Τα δΥο ΠρΟσωπα της ΕλλΑδος – 7.000 χρΟνια Πολιτισμός»: Συνοπτική παρουσίασις του Πολιτισμού και της Ιστορίας της Ελλάδος με 70 φωτογραφίες επί του κειμένου στην Γαλλική γλώσσα, Αθήνα 1988, (εξεδόθη υπό της συγγραφέως. Κυκλοφορεί (2003) σε 4η έκδοσι -βελτιωμένη με 80 φωτογραφίες).

9)      Το ίδιο βιβλίο στην αγγλική γλώσσα, Αθήνα 1989. 6η έκδοσις (1996) – 1η Ελλ. εκδ. (1990) - 3η Ελλ. έκδ. (1999). Βράβευσις: 1991, από την Παγκόσμια Ένωση Τουριστ. Δημ/φων.

10)    «Πάτμος το κρυστάλλινο νησί». Ποιήματα γραμμένα στην Πάτμο (1987-1990), με 24 έγχρωμες φωτογραφίες της συγγραφέως, στα γαλλικά. Αθήνα 1991, 2α έκδοσις 1994. Αγγλική έκδοσις 1993 (2α έκδοσις 1995). Ελληνική έκδοσις 1995.

11)    «Το Άγιον Μανδήλιον» (Ελληνογαλλικό) με έγχρωμες φωτογραφίες πρωτοδημοσιευόμενες στην Ελλάδα. 3η έκδοσις, Αθήνα 1997.

12)    «Αποστολικά προσκυνήματα στην Ελλάδα». Εκδ. «Τήνος» (Γαλλικά 1993, Ελληνικά 1994, Αγγλικά, εκδ. υπό της συγγραφέως 1994). Β' Έλλην. εκδ. 2001, Β' Αγγλ. εκδ. 2003 – Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος. Τηλ. 210-3224819.

13)    «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ απαντά στους Λουθηρανούς». Αθήνα, 1997. Μεταγλώττισις της πρώτης Δογματικής επιστολής πού εστάλη τον 16ο αι. από τον τότε Οίκουμ. Πατριάρχη στους Γερμανούς θεολόγους, τους διαδόχους του Λουθήρου, με την οποία τους εξηγεί τί είναι ή Ορθόδοξος Χριστιανική πίστις καί τους επισημαίνει μερικά από τα λάθη τους.

14)    «Ομολογία της Χριστιανικής Πίστεως προς το Ισλάμ». Γενναδίου Σχολαρίου, Πατρ/χου Κωνστ/λεως. (Μεταγλώττισις στα Νέα Ελληνικά καί Εισαγωγή). Κυκλοφορεί δωρεάν σε Γ' έκδ. επηυξημένη (2002) υπό Νεκτ. Παναγοπούλου, μετά της Ομολογίας του Γρηγορίου Παλαμά για το Ισλάμ ("Τρείς Διάλογοι") και της "Ομολογίας του της Ορθοδόξου Πίστεως".

15)    Το ίδιο βιβλίο στα γαλλικά. Επηυξημένη έκδοσις, με Ομολογίες και άλλων Πατέρων προς το Ισλάμ. Αθήνα, 2000. Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος. Τηλ. 210-3224819.

16)    Ομολογία του Γρηγορίου Παλαμά για το Ισλάμ ("Τρεις Διάλογοι") και η "Ομολογία του της Ορθοδ. Πίστεως" (Γαλλικά, 2003).


 

 

 

 

 

 

 

 

Βιβλιοπαρουσίασις

 

            Μόλις κυκλοφόρησε σε Β' έκδοση βελτιωμένη, η πολύ ενδιαφέρουσα και μοναδική στη βιβλιογραφία μελέτη, "Αποστολικά προσκυνήματα στην Ελλάδα" της θεολόγου και ξεναγού Ειρήνης Οικονομίδου, στις εκδόσεις "Νεκτάριος Παναγόπουλος" (Χαβρίου 3 - 4η κάθετος Κολοκοτρώνη-, τηλ./φαξ: 210-3224819).

            Είναι μία πολύ κομψή έκδοσις (95 σελ.) η οποία εκτός το πλούσιο πληροφοριακό υλικό (βιβλικό, αρχαιολογικό και ιστορικό), περιέχει 16 γκραβούρες των περιοχών απ' όπου πέρασαν (και δύο μαρτύρησαν) οι 4 Απόστολοι που ήλθαν στην Ελλάδα (Απόστολος Παύλος, Απόστολος Ανδρέας, Ευαγγελιστής Λουκάς και Ευαγγελιστής Ιωάννης). Περιέχει ακόμη και δύο χάρτες.

            Η Ελλάς είναι η μόνη χώρα όπου ο Θεός έστειλε 4 Αποστόλους. (Η εξήγησις υπάρχει στην εισαγωγή του βιβλίου.)

            Το βιβλίο αυτό που έχει παγκόσμιο ενδιαφέρον, λόγω της παγκοσμιότητος τού Ευαγγελίου, κυκλοφορεί και σέ γαλλική και αγγλική έκδοση από το 1994. Ως εκ τούτου είναι χρήσιμο δώρο όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για συγγενείς και φίλους στο εξωτερικό και για τις ιεραποστολές μας.

 

 

 

 

 


 

Βιβλιοπαρουσίασις

(1985)

 

            Μεταξύ των χριστιανικών ποιητικών συλλογών που διεκρίθησαν στις 9 Δεκεμβρίου (1985) από την «ΧΡΙΣΤ. ΛΟΓΟΤΕΧΝ. ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ» είναι η ποιητική συλλογή της χριστιανικής ποιήσεως της Θεολόγου Ειρήνης Οικονομίδου: "ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΦΩΣ".

            Αυτή η συλλογή διεκρίθη με το αιτιολογικό:

            «Για το θαυμάσιο περιεχόμενο και τα πολλά ιδανικά».

            Η επιστολή εξ άλλου του Μητροπολίτου Νικαίας κ.κ. Γεωργίου εκφράζει για την συλλογή αυτή τον πιο θερμό ενθουσιασμό με τα λόγια αυτά: «Μέσα από τα ποιήματα αυτά αναπηδούν μεγάλα μηνύματα ζωής, ανοίγονται νέοι ορίζοντες για τους οδοιπόρους του βίου και που ζουν χωρίς σκοπό, ορθώνουν πύργους πίστεως στους ζώντας χωρίς ιδανικά, και περιέχουν στοχασμούς και υψηλή έννοια ευθύνης καθώς και πτερυγισμούς που ακτινοβολούν στην σφαίρα του πνεύματος.» (10.10.1985)

            Είναι λοιπόν πολύ κατάλληλο αυτό το βιβλίο για τους νέους και μάλιστα για τα κατηχητικά, τις Ομάδες, τα Πνευματικά Κέντρα και τις Κατασκηνώσεις. Καθώς και για το μάθημα των θρησκευτικών και για τις Σχολικές Εορτές.

 

 

Είναι εξηντλημένο,

αλλά προσεχώς θα επανεκδοθεί

προς χάριν της Ελληνικής Νεότητος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οκτώβριος 10, 2003

 

Βιβλιοπαρουσίασις

 

            Ένα από τα 22 βιβλία της Θεολόγου και Ξεναγού Ειρήνης Οικονομίδου, που κυκλοφορεί με επιτυχία ήδη σε 5η έκδοση, είναι πάντα πολύ επίκαιρο.

            Αυτό το εύχρηστο βιβλίο (90 σελ.) είναι γραμμένο με απλό και κατανοητό τρόπο, αλλά βασίζεται στην Θεολογική Επιστήμη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλαδή στην Παράδοση των Αγίων Αποστόλων. Ο τίτλος του είναι "ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ". Αναλύονται μία μία όλες οι διαφορές με την θεολογική όμως στήριξη της αληθείας και κυρίως παρουσιάζεται η βασική διαφορά, ότι δηλαδή μετά το Σχίσμα (1054) οι Δυτικοί Επίσκοποι, που απεσπάσθησαν από την Εκκλησία με δική τους πρωτοβουλία, έχασαν την Επισκοπική Διαδοχή ων Αποστόλων και γι' αυτό τα Μυστήριά τους είναι άκυρα. Δεν έχουν δηλαδή την "Αγιαστική Χάρι" της Αγίας Τριάδος.

            Επ' αυτού υπάρχουν πολλές αποδείξεις, οι οποίες αναφέρονται σ' αυτό το βιβλίο (σελ. 36 και σελ. 69). Όταν λοιπόν δεν υπάρχει η "Αγιαστική Χάρις" δεν υπάρχει Εκκλησία. Όσες Κοινότητες απεσπάσθησαν από την "Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία" δεν είναι "Εκκλησίες", αλλά αιρέσεις. Η Ορθόδοξος Εκκλησία ονομάζεται "Καθολική" γιατί έχει την Καθολικότητα της Αληθείας (της Ιεράς Παραδόσεως των Αποστόλων "Γραπτής και Προφορικής" (2.Θεσ.2,15), και γιατί πρόκειται στο μέλλον να απλωθή σε όλη την Γη εν ελευθερία, σύμφωνα με πολλές προφητείες στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά και σύμφωνα με την ρήσι του Ευαγγελίου "και γενήσεται μία ποίμνη είς Ποιμήν" (Ιωάν.10,16). Μία ποίμνη όλη η ανθρωπότης, είς Ποιμήν ο Χριστός.

            Ο πάπας δεν είναι Επίσκοπος, πρώτον επειδή έχει χάσει την διαδοχή των Αποστόλων μετά το Σχίσμα, και δεύτερον διότι έχει αποκτήσει Κοσμική Εξουσία, είναι δηλαδή αρχηγός Κράτους: του Βατικανού, με στρατό, με Τράπεζα και με Πρεσβευτάς. Οι Κανόνες της Εκκλησίας που απαγορεύουν στον Επίσκοπο να έχει και κοσμική εξουσία είναι οι ακόλουθοι: Οι Αποστολικοί Κανόνες 6ος, 81ος, 83ος. Οι Κανόνες της 4ης Οικουμενικής Συνόδου 3ος και 7ος και 10ος Κανών της 7ης Οικουμενικής Συνόδου. Ο πρώτος πάπας που παρεβίασε αυτούς τους Κανόνες ήταν ο Βονιφάτιος 8ος (1294-1303).

            Το βιβλίο αυτό υπάρχει και στα αγγλικά σε 15η έκδ. και στα γαλλικά σε 11η εκδ. (ετοιμάζεται η 12η εκδ. επηυξημένη). Κεντρική πώλησις: Νεκτ. Παναγόπουλος, οδ. Χαβρίου 3 (4η κάθετος Κολοκοτρώνη), Αθήνα Τ.Κ. 105 62, Σύνταγμα. Τηλ./Φαξ: 210 3224819.

 


 

 

 

 

 

 

"ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΜΑΝΔΗΛΙΟΝ"

 

Το 'Αγιον Μανδήλιον δεν έχει καμμία σχέση με την Αγία Σινδόνη, όπως νομίζουν μερικοί λανθασμένα. Την Αγία Σινδόνη, που βρίσκεται σήμερα στο Τορίνο της Ιταλίας, την χρησιμοποίησε ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας για να τυλίξει το σώμα του Κυρίου Ιησού Χριστού κατά την αποκαθήλωση, και γι' αυτό φέρει επάνω της όλα τα ίχνη του μαρτυρίου Του από το κεφάλι ώς τα πόδια, καθώς και ίχνη από την γύρη από τα αγριολούλουδα που φυτρώνουν μόνο στην Ιουδαία.

Το 'Αγιον Μανδήλιον όμως που η Εκκλησία μας εορτάζει στις 16 Αυγούστου, έχει την αποτύπωση, με θαυμαστό τρόπο, πάνω σε ύφασμα, μόνο της Αγίας Του μορφής, που έγινε όταν Εκείνος ζούσε ακόμη επί της Γης. Αυτό το αυθεντικό 'Αγιο Μανδήλιο βρίσκεται σήμερα στην Γένουα της Ιταλίας στο Καθολικό Μοναστήρι του Αγ. Βαρθολομαίου όπου φυλάσσεται με πολλή προσοχή από τον 14ο αι. μέχρι σήμερα.

Το 'Αγιον Μανδήλιον βρίσκεται στην Γένουα ως δωρεά του Βυζαντινού Αυτοκράτορος Ιωάννου Ε' του Παλαιολόγου προς τον Γενουέζο στρατηγό Leonardo Montaldo ο οποίος είχε έλθει να πολεμήσει υπέρ του Βυζαντίου τους Τούρκους, που είχαν προχωρήσει πολύ την κατάκτησή τους στην Μ. Ασία. Και αυτός ο ξένος στρατηγός είχε καταλάβει ότι ήταν καλύτερα να είναι δυνατό το Βυζάντιο και να μην προχωρούν οι Τούρκοι προς την Ευρώπη. Και αφού πολέμησε και τους πήρε πίσω κάστρα και πολιτείες βυζαντινές, τα έδωσε πάλι στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα και όχι στην Γένουα.

Ο Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος θέλησε να τον ευχαριστήσει δίνοντάς του πολλά δώρα, μεταξύ των οποίων το 'Αγιον Μανδήλιο, που βρισκόταν στον Ναό του Αυτοκρατορικού Παλατιού της Κωνσταντινουπόλεως από το 944 μ.Χ., όταν έφθασε εκεί από την 'Εδεσσα της Μεσοποταμίας, σημερινή Ούρφα (μεταξύ Τουρκίας και Συρίας).

Κατά το διάστημα της μεταφοράς του Αγίου Μανδηλίου από την 'Εδεσσα στην Κωνσταντινούπολη γίνονταν καθ' οδόν τα ίδια θαύματα ιάσεων που πραγματοποιούσε ο Χριστός.

Το 'Αγιο Μανδήλιο έφθασε στο Προάστιο των Βλαχερνών της Κωνσταντινου-πόλεως ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο και την επομένη 16 Αυγούστου έγινε η μεγάλη λιτάνευσή του γύρω από την Πόλη και μέσα στην Πόλη για να αγιασθεί ολόκληρη η Κωνσταντινούπολη και αφού τοποθετήθηκε προσωρινά στην Αγία Σοφία για να προσκυνήσει όλος ο λαός, μετά μεταφέρθηκε και έμεινε μονίμως στον Ναό του Αυτοκρατορικού Παλατιού μέχρι την μεταφορά του στην Γένουα τον 14ο αι.

'Ολη η διήγηση των αρχαίων πηγών για το 'Αγιο Μανδήλιο υπάρχει γραμμένη στο βυζαντινό χειρόγραφο του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου (913-957) ο οποίος ήταν Λόγιος και συγκέντρωσε όλες τις προ αυτού ιστορικές πηγές. Υπάρχει αντίγραφο σε βυζαντινή γραφή αυτού του χειρογράφου του 15ου αι. στο Κέντρο Πατερ. Μελετών της Μονής Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα μ' αυτές τις πηγές η ιστορία του Αγίου Μανδηλίου αρχίζει τον 1ο χριστ. αιώνα τότε που ο Κύριος Ιησούς Χριστός ζούσε ακόμη επί της γης. Την εποχή εκείνη στην 'Εδεσσα της Μεσοποταμίας υπήρχε ένας τοπικός βασιλιάς ονόματι 'Αβγαρος με ανίατη ασθένεια. Ο Γραμματεύς του Ανανίας είχε ταξιδέψει στην Ιουδαία και είχε μάθει για τα θαύματα του Χριστού και ενημέρωσε τον Κύριό του. Τότε ο 'Αβγαρος έστειλε στον Χριστό μία επιστολή που Τον προσκαλούσε να έλθει να τον κάνει καλά και να ζήσει κοντά του. Ο Χριστός του απάντησε ότι δεν μπορούσε γιατί είχε να τελειώσει το έργο Του, αλλά θα του έστελνε ένα μαθητή του να τον γιατρέψει και να του δώσει και την σωτηρία (δηλαδή να γίνη Χριστιανός), μετά την Ανάληψί Του. Αυτές οι δύο επιστολές υπάρχουν στην Πατρολογία στο βιβλίο του Ευσεβίου Καισαρείας Εκκλ. Ιστορ. Βιβλ. Α.13 (ΒΕΠΕΣ 19, 220, 32-34). Στο κείμενο αυτού του σημαντικού ιστορικού δεν αναφέρεται το 'Αγιο Μανδήλιο επειδή αντιπαθούσε τις εικόνες.

Στις αρχαίες πηγές υπάρχουν δύο παραδόσεις: Η μία είναι ότι το 'Αγιο Μανδήλιο το έφερε στον 'Αβγαρο ο γραμματέας του αφού αποτυπώθηκε με θαυμαστό τρόπο η Αγία μορφή του Χριστού και η δεύτερη παράδοση είναι ότι η Αγία Μορφή του Χριστού αποτυπώθηκε πάνω στο ύφασμα που είχε μουσκέψει από τον αιμάτινο ιδρώτα Του κατά την προσευχή Του στην αγωνία του της Γεθσημανής την Μεγάλη Πέμπτη και αυτό το Μανδήλιο έδωσε εκείνο το βράδυ ο Χριστός στους μαθητάς του για να το στείλουν στον 'Αβγαρο. Γι' αυτό ήταν και τόσο θαυματουργό και γιάτρεψε τον 'Αβγαρο και έκανε και όλα τα θαύματα καθ' οδόν προς την Κωνσταντινούπολη και πολλά άλλα που περιέχονται στην διήγηση του βιβλίου εκ του οποίου προέρχεται αυτή η περίληψη. (Η μεταφορά του Αγ. Μανδηλίου στην Έδεσσα έγινε από τον Απόστ. Θαδδαίο.)

 

"Το 'Αγιον Μανδήλιον" (Γ' έκδοση -Ελλην. Γαλλ.- σελ. 72)

υπό Ειρήνης Οικονομίδου,

Πτυχ. Θεολογίας & Πολιτ. Επιστημών, τ. Διπλωματούχος Ξεναγός

Νηρηϊδων 14 - Αθήναι 116 34, Τηλ. 210-7228486

 

Οι εικόνες αυτού του βιβλίου εκ της Ιταλικής εκδόσεως της αρχαιολογικής αναλύσεως του Αγ. Μανδηλίου της Ιταλίδος Αρχ/γου Colette Dufour-Bozzo, "Il Sacro Volto di Genova"

Instituto Nazionale d' Archeologia e storia dell' arte, Roma, 1974.

 


 

 

 

 

 

 

 

Αθήναι, 2003

 

Παρουσίαση του νέου Βιβλίου

της Ξεναγού και Θεολόγου Ειρήνης Οικονομίδου

ΠΑΤΜΟΣ ΤΟ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟ ΝΗΣΙ

 

            Το βιβλίο αυτό (το 19ο της συγγραφέως) έχει την μορφή μικρού λευκώματος με καλλιτεχνικό εξώφυλλο και 24 φωτογραφίες της συγγραφέως από την Πάτμο που πρώτη φορά δημοσιεύονται, έγχρωμες. Δεν έχουν δημοσιευθεί αλλού. Οι φωτογραφίες αυτές μοιάζουν σαν να διαλέγονται με τα κείμενα και τα ποιήματα τα γραμμένα στην Πάτμο κατά την περίοδο 1987-1990.

            Ο σκοπός του βιβλίου αυτού είναι να δείξει το πνευματικό νόημα της Πάτμου, το ιερό νησί της Αποκαλύψεως, που δεν είναι μόνο ιερό γι' αυτό το γεγονός, αλλά για το ότι σύμφωνα με το κείμενο της Αποκαλύψεως (Αποκ. Ι, 12-20), ο Ίδιος ο Κύριος της Δόξης, ο αναστάς και αναληφθείς Χριστός εμφανίσθηκε ενώπιον του Αγ. Ιωάννου του Ευαγγελιστού, ο οποίος πέρασε τρία χρόνια εξορία σ' αυτό το μικρό νησί (93-96 .Χ.), μέσα στο ιερό σπήλαιο όπου ασκήτευε και προσευχόταν. Το 95 μ.Χ. επί του Ρωμαίου Αυτοκράτορος Δομητιανού, μια Κυριακή ο Αγ. Ιωάννης δέχθηκε την ένδοξη παρουσία του Χριστού. Αφού Τον περιγράφει λεπτομερώς, μετά μας λέγει ότι έπεσε "εις τους πόδας Του ως νεκρός" (Αποκ. Ι,17). Από τον φόβο του δηλαδή λιποθύμησε. Για να πέσει λοιπόν στους πόδας του Χριστού θα πει ότι οι πόδες Του ήταν επί του εδάφους. Άρα η Πάτμος είναι "Θεοβάδιστη" και αυτό αναφέρεται και στην Εισαγωγή και στον Επίλογο του βιβλίου. Δεν ήταν όμως μια άυλη παρουσία, αλλά απτή γιατί ο Αγ. Ιωάννης λέγει στον ίδιο στίχο: Αποκ. Ι,17, ότι: "έθηκε την δεξιάν αυτού χείρα επ' εμέ". Ένιωσε δηλαδή να τον αγγίζει το αναστάσιμο σώμα του Χριστού, αυτό το ίδιο της Σαρκώσεως και της Σταυρώσεως που ανελήφθη ένδοξο στους Ουρανούς και ζη εις τους αιώνας εκ δεξιών του Πατρός.

            Η Πάτμος λοιπόν είναι το ιερότερο μέρος όχι μόνο της Ελλάδος, αλλά ολοκλήρου της Ευρώπης. Είναι η κατάληξη των Αγίων Τόπων γι' αυτό ονομάζεται η "Ιερουσαλήμ του Αιγαίου" και το Σινά της Ευρώπης.

            Το θέμα αυτό παρουσιάζεται πιο αναλυτικά και στο βιβλίο της συγγραφέως "Αποστολικά Προσκυνήματα στην Ελλάδα".

            Και τα δύο αυτά βιβλία κυκλοφορούν και στα γαλλικά και στα αγγλικά.

Κεντρική Πώλησις:

Νεκτ. Παναγόπουλος

Χαβρίου 3 (4η κάθετος Κολοκοτρώνη)

Τηλ./Φαξ: 210-3224819

 


 

"H ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ" ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ειρήνης Οικονομίδου

 

 

Η χαρισματική και φωτισμένη θεολόγος και πολιτική επιστήμων, Κα Ειρήνη Οικονομίδου, με αυτό το έργο της, προσφέρει σε κάθε Ελληνική οικογένεια μια ανεπανάληπτη ευκαιρία να κατανοήσει και να ευφρανθεί με τις γλυκύτατες σωτήριες αλήθειες της Κυριακάτικης Λειτουργίας και ν' αντλήσει απ'αυτές θάρρος και δυνάμεις στην σκληρή βιοπάλη της εποχής μας. Το κείμενο των 80 σελίδων του έχει υπέροχο ποιητικό ρυθμό και έχει εγκριθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Κείμενο αρχαίο και αντίστοιχη νεοελληνική μετάφραση βοηθούν στη βαθύτερη γνώση των ευαγγελικών αληθειών και οδηγούν στην ευλάβεια, τη μετάνοια και την κατάνυξη θωρακίζοντας ψυχές και πνεύματα.

Πρέπει να κοσμεί κάθε σύγχρονη βιβλιοθήκη.

 

Τιμή Λιανικής: 4 € - Χονδρικώς: 30% έκπτωση.

Βιβλιοπωλείο Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος - Χαβρίου 3 - Αθήνα 105 62

Τηλ. & Fax: 210 3224 819.

 

 


 

Επιμέλεια:

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Πτυχ. Θεολ. & Πολ. Επιστημών

τ. Διπλωματούχος Ξεναγός

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ", 16.11.1997 -

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΕΙΡΗΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας ο Β'

απαντά στους Λουθηρανούς» (16ος αι.)

Αθήνα, 1997, σελ. 128, σχ. 80 μ.

            Μέσα στο κλίμα της εποχής των διαλόγων πάσης φύσεως πρωταρχικό ενδιαφέρον βεβαίως παρουσιάζουν οι θεολογικοί διάλογοι, που έχουν εδώ και χρόνια αρχίσει μεταξύ των Εκκλησιών και των Ομολογιών, οι οποίοι δεν κατάφεραν να αχθούν σε ένα αίσιο αποτέλεσμα. Μέσα στα πλαίσια αυτά, αλλά και στο γενικότερο κλίμα διακίνησης των ιδεών, είναι πολύ χρήσιμο το βιβλίο της κ. Οικονομίδου για τον Πατριάρχη Ιερεμία Β' τον Τρανό που πρώτος ήρθε σε διάλογο με τους Λουθηρανούς θεολόγους της Τυβίγγης, οι οποίοι ζήτησαν να έρθουν σε επαφή με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Πατριάρχης, με τις μνημειώδεις επιστολές του, την πρώτη από τις οποίες παρουσιάζει σε μετάφραση η συγγραφέας, δίνει μαρτυρία Ορθοδοξίας και παραθέτει τη δογματική της διδασκαλία με έξοχο τρόπο. Κάτι πολύ επίκαιρο για την εποχή μας."

 

Πωλείται: Νεκτ. Παναγόπουλος

Τηλ./Φαξ: 210-3224819

Χαβρίου 3 (4η κάθετος Κολοκοτρώνη)

 


 

Επιμέλεια:

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Πτυχ. Θεολ. & Πολ. Επιστημών

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Περιοδ. της Εκκλησίας της Ελλάδος

"ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ" Ιαν. 1999

 

ΕΙΡΗΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας ο Β'

απαντά στους Λουθηρανούς» (16ος αι.)

            Πολυγραφότατη και δραστήρια η Ειρήνη Οικονομίδου – Θεολόγος – Ξεναγός – μάς προσφέρει κάθε τόσο κι ένα βιβλίο-εγχειρίδιο ιστορίας, ξενάγησης και ιστορικής παίδευσης.

            Σ' αυτό το πλαίσιο είναι και το βιβλίο της με τίτλο "Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β' απαντά στους Λουθηρανούς".

            Πρόκειται για μεταγλώττιση από τα αρχαία ελληνικά στην ομιλουμένη, της πρώτης επιστολής την οποία έστειλε ο Πατριάρχης Ιερεμίας Β' κατά το 1576 στους διαδόχους του Λούθηρου, για να τους εξηγήσει τι είναι η Ορθοδοξία. Και να στιγματίσει βέβαια τις κακοδοξίες της Διαμαρτυρήσεως που τότε είχε αρχίσει να διαδίδεται στη Δύση.

            Το κομψό αυτό βιβλίο είναι ένα πολύ σημαντικό κείμενο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επειδή δεν είναι μία φωνή της ιστορίας που έρχεται μόνο από το τουρκοκρατούμενο παρελθόν. Αλλά και μία επίκαιρη προσφορά στις μέρες μας, καθώς ο Προτεσταντισμός προσπαθεί με θράσος και αλαζονεία να επιβάλει τις αιρετικές απόψεις του σε ορθόδοξους χώρους.

            Εξ’άλλου στο ίδιο βιβλίο περιέχεται και ειδικό άρθρο του π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ που εξηγεί τη μεγάλη σημασία αυτής της αλληλογραφίας (μετάφρασις δική της από τα αγγλικά).

            Τελικά είναι ένα βιβλίο πολύ χρήσιμο για τις μέρες μας που ανανεώνει τις σκέψεις μας για τα δόγματα και την αγάπη των πιστών στην Ορθοδοξία".

 

Πωλείται: Νεκτ. Παναγόπουλος Χαβρίου 3 (4η κάθετος Κολοκοτρώνη)

Τηλ./Φαξ: 2103224819


 

 

 

 

 

 

Επίκαιρο βιβλίο

 

 

            Κυκλοφόρησε το 20ο βιβλίο της Θεολόγου και Ξεναγού Ειρήνης Οικονομίδου: "Ομολογία της Χριστιανικής Πίστεως προς το Ισλάμ". Πρόκειται για την μετάφρασι από τα Αρχαία Ελληνικά στην Γαλλική γλώσσα της απαντήσεως του πρώτου Οικουμενικού Πατριάρχου μετά την άλωσι της Κωνσταντινουπόλεως, του Ιερού Γενναδίου Β' Σχολαρίου (Μνήμη: 25 Αυγούστου), προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή, όταν εκείνος του ζήτησε να μάθη τι είναι η Πίστις των Χριστιανών.

            Το Αρχαίο Ελλην. κείμενο της απαντήσεώς του είναι μικρό σε έκτασι και περιληπτικό, αλλά μεγάλης κατηχητικής σημασίας όχι μόνο για τους Μουσουλμάνους όλων των αιώνων, αλλά και για πολλούς σημερινούς Χριστιανούς μη ενημερωμένους στα της Ορθοδόξου Πίστεως.

            Όποιος ενδιαφέρεται να διαβάση το αρχαίο κείμενο, θα το αναζητήση στο έργο του αειμνήστου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ακαδημαϊκού Ιωάν. Καρμίρη, "Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθ. Καθολικής Εκκλησίας" (1ος Τόμ.).

            Το νέο μικρό πόνημα περιλαμβάνει επίσης λίγα λόγια για την Μουσουλμανική Θρησκεία, για όσους δεν είναι ενημερωμένοι σχετικώς, και μια περιληπτική παρουσίασι του έργου και του βίου του Ιερού Γενναδίου Σχολαρίου, βάσει της εισαγωγής του γαλλικού κειμένου της εκδόσεως των "Απάντων" του (8 τόμοι στα αρχαία ελληνικά, Παρίσι, 1936), (Θεολογικό και Φιλοσοφικό). Το βρίσκει όποιος ενδιαφέρεται στην Γεννάδιο βιβλιοθήκη. Υπάρχει επίσης στην βιβλιοθήκη των δύο Θεολογικών Σχολών, Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

            Οι εκδότες των "Απάντων" του θεωρούν μερικά από τα έργα του ως αριστουργήματα και εκφράζουν την γνώμη ότι το συνολικό έργο του περιέχει αγνώστους θησαυρούς που μπορούν να βοηθήσουν την Ανατολή και την Δύσι, επειδή από πολλά χρόνια, ως λαϊκός ακόμη, είχε μελετήσει πολύ την Δυτική Φιλοσοφία και Θεολογία, αφού γνώριζε πολύ καλά την λατινική γλώσσα. Πριν εκλεγεί Πατριάρχης ήταν ήδη μια μεγάλη πνευματική προσωπικότης που είχε Πνευματικό τον Αγ. Μάρκο Εφέσου, υπήρξε δε ο συνεχιστής του έργου του ως ηγέτης της ανθενωτικής πολιτικής μετά την Σύνοδο της Φλωρεντίας (1449).

            "Εμείς οι Νεο-Έλληνες σ' αυτόν τον Πατριάρχη χρωστάμε την εθνική και πνευματική επιβίωσή μας λόγω των Προνομίων της Εκκλησίας που ο Μωάμεθ του παρεχώρησε, επειδή έτρεφε μεγάλο σεβασμό και θαυμασμό γι' αυτόν. Οι εξηγήσεις που έδινε ο Πατριάρχης για την Ορθόδοξο Χριστιανική Πίστι κατά τις συναντήσεις τους είχαν τέτοια πειστική δύναμι, που ο Μωάμεθ είχε αρχίσει να αμφιβάλη για την δική του πίστι, και μακάριζε τον Πατριάρχη που ήταν πνευματικός ηγέτης ενός Έθνους με τέτοιο πολιτισμό"! (Π. Θεοδ. Ζήση, Καθηγ. Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, "Γεννάδιος Σχολάριος, Βίος, Συγγράμματα, Διδασκαλία", Εκδ. Ανάλεκτα, Βλατάδων, αριθ. 30, Β' έκδ. 1997).

 

Η πρόσφατη αυτή έκδοσις της Ειρ. Οικονομίδου κυκλοφορεί από τον Εκδότη και Βιβλιοπώλη κ. Νεκτ. Παναγόπουλο (οδ. Χαβρίου 3, Τηλ./ΦΑΞ: 210-32.24.819) και από το Βιβλιοπωλείο της Εκκλησίας της Ελλάδος (Πλατ. Κλαυθμώνος, Δραγατσανίου 2 [Σταδίου]).

(Σημ.: Η Νεο-ελληνική μετάφραση έχει εξαντληθεί.)

 

 

 

 

 

 

 


 

Καταχώρηση στο Περιοδικό ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ

 

Μετάφραση από τα αρχαία στα Γαλλικά 2 βιβλίων: της «Ομολογίας της Χριστιανικής Πίστεως προς το Ισλάμ» των δύο μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας: του Αγ. Γενναδίου του Σχολαρίου (15ος αι.) και του Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Αρχ/που Θεσ/νίκης (14ος αι.)

α)      Του Αγ. Γενναδίου η «Ομολογία» περιλαμβάνει την απάντησή του προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή και αποσπάσματα άλλων Πατέρων, καθώς και σύντομη μελέτη για το Ισλάμ και την αντιμετώπισή του από την Ορθοδοξία του Αγιορείτου Ηγουμένου π. Γεωργ. Καψάνη. (Το ελληνικό κείμενο εξηντλημένο, σελ. 40, έκδοση 2000).

β)      Του Γρηγορίου του Παλαμά περιλαμβάνει τους «Τρεις Διαλόγους του με τους Μουσουλμάνους της Μικράς Ασίας» και την «Ομολογία του της Ορθοδόξου Πίστεως» κατά την Γ' Τοπικήν Σύνοδον της Κωνστ/λεως (1351) κατά των Λατινιζόντων (σελ. 48, έκδοση 2003).

Μετάφραση και Εισαγωγές υπό Ειρήνης Οικονομίδου, πτυχ. Θεολογ. και Πολιτ. Επιστημών. Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος, Τηλ./Fax: 210-3224819, Χαβρίου 3, Αθήνα (Σύνταγμα).

E-mail:           Ειρ. Οικονομίδου: ireconom@otenet.gr

Site:                christian-orthodoxy.gr

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

 

            Μόλις κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Θεολόγου Ειρήνης Οικονομίδου για το Ισλάμ και τις διαφορές του με την Ορθοδοξία στα γαλλικά. Το μικρό αυτό βιβλίο (40 σελ.) διαιρείται σε δύο μέρη: Την απάντησι του πρώτου Οικουμενικού Πατριάρχου μετά την Άλωσι της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους (1453): Του Αγ. Γενναδίου Σχολαρίου (μνήμη 25 Αυγούστου), προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή, ο οποίος του είχε ζητήσει να του εξηγήσει τι είναι η Χριστιανική Πίστις. Το νέο αυτό βιβλίο της Ειρήνης Οικονομίδου περιέχει και μια μικρή εισαγωγή για την Μουσουλμανική Θρησκεία, καθώς και αποσπάσματα του μικρού βιβλίου της Μονής Γρηγορίου του Αγ. Όρους: "Ορθοδοξία και Ισλάμ", του Αγιορίτου Ηγουμένου π. Γεωργ. Καψάνη, το οποίο περιέχει μέρη των διαλόγων Αγίων Πατέρων με τους Μουσουλ-μάνους της εποχής τους, όπως ο Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός (8ος αι.), ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς (14ος αι.), ο Αγ. Γεννάδιος Σχολάριος (15ος αι.) και ομολογίες Πίστεως Νεο-Μαρτύρων της Τουρκοκρατίας, από το Νεο-Μαρτυρολόγιο του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου (18ος αι.).

 

 

Βιβλιοπωλείο: Νεκτ. Παναγοπούλου, Χαβρίου 3 (4η κάθετος Κολοκοτρώνη),

Αθήναι 105 62 - Τηλ. και Φαξ: 210-3224819.


 

 

 

 

 

 

"Το 'Εδικτο των Μεδιολάνων" (Μιλάνο 313 μ.Χ.)

(Μετάφρασις εκ του γαλλικού)

 

 

(Εισαγωγή της Νεοελληνικής Μεταφράσεως)

Το κείμενο του Εδίκτου των Μεδιολάνων είναι ένα ιστορικό κείμενο πολύ σοβαρό διότι πρόκειται για έναν Νόμο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που παρεχώρησε την ελευθερία στην αρχαία Χριστιανική Εκκλησία (των τριών πρώτων χριστιανικών αιώνων), η οποία βρισκόταν σε φοβερό διωγμό από τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες επί 300 χρόνια. Τότε έδωσαν την ζωή τους 11.000.000 Χριστιανοί σε όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από Ανατολή και Δύσι, με φοβερά μαρτύρια, τα οποία υπέμειναν για να υπερασπίσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου του Χριστού: Την υπέρτατη αλήθεια, όπως διεκήρυξε ο Απόστολος Πέτρος την ημέρα της Πεντηκοστής, δημοσία, χωρίς να φοβάται καθόλου. (Πραξ. 2, 21-22 και Πραξ. 2, 38-39).

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά ιδιαιτέρως τους γνωστοτέρους από αυτούς τους Αγ. Μάρτυρες (άνδρες, γυναίκες και παιδιά), οι οποίοι είναι και θαυματουργοί, τον καθένα την ημέρα της μνήμης του (Μηνολόγιο).

α)      (Ref. του Γαλλικού κειμένου εις J. Moreau in Lactance, "De la Mort des Persécuteurs": Περί του Θανάτου των Διωκτών". Ι, σελ.131ss και στο site: www.Université Pierre Mendès-France-Grenoble).

β)      Σημ. του Γαλλ. κειμένου: Αυτό το Έδικτο των Μεδιολάνων καταχωρείται μέσα στην επιστολή που έστειλε ο Λικίννιος (μαζί με τον Κωνσταντίνο) στον Διοικητή της Βιθυνίας (Βορειο-Δυτική Μ. Ασία) μετά την νίκη του στην μάχη που του επέτρεψε να εισέλθει στην Νικομήδεια στις 15 Ιουνίου του έτους κατά το οποίο ο ίδιος και ο Κωνσταντίνος ήταν Ύπατοι για τρίτη φορά (cad. 313). Τότε έστειλε αυτήν την επιστολή-εγκύκλιο προς κοινοποίησι, η οποία αφορούσε την αποκατάστασι της Χριστανικής Εκκλησίας.

γ)      Σημ. του Γάλλου Καθηγητού: Σ' αυτήν την επιστολή η οποία τοιχοκολλήθηκε τότε, ο Λικίννιος πρόσθεσε μία προφορική συμβουλή, δηλαδή ν' αναστηλώσουν τα κτίσματα των Χριστιανών τα κατεστραμμένα, ως την αρχική τους κατάστασι. Έτσι από τον καιρό της ολικής καταστροφής της Χριστιανικής Κοινότητος, μέχρι την αποκατάστασί της, πέρασαν δέκα χρόνια και τέσσερις περίπου μήνες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Έδικτο των Μεδιολάνων

(στην Ελληνική μετάφραση)

            Εγώ Κωνσταντίνος ο Αύγουστος και εγώ Λικίννιος ο Αύγουστος (εν τω μεταξύ είχαν γίνει και οι δύο Αυτοκράτορες, ο μεν Κωνσταντίνος στην Δύσι μετά την νίκη του, κατά του Μαξεντίου έξω από την Ρώμη: 28-10-312 μ.Χ. στην Μύλβια γέφυρα, και ο Λικίννιος στην Ανατολή), έχοντας συναντηθεί κατά ευτυχή συγκυρία στο Μιλάνο (Μεδιόλανα), για να συζητήσωμε όλα τα προβλήματα που αφορούν την Ασφάλεια και το Δημόσιο Συμφέρον, σκεφθήκαμε ότι πρέπει να τακτοποιήσωμε, κατά πρώτον λόγο, μεταξύ άλλων διατάξεων, τις κατάλληλες να εξασφαλίσουν το συμφέρον της πλειοψηφίας (των πολιτών). Αυτές δηλαδή επί των οποίων εδράζεται ο σεβασμός προς την Θεότητα, δηλαδή να δώσωμε στους Χριστιανούς, όπως και σε όλους, την ελευθερία και την δυνατότητα να ακολουθούν την Πίστι που έχουν εκλέξει, ώστε ό,τι θεϊκό υπάρχει στην Ουράνιο σφαίρα να διάκειται ευνοϊκά προς εμάς και να μας οδηγεί σωστά, όπως και όλους αυτούς που βρίσκονται υπό την εξουσία μας.

            Γι' αυτό λοιπόν σκεφθήκαμε μ' ένα σωτήριο σχεδιασμό και με μεγάλη ευθύτητα, ότι πρέπει να λάβωμε την άποφασι να μην αρνηθούμε αυτήν την δυνατότητα σε οποιονδήποτε που έχει δεχθεί στην ψυχή του την θρησκεία των Χριστιανών, ή άλλη θρησκεία, που την θεωρεί αυτός ικανοποιητική, έτσι ώστε η Υπέρτατη Θεότης, την οποία τιμούμε αυθόρμητα, να δυνηθή να μας εκφράσει, για όλα που μας αφορούν, την συνήθη εύνοια και αγαθότητά της. Προσήκει λοιπόν να ξέρει η Εξοχότης σου όλα όσα αποφασίσαμε, καταργώντας τελείως τους περιορισμούς που περιείχαν τα έγγραφα τα οποία εστάλησαν προηγουμένως στα Γραφεία σου, σχετικώς με το όνομα των Χριστιανών, να καταργήσωμε όλες τις ρήτρες που μας φαίνονταν τελείως ατυχείς και ξένες προς την δική μας επιείκεια και να επιτραπεί σε όλους αυτούς που είναι αποφασισμένοι να ακολουθούν την θρησκεία των Χριστιανών, να το επιτελούν ελεύθερα και εξ ολοκλήρου, δίχως να ανησυχούν και χωρίς να υφίστανται βιαιότητες.

            Σκεφθήκαμε ότι οφείλομε να γνωστοποιήσωμε στην μέριμνά σου αυτές τις αποφάσεις σε όλη τους την έκταση, για να ξέρεις καλά ότι έχομε παραχωρήσει στους ονομαζομένους Χριστιανούς πλήρη και ολόκληρη την άδεια να εξασκούν την θρησκεία τους.

            Η Αφοσίωσίς σου, έχοντας αντιληφθεί, ότι τους παραχωρούμε το δικαίωμα αυτό, ξέρει ότι η ίδια δυνατότης, το να τηρούν την Πίστη και την Λατρεία, έχει παραχωρηθεί και στους άλλους πολίτες ανοικτά και ελεύθερα όπως ταιριάζει στην εποχή μας της "Ειρήνης", δηλαδή ο καθένας να έχει ελεύθερα την δυνατότητα να εξασκεί την Λατρεία της εκλογής του.

            Αυτό που μας οδήγησε σ' αυτήν μας την πράξι ήταν η θέλησίς μας να μην φανούμε ότι έχομε επιβάλει τον παραμικρό περιορισμό σε καμμία Λατρεία και σε καμμία Θρησκεία. Επί πλέον, όσον αφορά την Κοινότητα των Χριστιανών, νά τι σκεφθήκαμε ότι έπρεπε ν' αποφασίσωμε: τα οικήματα, όπου οι Χριστιανοί είχαν προηγουμένως την συνήθεια να κάνουνε συνάξεις και ό,τι άλλο επίσης έχει σχέσι μ' αυτά, που αναφέρονταν σε προηγούμενες επιστολές μας και που περιείχαν επίσης ειδικές οδηγίες προς τα Γραφεία σου, πρέπει τώρα να τους αποδοθούν δίχως πληρωμή και χωρίς καμμία απαίτηση αποζημιώσεως, και δίχως βέβαια να ληφθεί υπ' όψιν καμμία απάτη, ή κάτι το διφορούμενο από εκείνους, που θα ήταν γνωστό, ότι το είχαν αγοράσει προηγουμένως, είτε από το δικό μας Ταμείο, είτε από οποιονδήποτε άλλον μεσάζοντα. Επίσης αυτοί που τά είχαν λάβει ως δωρεά, οφείλουν και αυτοί να τα επιστρέψουν το γρηγορώτερο στους ονομαζομένους Χριστιανούς.

            Επί πλέον αν οι αποκτήσαντες αυτά τα κτίρια, ή οι καρπούμενοι τις δωρεές ζητήσουν κάποια αποζημίωσι από την Ευμένειά μας, ν' απευθυνθούν στον Τοποτηρητή, ώστε μέσω της δικής μας επιείκειας, ν' αποδοθεί επίσης αυτό που τους αφορά. Όλα αυτά τα κτίσματα πρέπει να επιστραφούν αμέσως και δίχως καθυστέρησι στην Κοινότητα των Χριστιανών, και εφ' όσον είναι βέβαιον ότι οι Χριστιανοί κατείχαν όχι μόνο τα οικήματα όπου συνάζονταν συχνά, αλλά ακόμα μερικά άλλα τα οποία ανήκαν στην Κοινότητά τους και στους Ναούς τους. Για όλες αυτές τις ιδιοκτησίες που θα αποδοθούν υπό τις συνθήκες, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, δηλαδή χωρίς κανενός είδους διφορούμενο και χωρίς καμμία αμφισβήτηση, μένει μόνο η επιφύλαξις γι' αυτούς που θα κάνουν αυτήν την απόδοσι δωρεάν (όπως ελέχθη πιο πάνω), ότι θα μπορούν να αναμένουν από την εύνοιά μας μίαν αποζημίωσι.

            Για όλα αυτά, θα πρέπει εσύ, να παράσχης σ' αυτήν την Κοινότητα των Χριστιανών την πιο αποτελεσματική βοήθειά σου, όπως η διαταγή μας εκτελεσθεί το συντομώτερο δυνατόν, και όπως επίσης φανείς αρκετά επαρκής σ' αυτό το θέμα, βοηθούμενος και από την δική μας επιείκεια, με στόχο την Δημόσια Γαλήνη.

            Κατ' αυτόν τον τρόπο μόνο θα μπορέσωμε να δούμε, όπως ήδη το αναφέραμε πιο πάνω, την Θεία εύνοια της οποίας έχομε ήδη αισθανθεί τις συνέπειες, σε περιστάσεις πολύ δύσκολες και η οποία θα θελήση να μας εξασφαλίση την επιτυχία των έργων μας, ως εχέγγυον της Δημοσίας Ευημερίας.

 

 

Σημ. της μεταφράστριας:

Η φράσις: "Κατ' αυτόν τον τρόπο μόνο θα μπορέσωμε να δούμε την θεία εύνοια της οποίας έχομε ήδη αισθανθή τις συνέπειες σε περιστάσεις πολύ δύσκολες" θυμίζει το μεγάλο γεγονός που συνέβη στον Κωνσταντίνο, πριν γίνει ακόμη Αύγουστος (δηλαδή Αυτοκράτωρ της Δύσεως), και το οποίο διηγήθηκε δίχως άλλο στον Λικίννιο, μετά την νίκη του κατά του Μαξεντίου στην Μύλβια γέφυρα το 312 μ.Χ. (Δηλαδή ένα χρόνο πριν την Διακήρυξη της Ανεξιθρησκείας και την απελευθέρωσι της Εκκλησίας. Αυτό το θαυμαστό γεγονός ήταν η εμφάνιση του Τιμίου Σταυρού στον ουρανό με την φράσι "Εν τούτω νίκα" (δηλαδή να νικάς με αυτό), την ώρα που ο Κωνσταντίνος βάδιζε κατά του Μαξεντίου κοντά στην Ρώμη. Ήταν μεσημέρι και ο Σταυρός έλαμπε πάνω από τον ήλιο. Τον είδε δε όλος ο στρατός. Από αυτήν την μάχη κατά του Μαξεντίου που τυραννούσε τους πολίτες της Ρώμης ο Κωνσταντίνος βγήκε νικητής και έγινε δεκτός ως απε-λευθερωτής στην Ρώμη, και ωνομάσθηκε Αύγουστος, δηλαδή Αυτοκράτωρ της Δύσεως.

Αυτό το θαυμαστό γεγονός το έχει γράψει ο Πατήρ της Εκκλησίας του 4ου αι, μ.Χ. Ευσέβιος Καισαρείας (της Παλαιστίνης), Επίσκοπος και ιστορικός. Το βρίσκομε στην Ελλ. Πατρολογία του Migne (20ος Τ., σελ. 941-948).

Σημ.: Λόγω της μεγάλης σημασίας του θαυμαστού αυτού γεγονότος το οποίο υπήρξε η αιτία της τόσο αμέσου αλλαγής της Ρωμαϊκής Διοικήσεως προς την Ανεξιθρησκεία (από το 312-313), η μεταφράστρια παραθέτει το αρχαίο κείμενο του Ευσεβίου Καισαρείας μαζί με την μετάφραση στα νέα Ελληνικά που η ίδια είχε πραγματοποιήσει στην Πάτμο όταν εργαζόταν εκεί ως Διπλ. Ξεναγός του Ελλην. Τουρισμού επί μία 10ετία (1987-1997). (Σε αυτό το επάγγελμα εργάσθηκε επίσης στην χερσαία Ελλάδα (1962-1981), και στις κρουαζιέρες (1982-1986), προς δόξαν Θεού, διότι το επάγγελμα αυτό προσφέρει δυνατότητα Ιεραποστολής).

 

 

Η μετάφρασις του Εδίκτου των Μεδιολάνων

πραγματοποιήθηκε στις αρχές Ιανουαρίου 2006, υπό της

Ειρήνης Οικονομίδου, Πτυχ. Θεολογ. & Πολ. Επιστημών

 e-mail: ireconom@otenet.gr

site: www.christian-orthodoxy.gr

 


 

 

 

 

 

Εκκλησία της Ελλάδος

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ :      Ιασίου 1, 115 21 Αθήνα, Τηλ. 210-7272.381, Fax: 210-7272,380.

ΑΘΗΝΩΝ                      :      Δραγατσανίου 2 – Πλατεία Κλαυθμώνος, 105 59 Αθήνα, Τηλ. 210-3310.977, 210-3228.637 (και Fax).

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ         :      Εθνικής Αμύνης 9α και Τσιμισκή, 64, 546 21 Θεσσαλονίκη, Τηλ. 2310-275.126, Fax: 2310-278.559.

ΠΑΤΡΩΝ                       :      Ρήγα Φεραίου 143 & Φιλοποίμενος 24, 262 21 Πάτρα, Τηλ./Fax: 2610-223.110.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Κατάλογοι των μέχρι σήμερα κυκλοφορούντων μεταφρασμένων Ακολουθιών της Εκκλησίας της Ελλάδος από τα Αρχαία στα Νέα Ελληνικά

Πωλούνται στα δικά της Βιβλιοπωλεία: Αθήνα (Τηλ. 210-3310977), Θεσσαλονίκη, Πάτρα, στα Βιβλιοπωλεία των Μητροπόλεων (σε κάθε Νομό) και ωρισμένα ιδιωτικά Χριστιανικά Βιβλιοπωλεία.

 

 

 

1.         «Το Άγιον Βάπτισμα» και «Ο Γάμος»: μετάφρασις Γεωργ. Μαυρομάτη, έγκρισις Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (1990), Εκδόσεις «Τέρτιος», Κατερίνη, Τηλ. 2350-22098.

2.         «Η Μεγάλη Εβδομάδα (Πάσχα)»: μετάφρασις Γεωργ. Μαυρομάτη (Αρχαίο και Νέο), ίδια έγκρισις και στις ίδιες Εκδόσεις.

3.         «Η Ακολουθία των Χριστουγέννων» (Αρχαίο και Νέο και υπομνηματισμός): μετάφρασις Γεωργ. Μαυρομάτη, με την ίδια έγκρισι και τις ίδιες Εκδόσεις (και στα ίδια βιβλιοπωλεία).

4.         «Το Ευχέλαιον» (Αρχαίο και Νέο), Γεωργ. Μαυρομάτη, καθώς και «Οι Ακολουθίες της Πεντηκοστής, των Παρακλήσεων της Παναγίας και των Χαιρετισμών» (Αρχαίο και Νέο). Οι μεταφράσεις όλες του Γεωργίου Μαυρομάτη, και ο υπομνηματισμός, με την ίδια έγκρισι και στις ίδιες Εκδόσεις.

(ο Γεώργιος Μαυρομάτης είναι Θεολόγος)

 

 

 

1.      «Η Θεία Λειτουργία για τα παιδιά» (ισχύει και για μεγάλους) της Ειρήνης Οικονομίδου (Αρχαίο και Νέο – δική της ποιητική μετάφρασις), έγκρισις Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (1η έκδ. 1983), Εκδόσεις Νεκτ. Παναγόπουλος (Τηλ. 210-3224819), 19η έκδ. 2009.

(η Ειρήνη Οικονομίδου είναι πτυχιούχος

Θεολογίας & Πολιτικών Επιστημών)

2.      «Καθημερινές Προσευχές» (Αρχαίο και Νέο), π. Αθανασίου Λαγουρού.

3.      «Θεία Μετάληψις», του Θεολόγου Νικ. Νευράκη (Αρχαίο και Νέο).

4.      «Αναστάσιμοι Ύμνοι» (ερμηνεία Επισκόπου Θεσσαλονίκης Ανθίμου).

5.      «Ύμνοι της Εκκλησίας» (ερμηνεία Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου).

 

 

Επιμέλεια του Καταλόγου υπό Ειρήνης Οικονομίδου

πτυχιούχου Θεολογίας & Πολιτικών Επιστημών


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

(κείμενο – μετάφραση στην Δημοτική – σχόλια)

('Εγκρισις Ιεράς Συνόδου 1578/705/18.6.1990)

 

 

Τ Ι Τ Λ Ο Ι

Ε Κ Δ Ο Τ Ε Σ

1)

«Η Ακολουθία του Αγίου Βαπτίσματος»

(κείμ. – μετάφρ.)

'Εκδοση "ΤΕΡΤΙΟΣ" (Τηλ. 23510-22098), Μετ. Γ. Μαυρομάτη

2)

«Η Ακολουθία του Γάμου» (κείμ.-μετάφρ.)

'Εκδοση "ΤΕΡΤΙΟΣ" (Τηλ. 23510-22098), Μετ. Γ. Μαυρομάτη

3)

«Η Ακολουθία του Ευχελαίου» (κείμ.-μετάφρ.)

'Εκδοση "ΤΕΡΤΙΟΣ" (Τηλ. 23510-22098), Μετ. Γ. Μαυρομάτη

4)

«Η Ακολουθία των Χριστουγέννων»

(κείμ.-μετάφρ.)

'Εκδοση "ΤΕΡΤΙΟΣ" (Τηλ. 23510-22098), Μετ. Γ. Μαυρομάτη

5)

«Η ακολουθία της Πεντηκοστής»

(κείμ.-μετάφρ.)

'Εκδοση "ΤΕΡΤΙΟΣ" (Τηλ. 23510-22098), Μετ. Γ. Μαυρομάτη

6)

«Οι Παρακλητικοί Κανόνες της Παναγίας» (κείμ.-μετάφρ.)

'Εκδοση "ΤΕΡΤΙΟΣ" (Τηλ. 23510-22098), Μετ. Γ. Μαυρομάτη

7)

«Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας» (κείμ.-μετάφρ.)

'Εκδοση "ΤΕΡΤΙΟΣ" (Τηλ. 23510-22098), Μετ. Γ. Μαυρομάτη

8)

«Οι Τέσσερις Θ. Λειτουργίες» (κείμ.-μετάφρ.)

'Εκδοση "ΤΕΡΤΙΟΣ" (Τηλ. 23510-22098), Μετ. Γ. Μαυρομάτη

9)

«Η Θεία Λειτουργία για τα παιδιά»"

(κείμ.-μετάφρ.)

(17η έκδοση) Μετ. Θεολογ. Ειρ. Οικονομίδου (τηλ. εκδότου: 3224819, Παναγόπουλος)

10)

«Οι Προσευχές της ημέρας με ερμην.»

(κείμ.-μετάφρ.)

Μετ. Αθ. Λαγουρού, 'Εκδοση "Τήνος" 64.25.998

11)

«Ύμνοι και τροπάρια με ερμην.» (κείμ.-μετάφρ.)

Επισκ. Αχελώου Ευθυμίου, 'Εκδοση Απ. Διακονίας, τηλ. 7272-381 ή 388

12)

«Η Μεγάλη Εβδομάδα» με ερμην. (καθαρ.αρ.)

Π. Επιφαν. Θεοδωρ/λου, 'Εκδοση Απ. Διακονίας, τηλ. 7272-381 ή 388

13)

«Αναστάσιμοι 'Ύμνοι» με ερμην.

Επισκ. Ανθίμου Αλεξ/λεως, νυν Θεσσαλονίκης, 'Εκδοση Απ. Διακονίας, τηλ. 7272-381 ή 388

14)

«Ερμηνεία του Κανόνος της Αναστάσεως»

Ανδρ. Θεοδώρου, 'Εκδοση Απ. Διακονίας, τηλ. 7272-381 ή 388

15)

«Το Ψαλτήριο» (κείμ.-μετάφρ.)

ερμην. Παν.Τρεμπέλα 'Εκδοση "Σωτήρος", Σόλωνος 100, τηλ. 3624-349

16)

«Η Καινή Διαθήκη» (κείμ.-μετάφρ.)

ερμην. Παν. Τρεμπέλα 'Εκδοση "Σωτήρος", Σόλωνος 100, τηλ. 3624-349

17)

«Η Παλαιά Διαθήκη» (κείμ.-μετάφρ.)

ερμην. Παν. Τρεμπέλα 'Εκδοση "Σωτήρος", Σόλωνος 100, τηλ. 3624-349

18)

«Η Καινή Διαθήκη» (κείμ.-μετάφρ.)

ερμ. Κολιτσάρα "ΖΩΗ", Καρύτση 14, τηλ. 3223-560

19)

«Η Παλαιά Διαθήκη» (κείμ.-μετάφρ.)

ερμ. Κολιτσάρα σε κασέττες, "ΖΩΗ", Καρύτση 14, τηλ. 3223-560

20)

«Η Καινή Διαθήκη» (κείμ.-μετάφρ.)

Καθ. Βέλλα, έγκρ. Οικ. Πατρ/χείου 'Εκδοση Αποστ. Διακονίας της Εκκλ. της Ελλάδος τηλ. 7272-381 ή 388

21)

«Οι Πατέρες της Εκκλησίας» (κείμ.-μετάφρ.)

Επιμέλεια Καθ. Παν. Χρήστου, Θεσσαλονίκη, έκδ. Μερετάκης (Πώλησις: τηλ. 2310 275126).

 

 

 

ΑΛΛΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΒΙΒΛΙΑ

1)

«Εφόδιον Ορθοδοξίας»

Π.Αντων.Αλεβιζοπούλου, Εκδοση "Απ. Διακονία", τηλ. 7272381 ή 388

2)

«Μικρά Είσοδος στην Ορθόδοξη Πνευματικότητα»

Επ. Ναυπάκτου, 'Εκδοση "Απ. Διακονία", τηλ. 7272 381 ή 388

3)

«Τα δύο Πρόσωπα της Ελλάδος - 7000 χρόνια Πολιτισμός» (αγγλικά-6η έκδ., γαλλικά-4η έκδ.)

Θεολ. Ειρ. Οικονομίδου (3η έκδοση ελλην.) Βραβευμένο, 'Εκδ. Παναγό-πουλος Νεκτ. (τηλ. 32.24.819). Χαβρίου 3 – Σύνταγμα

4)

«Διαφορές μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και Ρωμαιοκαθολικισμού» (αγγλ. 16η εκ., γαλλ. 12η εκ., ελλ. 5η εκ.)

Ειρ. Οικονομίδου (5η έκδοση ελλην.) τηλ. 32.24.819, Εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος

5)

«Το 'Άγιο Φως στα Ιεροσόλυμα» (ελλ.-αγγλ.)

Ιωάννας Τσεκούρα, Λαμία, P. REST. 35100, Τηλ. 22310 34254

 

Βιβλιοπωλεία:

1)      "Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος", Δραγατσανίου 2, Πλατ. Κλαυθμώνος (Σταδίου), Αθήνα (τηλ. 210 3310 977).

2)      Νεκτ. Παναγόπουλος, οδός Χαβρίου 3 (4η κάθετος Κολοκοτρώνη), τηλ./fax: 210 3224 819.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

ΣΕ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

 

 

  ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ


 

 

 

Αθήναι 9 Οκτ. 2002

 

Το θαύμα της Αγίας Ευφημίας που επεκύρωσε την απόφαση της

4ης Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος το 451 μ.Χ. με 630 Αγίους Πατέρες.

 

            Η Ορθόδοξος Εκκλησία εορτάζει στις 11 Ιουλίου ένα μεγάλο θαύμα της μεγαλομάρτυρος Αγίας Ευφημίας (εμαρτύρησε επί Διοκλητιανού μεταξύ του 284 και του 305 μ.Χ.), μετά την λήξι της 4ης Οικουμενικής Συνόδου, η οποία είχε συνεδριάσει μέσα στον Ναό της στην Χαλκηδόνα (Βορ.-Δυτ.Μ.Ασία). Μέσα στον Ναό αυτόν βρισκόταν και το χαριτόβρυτο άγιο λείψανό της, το οποίο επιτελούσε πολλά θαύματα.

            Επειδή λοιπόν κατά την Σύνοδο αυτήν, την τόσο σημαντική για το θέμα των δύο φύσεων του Ιησού Χριστού (την Θείαν και την ανθρώπινη), παρουσιάσθηκαν αντιρρήσεις εκ μέρους του Αρχι-Επισκόπου της Αλεξανρείας, Διοσκόρου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άγιος Ανατόλιος επρότεινε να τοποθετήσουν τα δύο βιβλία που θα περιείχαν την ομολογία πίστεως των δύο διαφορετικών απόψεων: της Ορθοδόξου και της αιρετικής και να τα τοποθετήσουν μέσα στην λειψανοθήκη της Αγίας Ευφημίας για να λυθεί το θέμα από τον Θεό.

            Τοποθετήθηκαν λοιπόν τα δύο βιβλία επάνω στο στήθος της Αγίας Ευφημίας, και αφού εσφράγισαν την λειψανοθήκη, όλοι οι Πατέρες επεδόθησαν στην προσευχή. Μετά οκτώ ημέρες όλοι μαζί (και των δύο πλευρών) άνοιξαν την λειψανοθήκη και διεπίστωσαν έκπληκτοι ότι η Αγία έσφιγγε στην αγκαλιά της το ορθόδοξο βιβλίο ενώ το αιρετικό ήταν πεσμένο στα πόδια της. Εμπρός σ'αυτήν την ολοκάθαρη απόδειξι της αληθείας οι Ορθόδοξοι ευχαρίστησαν τον Θεό, ενώ οι αιρετικοί γιουχαϊσθηκαν από το πλήθος των πιστών και καταντροπιάστηκαν.

            Σήμερα, το Άγιο λείψανο της Αγίας Ευφημίας βρίσκεται στον Ναό του Αγίου Γεωργίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη.

            Η απόρριψις της 4ης Οικουμενικής Συνόδου από αυτούς που δεν δέχθηκαν την ορθή πίστι για τις δύο φύσεις του Χριστού (την Θεία και την ανθρώπινη) δημιούργησε το πρώτο Σχίσμα στην Εκκλησία. Αυτοί δε που δημιούργησαν αυτό το Σχίσμα ονομάζονται Μονοφυσίται και Αντι-Χαλκηδόνιοι. Είναι δε αυτοί οι ακόλουθοι: Κόπται, Αρμένιοι, Αιθίοπες, Συρο-Ιακωβίται και η Εκκλησία του Μαλαμπάρ (Νότιος Ινδία), που είχε ιδρυθεί από τον Απόστολο Θωμά.

 

Σημ.    Στην Βυζαντινή εποχή είχαν γίνει προσπάθειες για ένωσι χωρίς αποτέλεσμα και στις μέρες μας επί του Οικ. Πατριάρχου Αθηναγόρου (1951: εγκύκλιός του) άρχισαν νέες προσπάθειες για ένωσι χωρίς αποτέλεσμα.

            Τα τελευταία Πρακτικά των πρόσφατων σχετικών "διαλόγων" έχουν εκδοθή το 1994 (Βιβλιοθήκη Ι.Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος: οδ. Ιασίου 1, Συνοδικό Μέγαρο όπισθεν Νοσοκ. "Ευαγγελισμός" – Αθήναι.)

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αθήνα, 21-06-2002

 

ΟΙ ΚΟΠΤΑΙ, ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΘΙΟΠΕΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

 

            Οι Κόπται, οι Αρμένιοι και οι Αιθίοπες ονομάζονται Μονοφυσίται και Προχαλκηδόνιοι, επειδή σταμάτησαν στην Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου το 431 μ.Χ. και δεν εδέχθησαν την Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος, το 451 μ.Χ. Δεν εδέχθησαν δηλαδή την αλήθεια της Εκκλησίας σχετικά με τις δύο φύσεις του Χριστού [την θεία και την ανθρώπινη]. Αυτοί ισχυρίζονται ότι η θεία απορρόφησε την ανθρώπινη φύση. Αυτό είναι μεγάλη αίρεση που αποκλείει την Σωτηρία, εφ' όσον ο Χριστός πέθανε επάνω στον Σταυρό ως τέλειος άνθρωπος, ως «δεύτερος Αδάμ υπάκουος». Και αυτή η απόλυτος υπακοή Του στον Ουράνιο Πατέρα Του άνοιξε τον δρόμο προς την συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό-Πατέρα, για όσους θελήσουν να πιστεύσουν ελεύθερα στον Χριστό και να αποδεχθούν τις εντολές της Εκκλησίας Του, την οποία ίδρυσε ο Ίδιος και την οποία δέ θα νικήσει ο αιώνιος θάνατος, επειδή εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει Σωτηρία. [Αγ. Κυπριανός 2ος αιώνας μ.Χ].

            Η Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνος το 451 μ.Χ. εξήγησε μια για πάντα την αλήθεια για τις δύο φύσεις του Χριστού, οι οποίες ήταν ελεύθερες [δίχως να συγχέονται η μία με την άλλη].

            Οι Επίσκοποι που απομακρύνονται από την Ορθόδοξο Εκκλησία [την μόνη πραγματικά Αποστολική], χάνουν την Αποστολική διαδοχή της χειροτονίας [την σωστή Ιερωσύνη], και επομένως χάνουν την αγιαστική Χάρη και συνεπώς χάνουν την Σωτηρία που δεν μπορούν να μεταδώσουν στον λαό.

            Πρέπει να διαβάζομε με προσοχή το 15° και 17° Κεφ. του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου για να καταλάβομε τι σημαίνει «Ενότης» στην Εκκλησία, δηλαδή Ενότης των Επισκόπων και των πιστών με τον εν Ουρανοίς Χριστόν και δι' Αυτού με τον Ουράνιο Πατέρα. Χωρίς αυτή την ενότητα Σωτηρία δεν υπάρχει. [Η ενότης αυτή δεν είναι θεωρητική, αλλά οργανική λόγω των πραγματικών Αγίων Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που μεταδίδουν στους Ορθόδοξους Χριστιανούς τις «Άκτιστες Ενέργειες» της Αγίας Τριάδος, δηλαδή του «Ζώντος Θεού», οι οποίες οδηγούν σταδιακά τον πιστό Ορθόδοξο στην αφθαρσία και τελικά στην αφθαρτοποίηση όλου του σύμπαντος μετά την τελική Κρίση. (Αποκ. 21), (Ρωμ. 8,21-22,2), (Πετρ.Β. 3,10-13), (Εβρ. 12,26-28).

            Αυτή την εν αφθαρσία νέα Ζωή θα στερηθούν οι αιρετικοί, επειδή στερήθηκαν επάνω στην Γη την δυνατότητα του εξαγιασμού, λόγω της ελλείψεως της Αποστολικής Διαδοχής και της ορθής συμμετοχής στα Άγια Μυστήρια. Γι' αυτό η αίρεσις θεωρείται από την Ορθόδοξο Αποστολική Εκκλησία η μεγαλύτερη αμαρτία.

Σημ.:   Στο Κάιρο υπάρχουν Ελληνικές Ορθόδοξες Εκκλησίες:

            1- Ο Μητροπολιτικός Ναός του Αγ. Νικολάου, Τηλ. 5903516

            2- Ο Ναός του Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης, Τηλ. 766405

Ειρήνη Οικονομίδου

Πτυχ. Θεολογίας

Οδ. Νηρηίδων 14, Αθήνα 116 34, Τηλ: 7228-486

e-mail: ireconom@otenet.gr / www.christian-orthodoxy.gr


 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

 

Οκτώβριος, 1995

 

 

Η ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

            Η υπόσχεσις του Θεού για την ανακαίνιση της ζωής, που είχε ήδη εκφρασθή στην Παλαιά Διαθήκη (π.χ. Ησ. 42,5-16), πραγματοποιήθηκε στην Καινή Διαθήκη μετά την νίκη του Ιησού Χριστού επί του Σταυρού (λόγω της τελείας του υπακοής στον Ουράνιο Πατέρα), μετά την Ανάστασί Του (απόδειξις της νίκης Του) και μετά την Ανάληψί Του και την Αποστολή του Αγ. Πνεύματος στους Αποστόλους κατά την Πεντηκοστή (Πραξ. 2, 1-36).

            Από τότε και επί 2.000 χρόνια (Πραξ. 2) η Αγία Αποστολική Εκκλησία (η Ορθόδοξη) με την βοήθεια των Ιερών Μυστηρίων, που ίδρυσε ο ίδιος ο Χριστός, καλεί τα παιδιά της σ' αυτήν την ανακαίνισι της ζωής, που αποτελεί μία συνεργασία της Θείας Χάριτος και της ελευθέρας ανθρωπίνης βουλήσεως. Αυτός ο πνευματικός αγώνας θα συνεχισθή ώς το τέλος της ιστορίας της ανθρωπότητος, "έως αν πάντα γένηται" (Ματθ. 5,18). Μετά θα έλθη το τέλος "...όταν παραδώ την βασιλείαν τω Θεώ και πατρί, όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν, δει γαρ αυτόν βασιλεύειν άχρις ου αν θη πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού" (Α' Κορ. 15,24-26).

            Στο 21ο Κεφ. της Αποκαλύψεως ο Αγ. Ιωάννης ο Ευαγγελιστής περιγράφει τον "Καινούριο Ουρανό" και την "Καινούρια Γη": το εν δόξη Σύμπαν μετά την Κρίσι. Αυτό το μελλοντικό γεγονός θα αποτελέση το μεγάλο θαύμα του Θεού: την "Μεταμόρφωσι", την ανακαίνισι όλης της Δημιουργίας σε μια νέα κατάστασι, την "αφθαρσία" (Αποκ. 21). Αυτό το γεγονός το αναφέρει και ο Αγ. Πέτρος στην 2α επιστολή του: "...ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται! καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν, εν οίς δικαιοσύνη κατοικεί" (2.Πετρ. 3,12-13). Το λέγει επίσης ο Απ. Παύλος στους Χριστιανούς της Ρώμης: "...και αυτή η Κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού" (Ρωμ. 8,21-22), (Εβρ. 12, 26-29).

            Οι πιστοί της Ορθοδόξου Εκκλησίας δέχονται τον εξαγιασμό (που οδηγεί σ' αυτήν την αφθαρσία) με την σωστή συμμετοχή τους στις "άκτιστες ενέργειες" της Αγίας Τριάδος, που τους μεταδίδονται διά των αληθινών Αγίων Μυστηρίων, λόγω της σωστής Ιερωσύνης. (Δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο η "Ουσία" του Θεού.) Αυτήν την αλήθεια την κήρυξαν όλοι οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας ανά τους αιώνας, αλλά κυρίως την συστηματοποίησε στην Θεολογία του ο Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης τον 14ο αι. (Ελ. Πατρ. MIGNE 150,872 – 131,536). Η Θεολογία των "ακτίστων ενεργειών" έγινε επίσημως αποδεκτή από την Εκκλησία με τις τρεις Τοπικές Συνόδους της Κωνσταντινουπόλεως τον 14ο αι. και εκφράσθηκε με τον θαυμασιώτερο τρόπο στην Βυζαντινή Τέχνη επί 10 αιώνες (4ο-14ο αι.).

 

 

Σημείωση: Η Αποστολική διαδοχή των Επισκόπων δεν υπάρχει στις Αιρέσεις, γι’αυτό τα «Μυστήριά» τους είναι άκυρα, ακόμα και ο Ρωμαιο-Καθολικός Κλήρος βάζει αλάτι στον ψεύτικο αγιασμό τους! Λόγω του Σχίσματος του 1054, που επετέλεσε η Δύσις με την απομάκρυνσή της από την Αποστολική πραγματική Εκκλησία, την Ορθοδοξία (σήμερα πολλά μέλη του Ρωμαιοκαθολικισμού και του Προτεσταντισμού επιστρέφουν ελευθέρως στην Μητέρα-Αποστολική Εκκλησία όταν μάθουν την ύπαρξί της).

 


 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

Γιατί η αγιοποίηση του Μακρυγιάννη;

4/7/2002

 

Διαβάζοντας (στο περιοδικό "ΝΟΥΜΑΣ") το άρθρο το σχετικό με το θέμα της αγιοποίησης του Μακρυγιάννη θα ήθελα να παρατηρήσω τα εξής.

Πρώτα πρώτα ο Μακρυγιάννης δεν έγινε γνωστός από τον Σεφέρη αλλά από τον Βλαχογιάννη που ανακάλυψε το κρυμμένο χειρόγραφό του των "Απομνημονευμάτων" και των "Οραμάτων & Θαμάτων" και έκανε την πρώτη έκδοση των "Απομνημονευμάτων", μην έχοντας το θάρρος να εκδόσει και το αγιώτατο βιβλίο του των "Οραμάτων και Θαμάτων". 'Οταν στις μέρες μας το εξέδωσε η Εθνική Τράπεζα γίνονταν τεράστιες σειρές για να το προμηθευθή ο κόσμος (όχι γιατί ήταν ένας "ήρωας του '21", αλλά λόγω της βαθειάς πνευματικότητας αυτού του βιβλίου.

Ο Μακρυγιάνης ήταν άνθρωπος της προσευχής (με 300 μετάνοιες την ημέρα, που του είχε μάθει η μάνα του). Αυτό βέβαια δεν ισχύει για τους άλλους "ήρωες του '21".

Μιλούσε με τον Θεό και τους Αγίους. Το είχε αυτό τόσο βαθειά μέσα του που από την εφηβική του ηλικία τον βλέπομε να προσεύχεται στον 'Αγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο την ημέρα της εορτής του στο μικρό μοναστήρι της Κίρας με φωνές και αναφιλητά και έχοντας βαθειά την αίσθηση ότι έκλεισε την "συμφωνία" με τον 'Αγιο. Και όταν μεγάλωσε και ήλθε ο καιρός να πραγματοποιηθεί αυτό που είχε ζητήσει στον 'Αγιο, του έφερε ένα ωραίο ασημοκάντηλο για να τον ευχαριστήσει (το οποίο υπήρχε σ' αυτό το μικρό Μοναστήρι, όπου ζει σήμερα ένας μοναχός μόνος του, ως τότε που ο 'Οθων ξεπουπούλιασε μεγάλο αριθμό Μονών από τα πολύτιμα αφιερώματα και εκκλησιαστικά σκεύη.

Ο Μακρυγιάννης είχε ψυχή αφιερωμένη στον Θεό και αυτό το βλέπομε και μέσα στα Απομνημονεύματα, αλλά κυρίως στο "Οράματα και Θάματα" στο οποίο βλέπομε ότι είχε οράσεις. 'Εβλεπε τον Χριστό, την Παναγία και Αγίους μέσα στο δωμάτιό του. Αυτό ήταν μια ιδιαίτερη χάρις που του έδωσε ο Θεός λόγω της μεγάλης του αφοσιώσεως στον Θεό και της αγιότητος του βίου του.

Λοιπόν αυτός ο κύριος που διαμαρτύρεται να ησυχάσει, γιατί αυτήν την πνευματική ζωή του Μακρυγιάννη δεν την είχαν άλλοι ήρωες του '21. Και όταν λέγει ότι ο Θεός αποφασίζει για την αγιοποίηση ενός ανθρώπου, αυτό γίνεται μέσω της συνειδήσεως της Εκκλησίας, δηλαδή του πιστού λαού και κλήρου.

'Οταν προχωρήσει αυτή η συνειδητοποίηση μέσα στο σώμα της Εκκλησίας (του πιστού λαού και του κλήρου), που είναι το Σώμα του Χριστού επί της Γης, για την αγιότητα ενός ανθρώπου, τότε το Οικ. Πατριαρχείο κάνει και την επίσημη δήλωση ανακήρυξης του νέου Αγίου.

Π.χ. ο 'Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός παρ' όλο που μαρτύρησε τον 18ο αι., η επίσημη ανακήρυξή του ως Αγίου έγινε στις μέρες μας. Το ίδιο και ο 'Αγιος Νεκτάριος, ενώ εκοιμήθη το 1920 η επίσημη ανακήρυξή του ως Αγίου έγινε την 10ετία του "60".

'Οταν πρωτοδιάβασα τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη και κατάλαβα αυτήν την βαθειά πνευματικότητά του είπα μέσα μου, αυτό το βιβλίο πρέπει να ονομασθεί "Το Ευαγγέλιο του Νέου Ελληνισμού".

 

 

 

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 


 

Το Θαύμα του Αγίου Φωτός

Ένα μεγάλο θαύμα που ο Θεός

έχει δώσει μόνο στους Ορθόδοξους

 

            Ένα μεγάλο θαύμα της Ορθοδοξίας που αποδεικνύει πώς αυτή είναι η πραγματική Εκκλησία με την σωστή Αποστολική Διαδοχή, είναι το Άγιο Φως που πηγάζει κάθε Ορθόδοξο Πάσχα (το μεσημέρι τού Μεγάλου Σαββάτου) στον Πανάγιο Τάφο, στα Ιεροσόλυμα. Όποτε επιχείρησαν αιρετικοί Επίσκοποι να το παραλάβουν, απέτυχαν. Ούτε Λατίνος, ούτε Αρμένιος (Μονοφυσίτης), ούτε Κόπται, ούτε Αιθίοπες, ούτε κανείς άλλος, εκτός από τον Έλληνα Ορθόδοξο Πατριάρχη Ιεροσολύμων, μπορεί να το παραλάβει. Αυτό το γεγονός έχει αποδειχθεί με θαύματα, όπως το θαύμα της ραγισμένης κολώνας στην είσοδο του Ναού της Αναστάσεως.

            Το 1549 οι Αρμένιοι δωροδόκησαν τους Τούρκους, που την εποχή εκείνη ήταν οι κύριοι της Παλαιστίνης, για να επιτρέψουν στον Αρμένιο Πατριάρχη να πάρει το Άγιο Φως. Ό Έλληνας Ορθόδοξος Πατριάρχης στεκόταν περίλυπος έξω από τον ναό της Αναστάσεως, δίπλα σε μια κολώνα της εισόδου.

            Αντί λοιπόν να παρουσιασθή το Άγιο Φως στον Πανάγιο Τάφο, όπου είχε παράνομα σταθεί ο Αρμένιος Πατριάρχης, ραγίζει με την δύναμη του Θεού η πέτρινη κολώνα, κοντά στην οποία στεκόταν ο Ορθόδοξος Πατριάρχης, και εμφανίζεται το Άγιο Φως μέσα στην σχισμή για να το πάρει εκείνος.

            Αυτό το γεγονός είναι ιστορικό. Γνωρίζομε επί ποίου Πατριάρχου και επί ποίου Σουλτάνου συνέβη καθώς και την χρονολογία. Η δε ραγισμένη κολώνα είναι αρχαιολογικό τεκμήριο, που υπάρχει μέχρι σήμερα για να διατρανώνει την αλήθεια της Ορθοδοξίας. Το θαύμα αυτό συνέβη το 1549 επί Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου Β'.

 

 

Σημ.:   Το Άγιο Φως μετά την εμφάνιση του κυκλοφορεί μέσα στον Ναό της Αναστάσεως και ανάβει τα καντήλια και τα κεριά των πιστών προσκυνητών!


 

Εκ του βιβλίου "Διαφορές μεταξύ Ορθ. Εκκλησίας & Ρωμαιοκαθολικών", υπό Ειρήνης Οικονομίδου, Θεολόγου & Ξεναγού (5η έκδ. Ελλην., 16η έκδ. Αγγλ., 12η έκδ. Γαλλ.), υπό εκδότ. Νεκτ. Παναγόπουλου (Χαβρίου 3, 4η καθ. Κολοκοτρώνη, Τηλ./Φαξ: 210-3224819).

 

 

Η ραγισμένη κολώνα από το θαύμα του 16ου αιώνα.

Από αυτή την σχισμή ανέβλυσε το Άγιο Φως, δίπλα στον Έλληνα Πατριάρχη,

στην είσοδο του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα.

(Φωτ. Ειρ. Οικονομίδου, 1983).

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ


 

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΕ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ [22 ΝΟΕ. 2002]

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Το Θαύμα του Αγίου Φωτός

Εντιμότατε κ. Διευθυντά

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.

            Εις το υπ' αριθμ. φύλλον 1477 της 25ης Οκτωβρίου ε.έ. της εγκρίτου εφημερίδος υμών και εις την στήλην "Επιστολαί αναγνωστών", εδημοσιεύθη επιστολή του αναγνώστου σας κ. Ιωάννου Καρδάση περί του Αγίου Φωτός του Παναγίου Τάφου. Ούτος λαβών αφορμήν επιστολάς και άρθρα αναγνωστών και συνεργατών σας, ως επίσης και την συνέντευξιν εις τον Δίαυλον "Mega" κατά την 11.04.01 του Τοποτηρητού, τότε του Πατριαρχικού Θρόνου της Σιωνίτιδος Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, αναγνώσας δε, ως αναφέρει, την εργασίαν του Καθηγητού της εν Θεσσαλονίκη Θεολογικής Σχολής κ. Κωνσταντίνου Καλοκύρη και αφού εμελέτησε και την αναδημοσιευθείσαν, ως ποιεί μνείαν, ευχήν του Αγίου Φωτός, υπό του αειμνήστου ιστοριοδίφου Αρχιμανδρίτου Καλίστου Μηλιαρά εις το Εκκλησιαστικόν Περιοδικόν Σύγγραμμα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων "Νέα Σιών", τόμ. ΝΘ', 1967, σελ. 235-237, καταλήγει εις το εξής συμπέρασμα: "Εκ των ανωτέρω αναφερομένων στοιχείων σαφώς καταφαίνεται ότι το Άγιον Φως, που λαμβάνεται το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου από τον Πανάγιο Τάφο, από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων δεν είναι Θεόσταλτο και δεν αναπέμπεται κατά θαυματουργικό τρόπο, αλλά ανάπτεται από το φυσικό φως της ακοίμητης κανδήλας, μετατρεπόμενον σε Φως Άγιο με την ειδική ευχή, που αναπέμπεται από τον Πατριάρχη...".

            Ο αξιότιμος κ. αναγνώστης σας θα έπρεπε, αφού τον απασχολεί το θέμα του Αγίου Φωτός, να αναγνώση μετά προσοχής τας εργασίας του λαμπρού εκείνου Αγιοταφίτου, μοναδικού ερευνητού των Ιστορικών πηγών, βραβευθέντος δι' αυτό υπό της Ακαδημίας Αθηνών και αναγορευθέντος επιτίμου διδάκτορος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, δια την μοναδικότητα, την πρωτοτυπίαν και την συμφώνως ταις υπαρχούσαις πηγαίς συγγραφήν αυτών. Ο Αρχιμανδρίτης Κάλλιστος Μηλιαράς εις την αναδημοσιευθείσαν τω 1967, ως προελέχθη, εργασίαν του "Ιστορική Μελέτη περί του Αγίου Φωτός, ερευνά το θέμα συμφώνως ταις ιστορικαίς πηγαίς και τη Ιεροσολυμιτική παραδόσει.

            Βεβαίως, πέρα των καταγεγραμμένων μαρτυριών προέχει η πίστις εις αυτό και η εμπειρία των χιλιάδων προσκυνητών, οι οποίοι συρρέουν από των πρωτοβυζαντινών χρόνων εις την Αγίαν Πόλιν Ιερουσαλήμ, την Πόλιν του Βασιλέως Χριστού, προκειμένου να λάβουν δια χειρών του Έλληνος Πατριάρχου το Θεόσταλτον Άγιον Φως. Πολλάκις, ως μαρτυρείται, ανάβουν τα κηρία αυτών εκ του περιφερομένου Αγίου Φωτός κατά τρόπον παράδοξον και όλως θαυματουργικόν.

            Γραπτάς δε περί τούτου μαρτυρίας έχομεν αρχαίας και αρκετάς. Παραθέτω, εν συνεχεία, τινάς εξ αυτών προς επιβεβαίωσιν της μαρτυρίας της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων περί του Αγίου Φωτός.

            1.         Ο Επίσκοπος της Εμέσης (του Πατριαρχείου Αντιοχείας) Βασίλειος, αναφέρει χαρακτηριστικώς ότι κατά το πρώτον ήμισυ του θ' αιώνος, εις την εκλογήν του Αγίου Θεοδώρου, ασκητού της Λαύρας του Οσίου Σάββα εν Ιερουσαλήμ, εις Αρχιεπίσκοπον Εδέσσης και συλλειτουργήσας μετά των Πατριαρχών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων "το Μέγα Σάββατον και μετά την των κανδηλών της Αγίας Αναστάσεως ουρανίω φωτί δαδουχίαν..." (Βίος του Αγίου Θεοδώρου Εδέσσης, έκδοσης Πομιαλόβσκη, Πετρούπολις 1892, σελ. 38).

            2.         Ο "Βασιλικός Κληρικός" της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως επισκεφθείς το 947 τους Αγίους Τόπους επί Πατριάρχου Ιεροσολύμων Χριστοδούλου του Α' (937-950) και Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Πορφυρογεννήτου του Ζ' εις επιστολήν του προς τον αυτοκράτοραν περιγράφει τας κακουχίας των Αγιοταφιτών Πατέρων, αλλά και τον "λίαν παράδοξον" τρόπον της του Ναού "φωτοφανείας έλλαμψιν" ως εξής: "...Ο δε πάνσοφος αρχιεπίσκοπος άμα τω συν αυτώ κλήρω... επί τον Άγιον Τάφον έσπευδε του Κυρίου... τοις βεβήλοις (δε) Αγαρηνοίς τον Θείον Τάφον ησφαλίσαντο. (Ούτος) κατά ανατολάς υψώσας τας μωσαϊκάς χείρας (αυτού), συν τω χριστωνύμω λαώ, εκτενώς καθικέτευε τον των όλων Θεόν. Περί δε ώραν έκτην της ημέρας (Άγιον Μέγα Σάβββατον) τω Θείω Τάφω ενατενίσας του Σωτήρος ορά την θείαν φωτοφάνειαν, δι' αγγέλου γαρ αυτώ πρόσεστιν η της θύρας είσοδος καιρόν ουν λαβών προς το απ' εκείνου του Φωτός μεταδούναι τοις εν τη αγία του Θεού μεγάλη Εκκλησία πολυφώτισις, καθώς τούτο ποιείν ειώθει, ούπω τω τάφω ανακύψας και εξαπίνης ή ιδείν πάσαν την του Θεού Εκκλησίαν ανέπαφον Θεού Φωτός πληρωθείσαν...". (Η επιστολή αύτη διεσώθη εν χειρογράφω της Λαύρας του Αγίου Σάββα και εδημοσιεύθη το 1807 εις το "Προσκυνητάριον" του Αρχιμ. Χρυσάνθου).

            3.         Ο Ρώσσος Ηγούμενος Δανιήλ επισκεφθείς κατά το 1106-1107 επί Σταυροφοροκρατορίας τους Αγίους Τόπους και αναφερόμενος εις το "Οδοιπορικόν" του περί του Αγίου Φωτός γράφει το εξής: "Την πρωίαν του Αγίου Μεγάλου Σαββάτου, κατά την ΣΤ' ώραν της ημέρας (Βυζαντινόν ωρολόγιον), ο λαός σωρηδόν συνηθροίσθη ενώπιον του Ναού της Αναστάσεως... (...Περιγραφή τελετής) ... Τελευτώσης δε της Θ' ώρας... φαίνεται μικρά νεφέλη ερχομένη εξ ανατολών και ισταμένη άνωθεν του υπερκειμένου της Εκκλησίας Τρούλλου, η δε βροχή έπεσεν επί του Αγίου Τάφου και τότε εφάνη ευθύς το Φως επί του Αγίου Τάφου και λάμψις καταπληκτική και λαμπρά εξήλθεν εξ αυτού... Το Άγιον Φως μοι εφάνη διάφορον του συνήθους φωτός, η λάμψις αυτού είχε τι ιδιάζον, η δε φλοξ ην ερυθρά... (Βενιαμίν Ιωαννίδου, Προσκυνητάριον της Αγίας Γης. Εν Ιεροσολύμοις 1877, σελ. 240-41).

            4.         Ο επίσης Ρώσσος προσκυνητής Αρχιμ. Αγρεθένιος, επισκεφθείς την Αγία Γη το 1375 αναφέρει τα εξής περί του Αγίου Φωτός: "...Ο Πατριάρχης (και οι λοιποί κληρικοί, τους οποίους κατονομάζει)... περιήλθον τον Τάφον του Κυρίου δίς και κατά τον τρίτον κύκλον εφάνη άνωθεν του Αγίου Τάφου λεπτός καπνός. Είτα ήνοιξεν τον Τάφον (Ι. Κουβούκλιον) και εισήλθεν ο Πατριάρχης, μετ' αυτόν δε ο Αρμένιος Επίσκοπος, διότι επληρώθη φωτός το ιερόν άντρον και ήναψαν πάσαι αι κανδήλαι αίτινες είχον σβεσθή από της Μ. Πέμπτης, ούσαι προπαρασκευασμέναι" (Αρχιμ. Καλλίστου Μηλιαρά, οι Άγοι Τόποι εν Παλαιστίνη και τα επ' αυτών δίκαια του Ελληνικού Έθνους, Τόμος Α', εν Ιεροσολύμοις, 1928, σελ. 484 (ένθα η αναφορά των πηγών).

            5.         Ο Ρώσσος προσκυνητής Αρσένιος Σουχάνωφ, επισκεφθείς τους Αγίους Τόπους επί Πατριάρχου Ιεροσολύμων Παϊσίου (1645-1661) το 1652 περιγράφει ως ακολούθως εις το "Προσκυνητάριον" αυτού τα περί του Αγίου Φωτός: "...δύο Μουσουλμάνοι (θυρωροί του Ναού) προσήλθον εις τον Άγιον Τάφον μετά Ελλήνων μοναχών και έσβησαν τας εν αυτώ κανδήλας και εξελθόντες εσφράγισαν αυτόν... Μετά τον τρίτον κύκλον ο Πατριάρχης Παϊσιος στας προ της θύρας... λαβών δύο δεσμίδας κηρίων και ανοίξας την θύραν εισήλθε και πάλιν έκλεισεν αυτήν... Ο Παϊσιος έμεινεν εις τον Τάφον έν τέταρτον της ώρας κεκλεισμένος και ανοίξας την θύραν εξήλθε κρατών εις εκάστην χείρα δεσμίδα ανημμένων κηρίων..." (Κλεόπα Κοικυλίδου – Ιωάννου Φωκυλίδου, Αρχαία Οδοιπορικά, Εν Ιεροσολύμοις 1912, σελ. 534-535 και 551).

            6.         Την της Σιωνίτιδος Εκκλησίας διδασκαλίαν περί του Αγίου Φωτός επιβεβαιοί το γενόμενον το 1580 επί Πατριάρχου Σωφρονίου του Δ' (1579-1608) θαύμα: οι ανθέλληνες και αιρετικοί Αρμένιοι (τους οποίους κατά τους τελευταίους χρόνους στηρίζει η Πατρίς μας) διακείμενοι εχθρικώς προς τους Ορθοδόξους υπεσχέθησαν εις τον ηγεμόνα των Ιεροσολύμων μεγάλα χρηματικά ποσά δια να εμποδίση τον Έλληνα ορθόδοξον Πατριάρχην να εισέλθη μετά των Ορθοδόξων εις τον Πανίερον Ναόν της Αναστάσεως κατά το Άγιον και Μεγάλο Σάββατον. Οι Ορθόδοξοι μετά του Πατριάρχου αυτών ιστάμενοι έξω του Ναού παρά την Αγίαν Αυλήν περίλυποι, παρεκάλουν ομοθυμαδόν τον Άγιον Θεό μετά δακρύων και συντριβής καρδίας να δείξει το έλεος της ευσπλαχνίας Αυτού. Και ενώ προσηύχοντο, εσχίσθη ο κίων της θύρας του Ναού και εξήλθεν επ' αυτού το Άγιον Φως" (Αρχιμ. Χρυσάνθου, "Προσκυνητάριον της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ", Βιέννης 1807, σελ. 45-46.

            7.         Παρόμοιον περιστατικόν, επιβεβαιούν την διδασκαλίαν της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων επί του εξ ουρανού κατερχομένου Αγίου Φωτός, εξ αιτίας πάλιν των Αρμενίων συνέβη το 1634 επί Πατριάρχου Ιεροσολύμων Θεοφάνους (1608-1645) και το οποίον αναφέρει ο ίδιος ο Πατριάρχης εις τον τότε Τσάρον της Ρωσσίας Μιχαήλ. Απουσιάζοντος του Πατριάρχου εις Κωνσταντινούπολιν οι Αρμένιοι "έκλεισαν τον Άγιον Τάφον δια της εξουσίας των αλλοθρήσκων και δεν επέτρεπον εις τους Ορθοδόξους να επιτελέσωσι την τελετήν του Αγίου Φωτός. Ούτοι (οι Ορθόδοξοι) μετά δακρύων παρεκάλουν τον Θεό να τους αξιώση να ίδωσι το Άγιον Φως... Εγένετο τότε σεισμός και το Άγιον Φως επεφάνη εκ των οπών της σκεπής του Αγίου Τάφου και εφώτισε πάσαν την Εκκλησίαν...". (Αρχιμ. Καλλίστου Μηλιαρά, μνημ. έργ. 228 και Ν. Κάπτερεφ, Σχέσεις Πατριαρχών της Ιερουσαλήμ μετά της Ρωσσικής Κυβερνήσεως (Ρωσσιστί), Πετρούπολις 1896, σελ. 74-75).

            8.         Εν κατακλείδι των γραπτών πηγών αναφέρω την αξιοθαύμαστον όντως μαρτυρίαν του αειμνήστου φύλακος του Παναγίου Τάφου Μοναχού Μητροφάνους, η οποία περιλαμβάνεται εις το υπό του Αρχιμ. Σάββα Αχιλλέως εκδοθέν βιβλιον "Είδα το Άγιο Φως", σελ. 130-131.

            "Εκείνην την ιδίαν ακριβώς στιγμήν, που η αγωνία μου ευρίσκετο εις φοβεράν υπερέντασιν μέσα εις την απέραντον νεκρικήν σιγήν, που μόλις ήκουα την αναπνοήν μου, ήκουσα ένα ελαφρόν συριγμόν. Ήτο παρόμοιος με λεπτήν αύραν πνοής ανέμου. Και αμέσως – αλησμόνητον θέαμα – είδα ένα γαλάζιο Φως να γεμίζη ολόκληρον τον Ιερόν χώρον του Ζωοδόχου Τάφου. Το γαλάζιο εκείνο Φως το είδα εις την συνέχειαν να στριφογυρίζη ως δυνατός ανεμοστρίβολος, που με την ορμήν του ξερριζώνει πανύψηλα δένδρα και τα αρπάζει και τα μεταφέρει μίλια μακρυά. Πόσην ανησυχίαν είχεν εκείνο το γαλάζιο Φως!

            "Μέσα από το Φως εκείνο έβλεπα καθαρά τον Πατριάρχην από το πρόσωπον του οποίου κυλούσαν χονδρές σταλαγματιές ιδρώτος, όπως ήτο γονυκλινής έφερε το χέρι του και έβαλε το δάκτυλόν του εις τον ανοιχτόν χώρον της Ιεράς φυλλάδος, που εδημιουργούσε το "κερί". Εν τω μεταξύ ετοποθέτησεν επί του Ζωοδόχου μνήματος τέσσερας δεσμίδας λευκών "κεριών" από τριάκοντα τρία "κεριά" ή κάθε μία. Και ως να εφωτίζετο από το Φως εκείνο το μυστηριώδες ήρχισε να αναγινώσκη τας ευχάς.

            "Μόλις ήγγισεν επί της Ιεράς Φυλλάδος και ήνοιξε την σελίδα της και ήρχισε να αναγινώσκη τας ευχάς, εκείνο το κάπως ήρεμον και γαλάζιο Φως ήρχισε και πάλιν μίαν ανήσυχον κίνησιν. Ήτο ένα αφάνταστον και απερίγραπτον στριφογύρισμα, δυνατώτερον από το πρώτον. Και αμέσως ήρχισε να μεταβάλλεται εις ένα ολόλευκον Φως, όπως περιγράφει ο Ευαγγελιστής την μεταμόρφωσιν του Σωτήρος Χριστού. Εν συνεχέια το ολόλευκον εκείνο Φως μετεμορφώθη εις ένα ολοφώτεινον υπέρ τον ήλιον δίσκον και ενετοπίσθη ακίνητον άνωθεν ακριβώς της κεφαλής του Πατριάρχου. Κατόπιν είδα τον Άγιον Γέροντα, Πατριάρχην, να παίρνη εις τα χέρια του τας δεσμίδας των τριάκοντα τριών κεριών. Τας ανύψωσε και έδιδε την εικόνα της αναμονής. Ανέμενεν εκ Θεού την έλευσιν του αοράτου Φωτός. Και όπως σιγά-σιγά ύψωνε τα χέρια του δεν έφθασεν ακόμη εις το ύψος της κεφαλής του. Αμέσως εν ριπή οφθαλμού, ως να ήγγισεν επί αναμμένης καμίνου ήναψαν αυτομάτως η Αγία Κανδήλα και αι τέσσαρες δεσμίδες των κεριών. Αιφνιδίως δε χωρίς καν να αντιληφθώ, εξηφανίσθη από των οφθαλμών μου, ο ολοφώτεινος εκείνος δίσκος.

            9.         Αι καταγεγραμμέναι, εις τους Κώδικας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, εμπειρίαι των Ορθοδόξων Προσκυνητών και Κληρικών περί του "ακτίστου" του Αγίου Φωτός είναι αρκεταί. Επιβεβαιούνται από των πρώτων χρόνων της ανοικοδομήσεως του Πανιέρου Ναού της Αναστάσεως. Το ουρανόθεν πεμπόμενον Άγιον Φως του Μεγάλου Σαββάτου απετέλεσε δια τους Αγιοταφίτας εις το πέρασμα των αιώνων την εκ Θεού δύναμιν, ενύσχυσιν και επιβράβευσιν των αγώνων, θυσιών, διώξεων, κόπων, βασάνων, κακουχιών και μαρτυρίων αυτών έτι δε και δι' όσα ο κόσμος δεν γνωρίζει και δεν δύναται να φαντασθή, προκειμένου να διασφαλίσουν την συνέχειαν της παρουσίας των Ρωμηών εις τα Πανίερα Προσκυνήματα. Οι μακάριοι Επίσκοποι και Πατριάρχαι Ιεροσολύμων από του Αγίου Ιερομάρτυρος Ιακώβου του Αδελφοθέου, πρώτου Επισκόπου Ιεροσολύμων, έως των ημερών μας εβάδισαν αγογγύστως την οδόν του μαρτυρίου, ύψωσαν εαυτούς σχεδόν πάντοτε έως του Σταυρού, χάριν των προνομίων της Φυλής και του Γένους και ηυφραίνοντο επί της μεθέξει της του Κυρίου Αναστάσεως, λαμβάνοντες το ουρανόθεν σταλέν Άγιον Φως, πεμπόμενον εκ του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός.

            Όσον δ' αφορά την αναγιγνωσκομένην υπό του Πατριάρχου ευχήν, την οποίαν εμελέτησεν, ως αναφέρει, ο εντιμότατος αναγνώστης σας, επιτρέψατέ μου όπως σημειώσω τα εξής:

            Το πρώτον μέρος της ευχής αναφέρεται εις την καθ' ημάς Θεολογίαν περί του Αγίου Φωτός. Ο Ιησούς Χριστός είναι "Φως εκ Φωτός, Θεός αληθινός". Ο υπέρ ημών σάρκα λαβών φωτίζει τους εν σκοτία όντας και μόνον εις την Εκκλησίαν Του ο άνθρωπος κατανοεί την περί φωτός διδασκαλίαν Του. Αυτός είναι το Φως του Κόσμου και εκείνος, που Τον ακολουθεί δεν μένει εν τη σκοτία. Το δε επί του φωτοφόρου Τάφου "ενδελεχώς και αειφώτως εκκαιόμενον φως ευλαβώς λαμβανόμενον διαδίδεται εις τους πιστεύοντας, εις τον Ιησούν Χριστόν, ως το αληθινόν Φως".

            Το δεύτερον μέρος της ευχής κάμνει ικετήριον αναφοράν προς τον Ιησούν Χριστόν, όπως μη κωλύση τας χαρισματικάς δυνάμεις του Αγίου Φωτός εξ αιτίας των αμαρτιών μας. Δέεται δε ο Πατριάρχης, όπως το ακήρατον Φως λάμψη εν ταις καρδίαις των "εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένων". Βεβαίως δεν επικαλείται την εξ ύψους αποστολήν του Αγίου Φωτός (ως συμβαίνει εις τα Μυστήρια και τας αγιαστικάς πράξεις της Εκκλησίας), διότι αυτή αύτη η ουρανόθεν έλευσις αυτού είναι γεγονός. Αναφέρεται εις το γεγονός αυτό και δέεται δια τον όντως φωτισμόν των εν πίστει και κατανύξει λαμβανόντων αυτό.

            Το θαύμα του Αγίου Φωτός δεν ερμηνεύεται ούτε με το γράμμα, ούτε με τον Νόμον, πολύ δε περισσότερον δεν ερμηνεύεται με την λογικήν. Και δι' αυτό ακριβώς εύχομαι όπως και ο κ. αναγνώστης σας και όσοι άλλοι είπον ή έγραψαν δια το Άγιον Φως, αντιθέτως από την Ιεροσολυμιτικήν παράδοσιν να ευρεθούν εις την Αγίαν Πόλιν κατά την τελετήν αυτού και αφού ανοίξουν τα ώτα της καρδίας και τους οφθαλμούς της ψυχής των να ίδουν ότι το Άγιον Φως προέρχεται και στέλνεται από τον αναλλοίωτον Λόγον. Όστις είναι το Φως εκ "Φωτός Πατρός αγεννήτου".

Μετά της εν Κυρίω αγάπης

Αρχιμ. Τίτος,

Ηγούμενος της Ι. Μονής

των Αγίων Θεοδώρων Ιεροσολύμων


 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

 

 

Το Ευαγγέλιο στην Ελλάδα

 

            Το κήρυγμα του Ευαγγελίου, δηλαδή η αγγελία της Χαράς της Αναστάσεως, έφθασε στην ειδωλολατρική Ελλάδα το 49 μ.Χ. όταν ο Απόστολος Παύλος πέρασε από την βορειοδυτική Μικρά Ασία (την Τρωάδα) στην Μακεδονία, σύμφωνα με τις «Πράξεις των Αποστόλων» (Καινή Διαθήκη, Κεφ. 16). Έτσι, η προσωπικότητα του Αποστόλου των Εθνών είναι τόσο ζωντανή μέσα στην συνείδηση των Χριστιανών Ελλήνων και η παρουσία του τόσο έντονη, που συχνά ξεχνούν ότι ο Θεός έστειλε στους Έλληνες άλλους τρεις Αποστόλους, οι δύο μάλιστα μαρτύρησαν στον τόπο μας (ο Απόστολος Ανδρέας και ο Άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής), καθώς και μερικούς από τους μαθητάς του Απ. Παύλου, που έγιναν Επίσκοποι σε διάφορες περιοχές της χώρας μας, όπως ο Άγ. Τίτος στην Κρήτη.

            Βλέπομε λοιπόν να δείχνει ο Θεός μια ιδιαίτερη φροντίδα για το Ελληνικό Έθνος πράγμα που φαίνεται και από μία φράση του Ιησού Χριστού μέσα στο Ευαγγέλιο: «Όταν κάποιοι Έλληνες περαστικοί από την Ιερουσαλήμ, που είχαν γνωρίσει την Παλ. Διαθήκη και είχαν έρθει για την εορτή του Πάσχα, λίγες μέρες πριν το Πάθος του Κυρίου, ζήτησαν να Του μιλήσουν, Εκείνος απάντησε: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου». Δηλαδή όταν το Ευαγγέλιο θα πήγαινε στους Έλληνες, τότε ο Χριστός, που ονομάζεται στην προφητεία του Δανιήλ «Υιός του ανθρώπου», επειδή, ενώ ήταν Θεός αιώνιος, πήρε την μορφή ανθρώπου, θα δοξαζόταν, λόγω της εξαπλώσεως του Ευαγγελίου στον κόσμο που θα πραγματοποιούσαν οι Έλληνες (Ιωάν. 12,20-23).

            Αυτή η εκλογή του Θεού για ωρισμένα πρόσωπα ή ωρισμένα Έθνη οφείλεται στις ιδιαίτερες αρετές και ικανότητες τους κατάλληλες να βοηθήσουν την Βασιλεία Του στον Κόσμο, δηλαδή την Σωτηρία όλης της Οικουμένης, που ελεύθερα θα δεχθεί σταδιακά το Ευαγγέλιο (γιατί ο Θεός δεν χρησιμοποιεί βία), και που θα το βιώσει, ώστε το μήνυμα των Αγγέλων κατά την γέννηση του Χριστού στην Βηθλεέμ ... «και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία» να γίνει παγκόσμια πραγματικότητα (Αποκ. 20). Γιατί χωρίς την βίωση του Ευαγγελίου στην προσωπική μας ζωή «ειρήνη» πραγματική δεν υπάρχει. «Ο Άρχων της ειρήνης» είναι ο Χριστός (Ησ. 9,6).

            Η υπόσχεσις του Θεού για την παγκόσμια Βασιλεία Του υπάρχει και στους Προφήτες της Παλ. Διαθήκης καθώς και στους Ψαλμούς του Δαυίδ. Μέσα στους Ψαλμούς μάλιστα συναντάμε 50 περίπου εδάφια που μιλούν για την παγκοσμιότητα της Βασιλείας του Θεού.

            Επειδή λοιπόν το Ελληνικό Έθνος είχε πάντα πολύ έντονη την αίσθηση της παγκοσμιότητας (οικουμενικότητας) και έναν εξαιρετικό δυναμισμό, γι" αυτό, κατά την γνώμη μας, το διάλεξε ο Θεός γι' αυτή την αποστολή της εξαπλώσεως του Ευαγγελίου. Έτσι το Ευαγγέλιο γράφτηκε στα ελληνικά, που ήταν τότε η επικρατέστερη γλώσσα, μετά την εξάπλωση του Ελληνικού Πολιτισμού σ' Ανατολή και Δύση, με την εκστρατεία του Μεγ. Αλεξάνδρου και αργότερα με την επέκταση των Ρωμαίων σε όλο τον Μεσογειακό χώρο. Ύστερα οι Έλληνες ήταν αυτοί που έδωσαν 8.000.000 μάρτυρες στους τρεις πρώτους χριστιανικούς αιώνες των διωγμών, μέσα σε όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και αργότερα, κατά την Βυζαντινή περίοδο (330 μ.Χ.-1453) στην Ελληνική γλώσσα γράφτηκαν οι αποφάσεις των Επτά Οικουμ. Συνόδων και στα Ελληνικά έγραψαν οι Πατέρες της Εκκλησίας τα υπέροχα έργα τους επί 15 αιώνες (Πατρολογία), ως την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως και ακόμη Έλληνες ήταν οι μεγάλοι ιεραπόστολοι που έφεραν το Ευαγγέλιο στους βαρβαρικούς λαούς, όπως ο Άγ. Κύριλλος και ο Άγ. Μεθόδιος, οι δύο αδελφοί από την Θεσσαλονίκη (9ος αι.), που ευαγγέλησαν τους Σλαύους. Αυτοί οι δύο φημισμένοι Έλληνες ιεραπόστολοι άνηκαν στην τάξη των ευγενών του Βυζαντίου και είχαν μεγάλη μόρφωση. Έγιναν μοναχοί και κατά το ιεραποστολικό τους έργο επροίκισαν τον Σλαυικό κόσμο με ένα αλφάβητο, το «Κυριλλικό αλφάβητο» (που περιέχει και ελληνικά γράμματα) για να γνωρίσουν στους Σλαυόφωνους λαούς την Αγία Γραφή και την Θεία Λειτουργία. (Η ορθόδοξος Εκκλησία μεταδίδει πάντα την αλήθεια του Ευαγγελίου στους διάφορους λαούς στην εθνική τους γλώσσα, βασιζόμενη στο θαύμα «των γλωσσών» της Πεντηκοστής (Πράξ. 2, 3-11). Ο δε μεγαλειώδης Βυζαντινός Πολιτισμός, ο πρώτος Χριστιανικός Πολιτισμός του κόσμου, σε όλες του τις εκφάνσεις, επί 1.100 χρόνια, υπήρξε έργο των Ελλήνων σύμφωνα και με την γνώμη του περίφημου Βέλγου Βυζαντινολόγου Henri Grégoire.

            Δεν πρέπει λοιπόν να απορούμε γιατί ο Θεός έστειλε τέσσερις Αποστόλους στην Ελλάδα, πράγμα που δεν συνέβη σε καμία άλλη χώρα. Πρέπει μόνο να Τον ευχαριστούμε, να Τον δοξολογούμε και να προσπαθήσομε να συνεχίσομε αυτό το έργο του Ευαγγελισμού του κόσμου μέσα στην σωστή Αποστολική Παράδοση (την Ορθοδοξία), γιατί η πλειονότητα της ανθρωπότητας είναι ακόμη μακριά από την Αποστολική αλήθεια, γι' αυτό και βρίσκεται σε αναταραχή. Ο Αγ. Αυγουστίνος λέγει στον Θεό στις «Εξομολογήσεις του»: «Βρισκόμαστε σε αγωνία ώσπου να Σε συναντήσομε, γιατί μας έχεις δημιουργήσει για Σένα».

            Τα τελευταία 30 χρόνια οργανώθηκαν ορθόδοξες Ελληνικές Ιεραποστολές στην Αφρική και στην Ασία όπου οι Έλληνες ιεραπόστολοι πήγαν ύστερα από ειδική πρόσκληση αυτών των κοινοτήτων. (Ουγκάντα, Κένυα, Ζαΐρ, Καμερούν, Γκάνα, Νιγηρία, Νότ. Κορέα, Ινδίες, Μαδαγασκάρη). Στην Ινδονησία και στις Φιλιππίνες, καθώς και το Χονγκ-Κονγκ ιθαγενείς έγιναν Ορθόδοξοι ιερείς και οργανώνουν τις Ορθόδοξες κοινότητες επί τόπου.

            Η Ι. Μητρόπολης του Παναμά (ίδρυση 1996), που περιλαμβάνει τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής και τις νήσους της Καραϊβικής, έχει ευρεία ιεραποστολική δραστηριότητα, καθώς και η Ι. Μητρόπολης Χονγκ-Κονγκ (Ίδρυση 1996), που περιλαμβάνει όλη την Άπω Ανατολή.

 

Γραφ. Εξωτερικής Ιεραποστολής της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Οδός Ιασίου 1 (όπισθεν "Ευαγγελισμού"), τηλ. 210 7272 314.

 

Από την Εισαγωγή του βιβλίου "Αποστ. Προσκυνήματα στην Ελλάδα",

υπό της Ειρήνης Οικονομίδου, τ. ξεναγού & Θεολόγου (2α έκδ. στα Ελλην. 2001, Αγγλ. 2003 και 1η έκδ. στα Γαλλ. 1993, Νεκτ. Παναγόπουλος: Χαβρίου 3, 4η κάθετος Κολοκοτρώνη, τηλ./φαξ: 210 3224819).


 

 

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

 

6 Ιανουαρίου 2001

 

Τι πρέπει να γίνη εκ μέρους της Ορθοδοξίας

στην σημερινή κατάστασι πραγμάτων

 

            Παρ' όλη την υλόφρονη κατάστασι που βλέπομε, υπάρχει σε πολλούς ανθρώπους σε όλον τον κόσμο ένα αίτημα για νόημα ζωής.

            Αυτό το νόημα ζωής κομίζει η Ορθοδοξία και στα νέα δεδομένα.

            Πρέπει όμως να υπάρχουν Ορθόδοξοι που βιώνουν την Ορθοδοξία.

1)    Επειδή η Εκκλησία βλέπει τον Κόσμο μας με τον τρόπο της Παραδόσεώς μας, πρέπει να σκύψωμε με προσοχή πάνω σ' αυτήν την διδασκαλία της Εκκλησίας μας και να μάθωμε τι διδάσκει.

       Αυτό είναι η πυξίδα, ο οδοδείκτης, άσχετα από τις ανεπάρκειές μας, για να μην ξεθωριάση η Παράδοσις.

2)    Να προσέξωμε τις Εκκλησιαστικές μας Κοινότητες. (Η Εκκλησία είναι κοινότης). Σαρκώνεται αδιάκοπα στον τόπο και τον χρόνο. Είναι ένας λόγος παραπάνω να δυναμώση ο κοινοτικός χαρακτήρας της Εκκλησίας.

       Ο σύγχρονος κόσμος έχει πνευματικότητα, αλλά όχι κοινότητα. Το INTERNET δημιουργεί επικοινωνία και μάλιστα παγκοσμίως εν ελευθερία. Αυτό είναι κάτι το θετικό. Το INTERNET είναι μια αυλή επικοινωνίας, αλλά ανεπαρκής, γιατί είναι ασώματη. Όχι πραγματική Κοινότης.

       Η Θεία Ευχαριστία της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι η ύψιστη στιγμή της επικοινωνίας (με τον Θεό και τον πλησίον).

            Η κοινότης πρέπει να είναι τόπος συναντήσεως προσώπων.

3)    Πρέπει να προσέξωμε την Οικουμενική διάστασι της Εκκλησίας επειδή αγκαλιάζει τα Σύμπαντα ολόκληρα (Επιστ. Απ. Παύλου: Προς Εφεσίους 1, 15-23, Προς Φιλιππησίους 2, 5-11, Προς Κολασσαείς 1, 12-23).

       Υπάρχει η παγκόσμια ενότητα της Ορθοδοξίας, γι' αυτό πρέπει να έχη μια θετική και δυναμική παρουσία μέσα στον Κόσμο.

 

Τηλεφων. συνέντευξις του Θεολόγου κ. Παπαθανασίου,

Αρχισυντάκτη Περιοδ. "ΣΥΝΑΞΗ" στον Ραδιοφ. Σταθμό

της Πειραϊκής Εκκλησίας το βράδυ της 4ης Ιαν. 2001

 

 

Σημ. Ειρήνης Οικονομίδου:

Όσον αφορά τους Έλληνες του Εξωτερικού πρέπει να τους γνωστοποιηθή από τις Μητροπόλεις η ύπαρξις των μεταφρασμένων βιβλίων (Ορθοδόξων) στις διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες και η ύπαρξις των μεταφρασμένων βιβλίων της Εκκλησίας από τα αρχαία στα Νέα Ελληνικά. (Υπάρχουν μέχρι σήμερα περί τα 100 βιβλία ορθόδοξα ελληνικών Εκδόσεων σε ξένες γλώσσες και περί τα 20 βιβλία μεταφρασμένα από τα αρχαία στα Νέα Ελληνικά. Τα αρχαία, μεταφρασμένα στα νέα ελληνικά πωλούνται λιανικώς και στην "Αποστολική Διακονία", στην Αθήνα (τηλ. 210 3228637), και τα ξενόγλωσσα στην Φιλοκαλία (Βουλής 35, τηλ. 210 3234411), και στον Νεκτ. Παναγόπουλο, Χαβρίου 3 (4η κάθετος Κολοκοτρώνη), Τηλ. 210 3224819. (Η "Αποστολική Διακονία" έχει και ξενόγλωσσα ορθόδοξα βιβλία.) Τα μεταφρασμένα στα νέα ελληνικά πωλούνται στα περισσότερα θρησκευτικά βιβλιοπωλεία & σε βιβλιοπωλεία ορισμένων Μητροπόλεων.


 

 

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

 

 

 

Οκτώβριος 1987

ΑΓΙΑ ΜΟΝΗ ΑΡΕΙΑΣ – ΝΑΥΠΛΙΟΥ

 

            Σε μικρή απόσταση ανατολικά του Ναυπλίου υπάρχει μία πολύ ενδιαφέρουσα Μονή. Πρόκειται για το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής που ονομάζεται και "Αγία Μονή" και είναι γνωστό κυρίως για τον κομψό ναό του τον Βυζαντινό του 12ου αι., που είναι ατόφιος, αυθεντικός, όπως ήταν τότε που κτίσθηκε επί της Δυναστείας των Κομνηνών Βυζαντινών Αυτοκρατόρων.

            Από τους κοντινούς λόφους βλέπομε μια θαυμάσια άποψη του Αργολικού κόλπου και του Ναυπλίου. Οι μοναχές ασχολούνται με υφαντική, με κέντημα και κεραμική, καθώς και με το κτήμα της Μονής που είναι γεμάτο ελιές και πορτοκαλιές. Ο κήπος τους είναι πολύ περιποιημένος, γεμάτος λουλούδια και περικοκλάδες που ευωδιάζουν το καλοκαίρι, το απόβραδο.

            Σ' αυτήν την Μονή έγινε ένα μεγάλο θαύμα στις 6 Μαρτίου 1920. Πρόκειται για την εύρεση της θαυματουργής εικόνος του Κυρίου που βρέθηκε μέσα στην γη σε βάθος 1,60 μ., πίσω από το ιερό της εκκλησίας, στο μέρος δηλαδή που είχε προσδιορίσει η Θεοτόκος κατά τις εμφανίσεις της σε έναν Ελληνο-Αμερικανό, στην Αμερική.

            Αυτός ο Ελληνο-Αμερικανός, που ονομαζόταν Θεόδωρος Ρογγόπουλος και που ήταν ένας επιτυχημένος δικηγόρος στην Αμερική, είχε αρχίσει να βλέπει την Παναγία, που του έδινε μίαν εντολή, από το 1914. Η Θεοτόκος του έλεγε ότι έπρεπε να πάει στο Ναύπλιο και να συναντήσει την Ηγουμένη αυτής της Μονής και να σκάψει στην γη πίσω από το ιερό, για να βρει ένα "κειμήλιο" του Υιού της.

            Ο Θεόδωρος Ρογγόπουλος είχε δεχθεί αυτήν την εντολή πολλές φορές σε όραμα της Θεοτόκου μέχρι το 1920, όταν του παρουσιάσθηκε μια δικηγορική υπόθεση στην Ελλάδα, οπότε απεφάσισε να πάει ως το Ναύπλιο και να εκτελέσει αυτήν την εντολή της Παναγίας.

            Στο τραίνο συνάντησε έναν ωραιότατο νέο, που προσεφέρθη να τον οδηγήσει, για να του δείξει τον δρόμο ως το Μοναστήρι. Πήραν λοιπόν ένα αμάξι από τον σταθμό και μόλις έφθασαν εμπρός στην Μονή, ο νέος έγινε άφαντος αφήνοντας μια θεϊκή ευωδία. Επρόκειτο λοιπόν στην πραγματικότητα για τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που όπως είχε υποσχεθεί η Παναγία, θα τον βοηθούσε στην αποστολή του. Ο Έλλην Δικηγόρος, πολύ συγκινημένος πήγε αμέσως να επισκεφθεί την Ηγουμένη της "Αγίας Μονής", για να της αναγγείλει τον σκοπό του ερχομού του, αλλά η Ηγουμένη, που ονομαζόταν Καικιλία, και που ήταν μεγάλης μορφώσεως, δεν πίστεψε αμέσως την διήγησή του. Όμως το ίδιο βράδυ παρουσιάστηκε και σε κείνην η Παναγία και την διαβεβαίωσε, ότι όλα αυτά που της εξέθεσε ο Θ. Ρογγόπουλος, ήταν αλήθεια.

            Έτσι την επομένη επισκέφθηκαν τον Επίσκοπο του Ναυπλίου για να πάρουν την άδεια και αμέσως άρχισε το έργο της ανασκαφής. Η ανασκαφή άρχισε τον Φεβρουάριο του 1920 και οι εργασίες που συνεχίζονταν επί 2 εβδομάδες δεν έδιναν κανένα αποτέλεσμα, ο δε εργάτης που έσκαβε ήταν απογοητευμένος και ήθελε να σταματήσει το έργο. Οπότε η Ηγουμένη έδωσε εντολή σε μία νέα μοναχή 20 ετών, που ήταν πολύ εύρωστη, να κάνει ακόμη μία προσπάθεια. Το τρίτο χτύπημα της Αφής Φεβρωνίας (που η συγγραφεύς αυτού του κειμένου την γνώρισε πολύ ηλικιωμένη 2-3 χρόνια πριν την κοίμησή της) βρήκε ένα κεραμίδι που σκέπαζε την εικόνα. Πρόκειται για μια εικόνα του Κυρίου, πολύ παλαιά, ίσως των αρχαίων Χριστιανικών χρόνων (0,22x0,17).

            Η ημέρα της ευρέσεως ήταν Παρασκευή, 6 Μαρτίου του 1920. Ήταν η ώρα των Χαιρετισμών και η αυλή της Μονής ήταν γεμάτη από γυναίκες και παιδιά που είχαν έλθει για την ακολουθία. Την ίδια ημέρα εκείνη της ευρέσεως έγινε και το πρώτο θαύμα ιάσεως: μιά μητέρα που είχε ένα παιδί με παράλυτο το χέρι του εκ γενετής, μόλις ακούμπησε το άρρωστο χέρι στην εικόνα, έγινε καλά. Από τότε έχουν γίνει πολλά θαύματα ιάσεων, πράγμα που αποδεικνύει, ότι η Χριστιανική Ορθόδοξος πίστις δεν είναι θεωρία, αλλά κατ' εξοχήν ζωή.

            Υπάρχουν ακόμη αυτόπτες μάρτυρες της ευρέσεως της εικόνος, όπως μέλη της οικογενείας του αμαξά, που είδε την εξαφάνιση του Αρχαγγέλου. Η συγγραφεύς αυτού του κειμένου εγνώρισε επίσης, εκτός την Αφή Φεβρωνία, που έδωσε τον τελικό κτύπο, και ένα μεσόκοπο κύριο, που είχε έλθει να προσκυνήσει στην Μονή σε μια επέτειο της ευρέσεως. Επρόκειτο για ένα από εκείνα τα παιδιά που ήταν στην αυλή της Μονής την ώρα της ευρέσεως της εικόνος, στις 6 Μαρτίου 1920.

            (Κατά περίεργη συγκυρία την ίδια ημερομηνία -6 Μαρτίου- η Εκκλησία μας εορτάζει την εύρεση του Σταυρού του Κυρίου και των ήλων –καρφιά- από την Αγία Ελένη στα Ιεροσόλυμα το 327 μ.Χ.). Ένα από αυτά τα καρφιά που σταύρωσαν τον Κύριό μας βρίσκεται σήμερα καρφωμένο στο ξύλινο τέμπλο του Ναού του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη. Το δε πιο μεγάλο τμήμα του Τιμίου Σταυρού βρίσκεται στην Μονή Ξηροποτάμου στο Άγιον Όρος. Ένα άλλο σημαντικό τμήμα βρίσκεται στην Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο.)

            Ο Θεόδωρος Ρογγόπουλος αφού τελείωσε την αποστολή του, εκοιμήθη το ίδιο έτος, την ημέρα των Αρχαγγέλων (8 Νοεμβρίου 1920). Λίγες στιγμές πριν πεθάνει είδε τους ΄δυο Αρχαγγέλους, που έφθασαν να παραλάβουν την ψυχή του. (Το είπε ο ίδιος στην αδελφή που τον περιποιόταν, πριν ξεψυχήσει.) Η Θεοτόκος είχε προείπει στον Θεόδωρο Ρογγόπουλο ότι εις το μέλλον θα έρχονταν πολλά καράβια στο Ναύπλιο γεμάτα προσκυνητάς που θα έφθαναν για να προσκυνήσουν αυτήν την εικόνα. Ας ελπίσωμε ότι αυτή η υπόσχεση της Θεοτόκου θα πραγματοποιηθεί! (Περίληψη από το βιβλίο της Ηγουμένης της Μονής, Κυπριανής Μοναχής (Κρίγκα) (1971-1986).

 


 

 

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

Αθήναι 4 Απριλίου 1997

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟ

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΗΣ ΕΦΕΣΟΥ

 

            Η Έφεσος, η αρχαία αυτή ελληνική πολιτεία της Ιωνίας απέναντι ακριβώς στην Σάμο, έγινε μεγάλο Αποστολικό προσκύνημα, ήδη από τα αρχαία Χριστιανικά χρόνια, γιατί εκεί κήρυξαν το Ευαγγέλιο οι δύο μεγάλοι Απόστολοι: ο Απόστολος Παύλος και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, του οποίου ο τάφος, απ' όπου μετέστη στους Ουρανούς εν σώματι (μνήμη 26.9) βρίσκεται στην κορυφή του λόφου της Εφέσου, που δεσπόζει της ελληνικής και αργότερα ρωμαϊκής πολιτείας.

            Ούτε η Αποστολική Παράδοσις, ούτε οι Επτά Οικουμενικαί Σύνοδοι, ακόμη περισσότερο η Γ' εν Εφέσω Οικουμενική Σύνοδος (431 μ.Χ.), ούτε οι Άγιοι Πατέρες αναφέρουν Θεομητορικό προσκύνημα στην Έφεσο.

            Η άποψις ότι στην Έφεσο υπάρχει η οικία και ο τάφος της Θεοτόκου είναι ένας μύθος του Ρωμαιοκαθολικισμού που άρχισε τον 19ο αι. Υπάρχουν όμως ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία περί της αληθείας. Η Παναγία ούτε πήγε ούτε ετάφη στην Έφεσο, γιατί, σύμφωνα με τον Μέγα Συναξαριστή, ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής άρχισε το αποστολικό του έργο στην Μ. Ασία μετά το τέλος της ζωής της Παναγίας επί της γης. Επειδή, όπως ξέρομε από το Ευαγγέλιο ο Κύριος της Δόξης τον είχε καταστήσει προστάτη της Παναγίας, γι' αυτό και την πήρε σπίτι του ("εις τα ίδια", όπως λέγει το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, 19,27) στην Γεθσημανή όπου κατοικούσε. Δεν μπορούσε ως προστάτης της να την οδηγεί σ' αυτά τα δύσκολα για την εποχή εκείνη ταξείδια γεμάτα κινδύνους. Το σπίτι λοιπόν και ο τάφος της Παναγίας ήταν στην Γεθσημανή (Ιερουσαλήμ). Ο τάφος δε όπου ενεταφιάσθη από τους Αποστόλους, και απ' όπου μετέστη στους Ουρανούς, είναι σήμερα μεγάλο Θεομητορικό Προσκύνημα της Ορθοδοξίας.

            Ο Τάφος αυτός της Θεοτόκου που επισκεπτόμαστε στον κήπο της Γεθσημανή ήταν ο οικογενειακός της τάφος μέσα σε ένα μεγάλο σπηλαιώδη χώρο, όπου είχαν ταφή και οι γονείς της και ο Άγ. Ιωσήφ. Αλλά και η Βυζαντινή υμνογραφία του Δεκαπενταύγουστου μας λέγει τα λόγια της Παναγίας: "Γεθσημανή τω χωρίω κηδεύσατέ μου το σώμα..." (Την μετάστασί Της μετά την Κοίμησι στην Γεθσημανή αναφέρει ο Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, (Ε.Π. MIGNE 96,721).

            Αυτός ο μεγάλος Πατήρ της Εκκλησίας του 8ου αι. που έγραψε τόσα Θεομητορικά κείμενα δεν μας λέγει τίποτε για σπίτι ή για τάφο της Παναγίας στην Έφεσο, ούτε και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιουβενάλιος που έλαβε μέρος στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος (481 μ.Χ.) στον οποίο παραπέμπει ο Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός (Ε.Π. MIGNE 96,721-753).

            Άλλες πηγές που αποδεικνύουν λανθασμένη την άποψι των Ρωμαιοκαθολικών περί οικίας και τάφου της Παναγίας στην ΄Έφεσο είναι οι ακόλουθες:

1)      Το "Οδοιπορικό της Αιθερίας" (Προσκυνητρίας εκ Γαλλίας) που ήταν σύγχρονη του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου (4ος-5ος αι.) και η οποία γράφει: "Θα πάω να προσευχηθώ στον τάφο του Αγ. Ιωάννου στην Έφεσο", δίχως να λέγει λέξι για τάφο ή οικία της Παναγίας.

2)      Ο Κόμης Ροκινιύ ντυ Φωβέλ στο βιβλίο του "Τρεις μήνες στην Ανατολή" (Παρίσι 1871), αναφέρει το σπίτι και τον τάφο της Παναγίας στην Γεθσημανή και προσθέτει: "Η άλλη ιδέα της Εφέσου στερείται αποδείξεων και είναι αβάσιμη".

3)      Οι Cabrol και Leclerq στο λεξικό "Χριστιανικής Αρχαιολογίας και Λειτουργικής" στην λέξι "Αγ. Ιωάννης" σελ. 135 γράφουν: "Η Γ' Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου δεν αναφέρει καθόλου τον τάφο της Παναγίας στην Έφεσο. Και αυτό είναι περίεργο, αν ο τάφος ήταν πραγματικά εκεί".

4)      Πολλά Σουλτανικά Φιρμάνια αναφέρουν τον τάφο της Παναγίας στην Ιερουσαλήμ, όπως το Φιρμάνιο του Σουλτάνου Σελήμ του Τρομερού (1517) του κατακτητού των Ιεροσολύμων. Αναφέρει "το έξω της πόλεως μνήμα της Δεσποίνης (Χατούν) Μαριάμ" (Μετάφρασις στα ελληνικά στην "Ιεροσολυμιάδα" του Γρηγ. Παλαμά (Ιεροσόλυμα 1862, σελ. 470).

            Υπάρχουν επίσης πιο σύγχρονες μαρτυρίες Ρωμαιοκαθολικών:

1)      "Ο τάφος της Παναγίας στην Ιερουσαλήμ" υπό του P. Barnabé d' Alsace O.F.M. Φραγισκανού Μισσιοναρίου (1903).

2)      "Ούτε Έφεσος, ούτε Παναγία Καπουλού, αλλά Ιερουσαλήμ", υπό Jean Marta, Αποστολικού Μισσιοναρίου. Εκδ. Ιερουσαλήμ 1910.

3)      Στο Άλμπουμ για τις ανασκαφές στους Αγ. Τόπους. Στα εγκαίνια της Βασιλικής της "Αγωνίας" στην Γεθσημανή, υπάρχει η πληροφορία: "...Οι Σταυροφόροι κατά την λιτανεία που προηγήθηκε της τελευταίας επιθέσεως σταμάτησαν εμπρός στον τάφο της Παναγίας" (σελ. 17). Στην σελίδα 18 προσθέτει: "...αναστήλωσαν τον τάφο της Παναγίας". (Αυτή η αναστήλωσις είναι η πρόσοψις του τάφου της Παναγίας όπως την βλέπομε σήμερα στην Γεθσημανή).

Σημ. Η μετάστασις της Παναγίας έγινε το 57 μ.Χ. και η άφιξις του Απ. Ιωάννου στην Έφεσο το 69 μ.Χ.

 

 

 

Βιβλιογραφία:

-             "Ο Τάφος της Παναγίας" υπό Θεοφ. Μέντζου. Αθήναι 1955, Έκδοσ. Αποστολικής Διακονίας (Βιβλιοθήκη Ι. Συνόδου, Μονή Πετράκη).

-             «Αποστολικά Προσκυνήματα στην Ελλάδα» (Ελλην.-Αγγλ.-Γαλλ.) υπό Θεολογ. Ειρήνης Οικονομίδου, Εκδοσ. "Τήνος" 1993-94.

              (Υπάρχει Ανάτυπο του Περιοδικού "Θεολογία" στα Γαλλικά, τ.70, 1999, φυλ.Α, σελ. 153-155).


 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

(Καινή Διαθήκη)

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' (12-20)

 

Ερμηνεία Π. Τρεμπέλα

 

12     Και εκεί επέστρεψα βλέπειν την φωνήν ήτις ελάλει μετ' εμού. και επιστρέψας είδον επτά λυχνίας χρυσάς,

12     Και όταν εγύρισα οπίσω είδον επτά χρυσάς λυχνίας, που εσυμβόλιζαν τας επτά Εκκλησίας, αι οποίαι σκορπίζουν φως εις τον σκοτισμένον από την πλάνην και αμαρτίαν κόσμον.

13     και εν μέσω των επτά λυχνιών όμοιον υιώ ανθρώπου, ενδεδυ-μένον ποδήρη και περιεζω-σμένον προς τοις μαστοίς ζώνην χρυσήν.

13     Και εις το μέσον των λυχνιών αυτών, προστάτην των και πηγήν του φωτός των, πρόσωπον ένδοξον που ωμοίαζε προς υιόν ανθρώπου, που εφόρει μεγαλοπρεπές ένδυμα, το οποίον έφθανεν έως τα πόδια του, και ήτο ζωσμένος πλησίον του στήθους του με ζώνην χρυσήν, βασιλικήν.

14     η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες λευκαί ως έριον λευκόν, ως χιών, και οι οφθαλμοί αυτού ως φλοξ πυρός,

14     Η κεφαλή του δε και αι τρίχες της ήσαν λευκαί σαν άσπρο μαλλί, σαν χιόνι, δια να συμβολίζουν, ότι και αυτός είναι σαν τον Θεόν παλαιός των ημερών. Και τα μάτια του ήσαν σαν φλόγα φωτιάς, που φωτίζει όλα και δεν μένει τίποτε κρυμμένον εμπρός της.

15     και οι πόδες αυτού όμοιοι χαλκολιβάνω, ως εν καμίνω πεπυρωμένοι, και η φωνή αυτού ως φωνή υδάτων πολλών,

15     Και τα πόδια του ωμοίαζαν κατά την λαμπρότητα και στερεότητα προς μεταλλικόν μίγμα χρυσού και αργύρου, σαν να ήσαν καθαρισμένα και δοκιμασμένα και χυμένα μέσα εις κάμινον, και η φωνή του ήτο δυνατή σαν την βοήν που κάνουν νερά πολλά, όταν πίπτουν από υψηλά.

16     και έχων εν τη δεξιά χειρί αυτού αστέρας επτά, και εκ του στό-ματος αυτού ρομφαία δίστομος οξεία εκπορευομένη, και η όψις αυτού ως ο ήλιος φαίνει εν τη δυνάμει αυτού.

16     Και είχεν εις το δεξιόν του χέρι επτά αστέρια, τους επισκόπους των επτά Εκκλησιών, τας οποίας αυτός ορίζει και κυβερνά. Και από το στόμα του έβγαινε ρομφαία δίκοπος κοπτερή, σύμβολον της δυνάμεως του λόγου του και της δικαίας κρίσεώς του. Και το πρόσωπόν του έλαμπε φωτεινόν και αστραπτερόν, όπως λάμπει ο ήλιος με όλην την λαμπρότητά του.

17     Και ότε είδον αυτόν, έπεσα προς τους πόδας αυτού ως νεκρός, και έθηκε την δεξιάν αυτού χείρα επ' εμέ λέγων. μη φοβού. εγώ ειμι ο πρώτος και ο έσχατος

17     Και όταν τον είδα έπεσα εμπρός εις τα πόδια του σαν νεκρός από τον φόβον μου. Και έβαλε το δεξιόν του χέρι επάνω μου και είπε. Μη φοβήσαι. Εγώ είμαι ο πρώτος, διότι υπάρχω αιωνίως, και ο έσχατος, διότι θα είμαι πάντοτε.

18     και ο ζων και εγενόμην νεκρός, και ιδού ζων ειμι εις τους αιώνας των αιώνων, και έχω τας κλεις του θανάτου και του άδου.

18     Είμαι ακόμη εκείνος, που ζη διαρκώς και έχει την ζωήν από τον εαυτόν του. Και έγινα νεκρός, διότι απέθανα δια την σωτηρίαν των ανθρώπων. Και ιδού, ότι παρά τον σταυρικόν θάνατόν μου ζω εις τους αιώνας των αιώνων. Και έχω εις τα χέρια μου τα κλειδιά του θανάτου και του Άδου, διότι με τον θάνατόν μου κατέλυσα τον θάνατον και έλαβα εξουσίαν και επί του Άδου.

19     γράψον ουν ά είδες, και ά εισι και ά μέλλει γίνεσθαι μετά ταύτα.

19     Γράψε λοιπόν όσα είδες, και όσα υπάρχουν και αναφέρονται εις το παρόν και όσα μέλλουν να γίνουν ύστερα μέχρι της συντελείας των αιώνων.

20     το μυστήριον των επτά αστέρων ων είδες επί της δεξιάς μου, και τας επτά λυχνίας τας χρυσάς, οι επτά αστέρες άγγελοι των επτά εκκλησιών εισι, και αι λυχνίαι αι επτά εκκλησίαι εισίν.

20     Και πρωτίστως σου εξηγώ το μυστικόν νόημα των επτά αστέρων, που είδες εις το δεξιόν μου χέρι, και των επτά λύχνων των χρυσών. ΟΙ επτά αστέρες σημαίνουν επτά επισκόπους των επτά Εκκλησιών, που εκπροσωπούν την όλην Εκκλησίαν. Και αι επτά λυχνίαι συμβολίζουν τας επτά Εκκλησίας: Επτά Χριστ. Κοινότητες, σε 7 Ελληνικές Πολιτείες της Μικράς Ασίας.

 


 

Σημείωση:

Αυτό το γεγονός συνέβη μέσα στο ιερό σπήλαιο της Πάτμου όπου εγράφη η Αποκάλυψις από τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή και Θεολόγο το 95 μ.Χ. όταν ήταν εκεί εξορία, επί του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Δομητιανού.

Το κείμενο αυτό της Αποκαλύψεως μας πληροφορεί ότι η παρουσία του εν δόξη Χριστού ήταν σωματική επί του εδάφους της Πάτμου, αφού τα πόδια Του πάτησαν στο έδαφος της Πάτμου (στίχ. 17). Γι' αυτό η Πάτμος είναι το ιερώτερο μέρος της Ευρώπης. Είναι η κατάληξις των "Αγίων Τόπων". Είναι "Θεοβάδιστη", και το Σινά της Ευρώπης.

 

 

Επιμέλεια:

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Πτυχ. Θεολ. & Πολ. Επιστημών

 

E-mail: ireconom@otenet.gr

Site: www.christian-orthodoxy.gr


 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

"Εφημέριος", Δεκέμβριος 1995

 

Ο ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΔΑΦΙΟΥ ΑΠΟΚ. ΚΕΦ. Α΄ (12-20)

Της κ. ΕΙΡΗΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ,

Πτυχιούχου Θεολογίας και Πολιτικών Επιστημών

 

            Αφού ο άγ. Ιωάννης κάνει την λεπτομερή περιγραφή της παρουσίας του εν Δόξη Χριστού ενώπιόν του (Αποκ. Ι, 12,16) δίνοντας στο τέλος και την λεπτομέρεια της λαμπρότητος αυτής της παρουσίας: "η όψις Αυτού ως ο ήλιος φαίνει εν τη δυνάμει αυτού" (Αποκ. Ι. 16), μας πληροφορεί ότι έπεσε "εις τους πόδας Αυτού ως νεκρός" (Αποκ. Ι, 17), λόγω βεβαίως του φόβου που ένιωσε όταν είδε εμπρός του τον Κύριον της Δόξης. Αυτή η φράση αποδεικνύει ότι οι πόδες του Κυρίου ήταν εμπρός του επί του εδάφους του σπηλαίου, όπου ο άγιος Ιωάννης ασκήτευε κατά την εξορία του στην Πάτμο επί του Δομιτιανού, διότι αν ήταν όραμα στον ουρανό, δεν θα μπορούσε να πέσει στους πόδες Του.

            Αυτή η θαυμαστή παρουσία του Κυρίου εν σώματι εντός του σπηλαίου είναι και η αιτία του σεισμού και του σχισίματος του βράχου σε τόση έκταση (από το τοίχωμα, κατά μήκος της βραχώδους οροφής και μέχρι την έξοδο του σπηλαίου όπου σχηματίσθηκε η τριπλή σχισμή: σύμβολο της Αγ. Τριάδος). Αν το όραμα ήταν στον ουρανό, γιατί θα σχιζόταν ο βράχος επί της γης;

            Ούτε μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένα όραμα άϋλο εντός του σπηλαίου, αφού ο Κύριος στην Ανάληψη πήρε μαζί Του το ανθρώπινο σώμα Του Δοξασμένο και άφθαρτο (οι μαθηταί Τον είδαν να ανεβαίνει στον Ουρανό ενώπιόν τους, στην παρουσία των Αγγέλων που τους μίλησαν, (Πράξ. 1, 9-11), αλλά το ίδιο της Σαρκώσεως και της Σταυρώσεως αφού ο Απόστολος Θωμάς είδε μετά την Ανάσταση τα σημεία του μαρτυρίου Του επάνω στο αναστημένο σώμα).

            Ο άγ. Ιωάννης προσθέτει ακόμη μία φράση που αποδεικνύει την εν σώματι παρουσία του εν Δόξη Χριστού ενώπιόν του: "και έθηκε την δεξιάν Αυτού χείρα επ' εμέ" (Αποκ. 1,17). Αυτή η φράση αποδεικνύει μίαν απτή παρουσία του Κυρίου της Δόξης μέσα στο σπήλαιο της Πάτμου. Πώς θα μπορούσε να τον αγγίξει από τον Ουρανό (και μάλιστα αν ήταν άυλος παρουσία); Και πώς ο άγ. Ιωάννης θα ένιωθε επάνω του το χέρι του Κυρίου, αν το εν δόξη σώμα Του δεν ήταν δίπλα του; Το ότι δέ πρόκειται περί της παρουσίας του εν Δόξη Χριστού και όχι του Θεού Πατρός, όπως λέγουν μερικοί, συνάγεται από την επόμενη φράση του ίδιου του Κυρίου: "Μη φοβού. εγώ ειμι ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζων, και εγενόμην νεκρός και ιδού ζών ειμι εις τους αιώνας των αιώνων και έχω τας κλεις του θανάτου και του Άδου" (Αποκ. Ι, 17-18).

            Σ' αυτό το εδάφιο ο Κύριος δίνει στον άγ. Ιωάννη την ταυτότητά Του. Του λέγει ποιος είναι αυτός που του μιλά. Πρόκειται βεβαίως για τον Ιησού Χριστό, που ενεκρώθη μετά την Σταύρωση και ετάφη, αλλά την τρίτη ημέρα ανέστη, μετά 40 ημέρες ανελήφθη και ζει στους Ουρανούς εις τους αιώνας των αιώνων ως νικητής του θανάτου και του ΄Αδου, αφού Του "εδόθη πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης" (Ματθ. 28,19) μετά την νίκη Του επί του Σταυρού.

            Το γεγονός λοιπόν αυτό μέσα στο ιερό σπήλαιο της Πάτμου καθιστά την Πάτμο το ιερότερο μέρος της Ευρώπης. Η Πάτμος είναι η κατάληξη των Αγίων Τόπων βιβλικώς και γεωγραφικώς, αφού εδώ πάτησαν τα πόδια του εν δόξη Χριστού. Η Πάτμος είναι "ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΗ" και πιο πολύ ακόμη και από το Σινά, σύμφωνα με την "ΥΠΟΤΥΠΩΣΙ" του αγ. Χριστοδούλου, ιδρυτού της Μονής του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο (1088): "...και παραβάλλων την Πάτμον προς το όρος Σινά, εθεώρουν ταύτην ανωτέραν εκείνου, αποδίδων εις ταύτην το πρωτείον κατά τοσούτον μάλλον, καθ' όσον γνωρίζω προτιμωτέραν την χάριν από την σκιάν, την αλήθειαν από τας εμφάσεις, το πνεύμα από το γράμμα και το Ευαγγέλιον από την εν πλαξί νομοθεσίαν" (σελ. 103, "Ακολουθία ιερά του Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών Χριστοδούλου του Θαυματουργού", Έκδ. Ι. Μονής Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου Πάτμου, 1990).

            Στο Σινά δεν είδε ο Μωυσής τον Θεό, μόνο τον άκουσε, ενώ στην Πάτμο τον είδε πρόσωπο προς πρόσωπο (τον Χριστό, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγ. Τριάδος εν Δόξη). Στο Σινά πήρε ο Μωυσής έναν ατελή Νόμο (τον Δεκάλογο), ενώ στην Πάτμο ο άγιος Ιωάννης έλαβε τη υπόσχεση της τελικής Νίκης και της Δοξιοποιήσεως και αφθαρτοποιήσεως όλου του Σύμπαντος (Αποκ. 21). (Επ' αυτού παράβαλε και τα εδάφια Β' Πέτρ. 13, Εβρ. 12, 26-29 και Ρωμ. 8, 21-22: "Και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την Ελευθερίαν της Δόξης των τέκνων του Θεού") (Ρωμ. 8,21).


 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ                                                                 Έτος 2000

 

 

            Στο 1ο Κεφ. της Αποκαλύψεως αναφέρονται από τον ίδιο τον Κύριο της Δόξης επτά Πολιτείες της Μ. Ασίας ως εξής:

            "Ό βλέπεις γράψον εις βιβλίον και πέμψον ταις επτά Εκκλησίαις, εις Έφεσον και εις Σμύρνην και εις Πέργαμον και εις Θειάτειρα και εις Σάρδεις και εις Φιλαδέλφειαν και εις Λαοδίκειαν" (Αποκ. 1, 11).

            Αυτή η εντολή εδόθη από τον Κύριο της Δόξης, Ιησούν Χριστόν ο οποίος εμφανίσθηκε ενώπιον του Αγ. Ιωάννου του Ευαγγελιστού και Θεολόγου, μέσα στο ιερό σπήλαιο της Πάτμου. Αυτό το θαυμαστό γεγονός έγινε κατά το διάστημα της εξορίας του αγ. Ιωάννου επί της βασιλείας του Ρωμαίου Αυτοκράτορος Δομιτιανού το 95 μ.Χ. (Αποκ. 1, 12-20).

            Αυτές οι 7 Πολιτείες της Μ. Ασίας που τις αναφέρει ο Κύριος της Δόξης με τα ελληνικά τους ονόματα (Αποκ. 1,11) τις παρουσιάζει ως «Εκκλησίες». Αυτό συνέβη διότι ο Αγ. Ιωάννης πριν πάει εξορία στην Πάτμο είχε ιδρύσει Χριστιανικές Κοινότητες σ’αυτές τις 7 Ελληνικές Πολιτείες, και τότε ονόμαζαν «Εκκλησίες» τις Χριστιανικές Κοινότητες.

            Αυτές οι Αρχαίες Ελληνικές πολιτείες της Μικράς Ασίας (Αρχαία Ιωνία), διατηρούν μεγάλο μέρος των ερειπίων τους (αρχαιολογικούς χώρους), που μπορούμε σήμερα να τα επισκεφθούμε κατά την τουριστική περίοδο (1η Μαϊου – 30 Σεπτεμβρίου), ξεκινώντας από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (Λέσβος, Χίος, Σάμος) με μικρά τουριστικά πλοία για μια μονοήμερη κρουαζιέρα. Τα νησιά αυτά αναφέρονται στις Πράξεις των Αποστόλων. Γι' αυτούς που επιθυμούν να επισκεφθούν τα ερείπια της Αρχαίας Τροίας, κοντά στην Ανατολική ακτή των Δαρδανελίων, υπάρχουν τουριστικά Λεωφορεία που ξεκινούν από την Άγκυρα.

Πληροφορίες στην Σμύρνη: Πρακτ. AIR-TOUR, τηλ. 0090237126768.

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 


 

Εδάφια της Αγ. Γραφής

που αποδεικνύουν την αθανασία της ψυχής

 

 

·     (Α' Πετρ. 3,19) Η εις Άδου κάθοδος του νικητού Χριστού (δια της υπακοής) δια να ελευθερώση από τα δεσμά του θανάτου τις ψυχές που είχαν ζήσει προ Αυτού. "...θανατωθείς μεν σαρκί, ζωοποιηθείς δε πνεύματι. εν ω και τοις εν φυλακή πνεύμασι πορευθείς εκήρυξεν". 'Αρα οι προ Αυτού ψυχές υπήρχαν και είχαν συνείδησι αφού Τον άκουσαν να τους κηρύσσει την αλήθεια στον Άδη.

·     (Φιλ. 1,21-23) Ο Απ. Παύλος τόση επιθυμία είχε να είναι κοντά στον Χριστό στους Ουρανούς, που ονομάζει τον θάνατο κέρδος (αν επρόκειτο περί ανυπαρξίας τί κέρδος θα είχε; αν τελείωνε η ψυχοσωματική του υπόστασις στην γη;)

·     Η Παλ. Διαθήκη λέγει: "Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού".

·     Επίσης λέγει: "Δεν χάνεται η ελπίς του δικαίου όταν τελευτήση" (Βιβλ. Παροιμιών).

·     Στους "Ψαλμούς" έχομε πολλά σχετικά εδάφια: "Πλην ο Θεός λυτρώσεται τήν ψυχήν μου εκ χειρός άδου, όταν λαμβάνη με" (Ψαλμ. 48,16).

·     Στον "Εκκλησιαστήν" διαβάζομε: "Και επιστρέψη ο χους επί την γην, ως ήν, και το πνεύμα επιστρέψη προς τον Θεόν ός έδωκεν αυτό" (Εκκλ. 12,17).

·     "Σήμερον θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισον" λέγει ο Χριστός στον ευγνώμονα ληστήν (Λουκ. 23,43).

       Αυτά είναι λίγα από τα αμέτρητα εδάφια των δύο Διαθηκών.

 

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

Αποσπάσματα από την Πατρολογία

 

·     Ει άφθαρτός εστιν ο Θεός φύσει, άφθαρτος δε και η ψυχή τη εαυτού βουλήσει του δημιουργού" (Ιουστίνος φιλόσοφος και Μάρτυς, 2ος μ.Χ. αι.).

·     "Κέκληκε δε ο Θεός εις ζωήν και ανάστασιν τον άνθρωπον, ου το μέρος αλλά το όλον κέκληκεν, όπερ εστί την ψυχήν και το σώμα" (Ιουστίνος φιλόσοφος και Μάρτυς) (2ος μ.Χ. αι.).

·     "... και μακροθυμεί επί τινας των αμαρτανόντων ο Θεός ουκ αλόγως, αλλ' ως αυτοίς συνοίσοντος ως προς την αθανασίαν της ψυχής και τον άπειρον αιώνα του μη ταχύ συνεργηθήναι εις σωτηρίαν, αλλά βράδιον επί ταύτην αχθήναι μετά το πειραθήναι πολλών κακών... Θεός γάρ οικονομεί τας ψυχάς ουκ ως προς το φέρ' ειπείν πεντηκονταετίαν της ένθάδε ζωής, αλλ' ως προς τον απέραντον αιώνα. άφθαρτον γάρ φύσιν πεποίηκε την νοεράν και αυτώ συγγενή, και ουκ αποκλείεται ώσπερ επί της ενταύθα ζωής η λογική ψυχή της θεραπείας" (Ωριγένης 2ος-3ος αι. μ.Χ.).

·     "Ουκούν η ψυχή απλή ούσα, και μη εκ διαφόρων συγκειμένη μερών, σύνθετος και αδιάλυτος ούσα, δια τούτο άφθαρτος και αθάνατος έσται" (Αγ. Γρηγόριος Νεοκαισαρείας, 3ος αι. μ.Χ.).

·     "Ούτε οι Άγγελοι ούτε αι ψυχαί απόλλυνται. αθάνατα γάρ ταύτα και αδάμαστα, καθώς ο ποιήσας είναι βεβούλευται" (Αγ. Μεθόδιος Λυκίας (3ος-4ος αι. μ.Χ.).

       Αυτά είναι λίγα από τα αμέτρητα εδάφια της Πατρολογίας.

 

Πηγή: "Απάνθισμα Πατερικής Σοφίας": Μιχ. Αγγελίδου, Α', τόμ. Πάτρα, 1972.


 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

Αθήναι 11 Δεκεμβρίου 2003

Μνήμη Αγ. Νικηφόρου Φωκά

Αυτοκράτορος του Βυζαντίου

Κοίμησις: το έτος 969

Συναξάρι της Ορθ. Εκκλησίας

 

Βιβλιογραφία για την Ορθοδοξία

Εκ του βιβλίου του Μακαριστού Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ναζιανζού Παύλου ντε Μπαγιεστέρ, δολοφονηθέντος εις Μεξικό το 1984 (μνήμη 31/1) (εκ της Νεκρολογίας της Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής)

 

Το βιβλίο του: "Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία" εξεδόθη το 1954 στην Ελλάδα εις άπταιστον ελληνική γλώσσα παρ' όλο που κατήγετο από την Ισπανία (Βαρκελώνη).

Εσπούδασε την Ορθόδοξο Θεολογία στην Θεολογική Σχολή Αθηνών, Θεσσαλονίκης και στην Χάλκη (Κωνσταντινούπολη). Χρησιμοποιούσε απταίστως όλες τις εκ των λατινικών ευρωπαϊκές γλώσσες και τα ελληνικά, γι' αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος τον εκάλεσε, αφού θα ήταν πολύ χρήσιμος στα κράτη της Λατινικής Αμερικής.

 

Ο κατάλογος των Ορθοδόξων βιβλίων

που αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του

1)         Αρχ/του Βενεδίκτου Κατσανεβάκη: Πολύτιμα ορθόδοξα συγγράμματα (έκδ. εις Νεάπολιν).

2)         Serge Boulgakoff: "L' Orthodoxie", ed. Felix Alcan, Paris 1933.

3)         Metropolite Séraphim, "L' Eglise Orthodoxe", ed. Payot, Paris 1952.

4)         Η έννοια της Εκκλησίας κατά τους Πατέρας της Δύσεως. "Ο Θεός μας, ο Θεός σας και ο Θεός" (Nuestro Dios, vuestro Dios y Dios), ed. Buenos-Aires, 1951.

5)         Το ταξείδιον και το έργον του Αποστ. Παύλου εις την Ισπανίαν. (Ανάτυπον εκ του Περιοδ. "Εκκλησία" (Μάρτιος 1954).

6)         La Iglesia en Espana desde la edad Apostolica hasta la invasion de los Sarracinos (ed. Madrid, 1910).

7)         "Τα Ευαγγελικά χωρία των Πατέρων και η Πατερική τους ερμηνεία (Ed. Buenos Aires, 1951): (Ματθ. 6, 18-19), (Ιωαν. 21, 15-17), (Λουκ. 22, 31-32).

 

Ομολογία Πίστεως

του Μακαριστού Επισκόπου Ναζιανζού

Παύλου ντε Μπαγιεστέρ

εκ του βιβλίου του

"Πιστεύω εις ό,τι περιέχουν τα "Κανονικά Βιβλία" της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης και εις πάσαν Διδασκαλίαν αμέσως πηγάζουσαν εκ του περιεχομένου των, συμφώνως προς την ερμηνείαν της κατά παράδοσιν Εκκλησιαστικής διδασκαλίας, δηλαδή των Οικουμενικών Συνόδων και της ομοφώνου συγκαταθέσεως των Αγίων Πατέρων".

 


 

Διαφορές μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας

και Ρωμαιοκαθολικισμού

 

            Η Δυτική Ευρώπη ήταν Ορθόδοξη ώς τα τέλη του 8ου μ.Χ. αι. Επίσκοποι της Δυτικής Εκκλησίας είχαν λάβει μέρος στις Επτά Οικουμενικές Συνόδους (ως αντιπρόσωποι του Πάπα Ρώμης) και είχαν δεχθεί τις αποφάσεις τους στο ίδιο επίπεδο, όπως και οι Επίσκοποι της Ανατολής (325-787). Οι δογματικές αλλαγές που οδήγησαν στο Σχίσμα άρχισαν στην Δύσι από το 809 μ.Χ.

1)         FILIOQUE

            Μια τοπική Σύνοδος στην Πρωτεύουσα του Καρλομάγνου Aix la Chapelle (809) αποφάσισε με τρόπο αυθαίρετο ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται "εκ του Πατρός και εκ του Υιού" (Filioque), αντίθετα προς το κείμενο του Ευαγγελίου το οποίο λέγει: "Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός" (Ιωαν. 15,26) και αντίθετα προς το κείμενο του Συμβόλου της Πίστεως της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως που λέγει "Πιστεύω στο Άγιο Πνεύμα που εκπορεύεται εκ του Πατρός" (4ος αι. μ.Χ.).

2)         Το Δικαστικό Πρωτείο του Επισκόπου Ρώμης

            Ο Πάπας Νικόλαος Α' (858-867) αποφάσισε με αυθαίρετο τρόπο ότι ο Επίσκοπος Ρώμης πρέπει να είναι υπεράνω των άλλων Επισκόπων της Δύσεως και της Ανατολής και να διοικεί την Παγκόσμια Εκκλησία με μοναρχικό τρόπο αντίθετα προς την Αποστολική Παράδοσι που λέγει: «Τότε έδοξε τοις Αποστόλοις κα τοις Πρεσβυτέροις συν όλη τη Εκκλησία...» (Πραξ. 15,22) «...έδοξε γαρ τω Αγίω Πνεύματι και ημίν» (Πραξ. 15,28) - «Allora parve bene agli apostoli e agli anziani con tutta la chiesa" (Atti 15,22) e «Infatti e parso bene allo Spirito Santo e a noi» (Atti 15,28). Αυτό είναι το Συνοδικό σύστημα επί του οποίου βασίσθηκαν οι Επτά Οικουμενικαί Σύνοδοι. Η "Pietra angolare" της Εκκλησίας είναι ο Χριστός (Α' Κορ. 3,11). Ο Άγιος Πέτρος είναι η πέτρα της ομολογίας της Πίστεως στον Χριστό ως Υιό του Θεού του Ζώντος (Ματ. 15,18).

3)         Το "Αλάθητο" του Πάπα

            Αυτό το λανθασμένο δόγμα διακηρύχθηκε μόλις το 1870 κατά την Α' Βατικάνεια Σύνοδο (I Concilio Vaticano), ενώ το σωστό δόγμα είναι ότι το "αλάθητο" βασίζεται στην "Σύμπασα Εκκλησία" (όλοι οι πιστοί: κλήρος και λαός) σύμφωνα με το εδάφιο των Πράξεων των Αποστόλων (Πραξ. [Atti] 15,22). Το αλάθητο λοιπόν βασίζεται στην Οικουμενική Σύνοδο (Universal), οι αποφάσεις της οποίας έγιναν αποδεκτές από "σύμπασα την Εκκλησία": ("το σώμα του Χριστού επί της Γης").

4)         Τέλεση των Μυστηρίων

            α)         Το Βάπτισμα: "Βαπτίζω" είναι ρήμα της ελληνικής γλώσσης και σημαίνει "βυθίζω", (βάζω κάτι μέσα σε υγρό). Έτσι λοιπόν το "Βάπτισμα" πρέπει να είναι μια "βύθισις" ολοκληρωτική μέσα στο νερό. Αυτό ήταν η αρχαία πρακτική της Εκκλησίας: Τρεις βυθίσεις εις τον θάνατο του Κυρίου και τρεις αναδύσεις στην Ανάστασί Του (Ρωμ. 6,4), (Ματθ. 3,16). Στην Δύσι άρχισαν να βάζουν μόνο λίγες σταγόνες νερό στον βαπτιζόμενο από τον 14ο αι΄.

            Μια απόδειξη ότι η "βύθισις" στο νερό πραγματοποιόταν από την αρχή στην Δύσι, είναι η ύπαρξις των αρχαίων βαπτιστηρίων που συναντούμε στην Δυτική Ευρώπη και οι αρχαίες Βασιλικές, που αποδεικνύουν τον τρόπο λατρείας της Αποστολικής Παραδόσεως (πριν το Σχίσμα, 1054).

            β)         Το Χρίσμα: Αυτό το Μυστήριο (Sacramento) παρέχει τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Αυτό το Μυστήριο πρέπει να δοθεί αμέσως μετά το Βάπτισμα συμφώνως προς την πιστοποίησι του Πατρός της Εκκλησίας Τερτηλλιανού (Tertillano) (2ος αι.). Αυτή είναι η αρχαία πρακτική της Εκκλησίας. Ύστερα από αυτό το Μυστήριο (Sacramento) μπορούμε να δεχθούμε την Θεία Ευχαριστία (Αγία Κοινωνία). Γι' αυτόν τον λόγο στην Ορθόδοξο Εκκλησία τα βρέφη κοινωνούν μετά το βάπτισμα και το Χρίσμα. Δέχονται αυτά τα Μυστήρια ως ένα δώρο του Θεού και όχι δια μέσου μια διανοητικής διεργασίας. Η ατελεύτητη Αγάπη και Σοφία του Θεού δεν μπορούν να εξηγηθούν από την ανθρώπινη λογική που είναι πολύ περιορισμένη.

            γ)         Η Θεία Ευχαριστία: (εκ του ρήματος "ευχαριστώ" της ελληνικής γλώσσης, που σημαίνει = εκφράζω ευχαριστίες).

            Αυτό το Μυστήριο, το οποίο ίδρυσε ο ίδιος ο Κύριος την ώρα του Μυστικού Δείπνου (Ματθ. 26,26-29) μας ενώνει μαζί Του, όπως τα κλήματα στον κορμό της αμπέλου με ένα "μυστηριακό τρόπο". Αν δεν μετέχομε με σωστό τρόπο σ' αυτό το Μυστήριο δεν έχομε ζωή (Ιωαν. 6, 53-57). Αυτό το κείμενο του Ευαγγελίου αναφέρεται στο Ποτήριο με κρασί, και όχι σε όστια χωρίς προζύμι. Σε παλαιότερη εποχή ακόμα και στην Δύσι χρησιμοποιούσαν κανονικό άρτο για την Θεία Ευχαριστία ("De Sacramentis" Cap. IV,14).

            δ)         Το Μυστήριο της Μετανοίας (η Εξομολόγηση): Αυτό το Μυστήριο προετοιμάζει την ψυχή για να δεχθεί την "Θεία Ευχαριστία". Πρόκειται για μία κάθαρσι (Α' Κορ. 11, 27-29), (Ιωαν. 20,23). Στην Ορθόδοξο Εκκλησία δεν υπάρχει κλειστό εξωμολογητήριο. Δεν υπάρχει τίποτε που να χωρίζει τον Πνευματικό Πατέρα από τον εξομολογούμενο. Η άφεσις των αμαρτιών είναι συνέπεια της ειλικρινούς μετανοίας. Είναι μία πράξις ελευθερίας εκ μέρους του μετανοούντος η αποδοτικότης της οποίας βασίζεται στο Λυτρωτικό έργο του Κυρίου επί του Σταυρού.

            ε)         Η Ιερωσύνη: Αυτό το Μυστήριο βασίζεται επί των ακολούθων βιβλικών κειμένων (Ματθ. 10,1), (Λουκ. 10,1), (Ιωαν. 6,70), (Πραξ. [Atti] 2,1), Πράξεις 6,6), (Πράξεις 13,3), (Α.Τιτ. 4,14). Η εγκυρότης της Ιερωσύνης πραγματοποιεί την εγκυρότητα των άλλων Μυστηρίων. Η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει ιερείς εγγάμους και αγάμους: τους Επισκόπους βάσει της Δ' Οικουμ. Συνόδου (451) (12ος Κανών). Αυτοί που προετοιμάζονται για το Επισκοπικό αξίωμα ζουν την εν Χριστώ Αγαμία. Αυτοί που επιλέγουν τον γάμο, νυμφεύονται πριν την χειροτονία τους. Μετά την χειροτονία δεν επιτρέπεται γάμος. Ιερείς παντρεμένοι αναφέρονται στο κείμενο της Βίβλου (Τιτ. 1, 5-6). Ο Ορθόδοξος Κλήρος έχει τρεις βαθμούς: τον Διάκονο, τον Πρεσβύτερο και τον Επίσκοπο. Οι Επίσκοποι εκλέγονται μεταξύ των Αρχιμανδριτών (βαθμός Μοναστικός). Στην Ορθόδοξο Εκκλησία δεν υπάρχουν Καρδινάλιοι.

            στ)       Γάμος: Ο γάμος ιδρύθηκε από τον Θεό συμφώνως προς την Παλαιά Διαθήκη (Γεν. 2,16), (Γεν. 2,24) για την ψυχοσωματική ένωσι των συζύγων και την τεκνογονία. Στην Καινή Διαθήκη ο γάμος υψώνεται σε Μυστήριο (Sacramento). Μετατρέπεται σε μία ένωσι εξαγιασμένη (Εφεσ. 5,23). Γι' αυτό το Μυστήριο χρειάζεται η ελεύθερη συγκατάθεσις των μελλονύμφων και η θρησκευτική τελετή κατά την αρχαία Παράδοσι της Εκκλησίας και την πιστοποίηση των Αγίων Πατέρων (Ιγνάτιος και Πολύκαρπος (2ος αι.).

            Αυτό το Μυστήριο έχει αδιάλυτο χαρακτήρα, εκτός από την περίπτωσι που αναφέρει ο Κύριος (την μοιχεία) (Ματθ. 19,9). Ο Ορθόδοξος Χριστιανός είναι ελεύθερος να διαλέξει ανάμεσα στον Γάμο ευλογημένο υπό του Κυρίου ή την εν Χριστώ αγαμία, δηλαδή την εν αγνότητι αγαμία σύμφωνα με το βιβλικό κείμενο (Ματθ. 19,2), (Α! Κορ. 7, 32-33). Αυτή η εν Χριστώ αγαμία μπορεί να βιωθεί σε μία μοναστική Κοινότητα, σε ερημητήριο, ή μέσα στον κόσμο, ανάλογα με την δωρεά του καθ' ενός.

            ζ)         Το Ευχέλαιο: Αυτό το Μυστήριο δίνεται στους αρρώστους για την ίασί τους και βοηθάει και την μετάνοια (Ιακωβ. 5, 15-16), (Μάρκος 6,13). Η "εσχάτη επάλειψις" (extrema uncion) του Ρωμαιοκαθολικισμού δεν είναι Αποστολική Παράδοση.

 

5.         Το Purgatorio: Καθαρτήριο Πύρ

            Είναι μία μεταγενέστερη αντίληψις του Ρωμαιοκαθολικισμού η οποία διαψεύδεται από το βιβλικό κείμενο, που λέγει ότι ο μετανοημένος ληστής πήγε κατ' ευθείαν στον Παράδεισο (Λουκ. 23,43), (Ιωαν. 5,29). Η αντίληψις της υπάρξεως του Purgatorio, αναιρεί την υπευθυνότητα του Χριστιανού επί τη Γης. Θα δικαστούμε σύμφωνα με τα έργα μας που επιτελέσαμε εν ελευθερία (Ματθ. 16,27), (Αποκ. 22,12).

            Η μεγαλύτερη "Διαφορά" μετά το Σχίσμα (1054) είναι ότι οι Επίσκοποι της Δύσεως χάσανε την Αποστολική Διαδοχή, δηλαδή δεν έχουν την αληθινή Ιερωσύνη των Αποστόλων διότι εγκατέλειψαν την Αποστολική Ορθόδοξο Εκκλησία, από δική τους πρωτοβουλία. Ο Πατήρ της Εκκλησίας Κυπριανός (2ος αι.) λέγει, ότι «εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία». Υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι χάθηκε η Ιερωσύνη στην Δύση: Ο ψεύτικος Αγιασμός όπου βάζουν αλάτι, η όστια, αντί την αληθινή Θεία Κοινωνία, το Άγιο Φως στα Ιεροσόλυμα που δεν μπορούν να παραλάβουν, κ.λπ.

            Οι σημερινοί Χριστιανοί οφείλουν να προσεύχονται ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να συναντήσουν την Ενότητα της Αποστολικής, Συνοδικής και Πατερικής Παραδόσεως για το γενικό καλό.

 

Περίληψις ενός κεφαλαίου του βιβλίου της Ειρήνης Οικονομίδου (Irene Economidès) πρώην Διπλ. Ξεναγού του Ελληνικού Τουρισμού και Πτυχ. Θεολογίας και Πολιτ.Επιστημών, "Διαφοραί μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Ρωμαιο-καθολικισμού" (Γαλλικά: 12η έκδ., 2004, Αγγλικά: 16η έκδ., 2003, Ελληνικά: 5η έκδ., 2002).

 

 

Website: christian-orthodoxy.gr

E-mail: ireconom@otenet.gr
 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

 

Η ΟΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ

 

            1.         Δεν μπορούμε να έχομε σωτηρία από τον αιώνιο θάνατο χωρίς την βοήθεια της Θείας Χάριτος και την ελεύθερη ανθρώπινη βούληση για να υπακούσει στις εντολές του Θεού.

            2.         Δεν μπορούμε να λάβομε αυτήν την Θεία Χάρι χωρίς την σωστή Αποστολική πίστη στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.

            3.         Δεν μπορούμε να πραγματοποιήσομε την Χριστιανική ζωή χωρίς την βοήθεια των Αγίων Μυστηρίων που ίδρυσε ο Χριστός, ο Οποίος είπε: "Θα ιδρύσω την Εκκλησία Μου και ο θάνατος δεν θα Την νικήση".

            4.         Αυτή η Εκκλησία είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία (Ορθοδοξία σημαίνει Ορθή Πίστη), η μόνη πραγματική Αποστολική και Καθολική: (Παγκόσμια, που έχει την καθολικότητα της Αλήθειας), όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως.

            5.         Ώστε τα πραγματικά Άγια Μυστήρια υπάρχουν σ' αυτήν την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, και σε καμμία άλλη Χριστιανική Ομολογία.

            6.         Αυτή η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη υπήρχε στην Δύση ως τον 9ο αι. μ.Χ. Από το 809 άρχισαν οι δογματικές μεταρρυθμίσεις από τον Αυτοκράτορα της Δύσεως Καρλομάγνο και τον Πάπα Ρώμης Νικόλαο τον 1ο. Ο Καρλομάγνος άλλαξε ένα άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, το σχετικό με το Άγιο Πνεύμα, αλλάζοντας το κείμενο του Ευαγγελίου (Ιωαν. 15,26), ο δε Πάπας Ρώμης Νικόλαος ο 1ος άλλαξε την ισότητα των Επισκόπων καθιστώντας τον εαυτό του μονάρχη της παγκοσμίου Εκκλησίας. Το τελικό Σχίσμα έλαβε χώρα το 1054 μ.Χ.

            7.         Έτσι οι Δυτικοί Χριστιανοί με το να εγκαταλείψουν αυθαιρέτως την σωστή πίστη, έχασαν την Αποστολική διαδοχή, την πνευματική επισκοπική πνευματική αυθεντία, και η συνέπεια αυτού είναι ότι τα Μυστήριά τους δεν είναι έγκυρα. Ονομάζονται Χριστιανοί, αλλά έχασαν την αγιαστική Χάρι. Δεν είναι ζωντανά "κλήματα της Αμπέλου" (Ιωαν. 15).

            8.         Χωρίς την σωστή συμμετοχή στα Άγια Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας που αγιάζουν τον άνθρωπο και δια του αγιασμένου ανθρώπου αγιάζουν τον κόσμο, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε προς την αφθαρσία, η οποία τελικά θα οδηγήσει στην αφθαρσία όλου του Σύμπαντος, την Νέα Γη και τον Νέο Ουρανό ή την Νέα Ιερουσαλήμ (Αποκ. 21 και 22), (2 Πετρ. 3,12-13), (Ρωμ. 8,21-22), (Εβρ. 12,26-28).

            9.         Υπάρχουν πολλά θαύματα που αποδεικνύουν την πνευματική αυθεντία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, π.χ.:

                        α)         Η Ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία επί 2000 χρόνια είναι η ίδια, παρ' όλους τους φοβερούς διωγμούς και τα μαρτύρια.

                        β)         Η συμφωνία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας (15 αιώνες Πατρολογίας) και των 7 Οικουμενικών Συνόδων, που εξήγησαν την Αποστολική Πίστη για πάντα.

                        γ)         Ο Αγιασμός που ποτέ δεν χαλάει επί αιώνες. (Οι Ρωμαιοκαθολικοί βάζουν αλάτι στον ψεύτικο αγιασμό τους, γιατί τους μουχλιάζει, επειδή έχασαν την Αποστολική Διαδοχή: την σωστή Ιερωσύνη.)

                        δ)         Το Άγιο Φως στα Ιεροσόλυμα, το οποίο εμφανίζεται στον Πανάγιο Τάφο κάθε Ορθόδοξο Μέγα Σάββατο στις 1-1.30 μ.μ. και το οποίο μπορεί να παραλάβει μόνο ο Ορθόδοξος Πατριάρχης των Ιεροσολύμων (Επίσκοποι άλλων Χριστιανικών Ομολογιών δεν μπορούν να το παραλάβουν. Ο Θεός τους σταματάει με θαύματα.)

                        ε)         Τα άφθαρτα Λείψανα των Αγίων. Μερικά από αυτά ευωδιάζουν, π.χ.: Ο Άγιος Σπυρίδων στην Κέρκυρα (4ου αι. μΧ.), η Αγία Θεοδώρα ή Αυγούστα, η Αυτοκράτειρα του Βυζαντίου που έκανε την Αναστήλωση των Εικόνων μετά την 7η Οικουμενική Σύνοδο. Το άφθαρτο Λείψανό Της βρίσκεται στην Κέρκυρα (9ου αι. μ.Χ.) Μητρ/κός Ναός.

                        στ)       Η Αγία Κοινωνία που παίρνομε με την ίδια λαβίδα και δεν μεταδίδει ασθένειες.

            10.       Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν υποχρεώνει κανένα, γιατί ο Χριστός λέγει: "Όποιος θέλει να Με ακολουθήση". Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι το Νοσοκομείο της ψυχής και μας περιμένει να μας γιατρέψει.

            Η Ορθοδοξία ποτέ δεν χρησιμοποίησε βία, όπως έκανε η Δύση μετά το Σχίσμα (1054). Η δύναμη της Ορθοδοξίας είναι η διδασκαλία της Αποστολικής Αληθείας και ο εξαγιασμός του ανθρώπου και του κόσμου δια των μυστηρίων. Η δόξα της είναι το μαρτύριο των Αγίων Της.

 

Πάτμος, Σεπτέμβριος 1997

Απάντηση σε ένα νέο Εβραίο


 

Επιμέλεια:

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Πτυχ. Θεολ. & Πολ. Επιστημών

τ. Διπλωματούχος Ξεναγός

 

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

6

 

15-10-2004

 

Καινή Διαθήκη

(Α' Προς Κορινθίους Επιστολή) Αποστόλου Παύλου,

Κεφ. 14: Εντολή του Αποστόλου Παύλου να είναι κατανοητή η γλώσσα της διδασκαλίας στις συνάξεις των Χριστιανών προς κατήχησιν και πνευματικήν οικοδομήν αυτών (στίχοι 1-25) –

Ερμηνεία: Των τεσσάρων καθηγητών – Έκδοσις: Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος – Βιβλιοπωλείο: Οδ. Δραγατσανίου 2, Πλατ. Κλαυθμώνος – (Οδός Σταδίου) (Δίπλα στο Ράδιο Αθήναι) – Θεσσαλονίκη: τηλ. 2310-275126 – Πάτρα: τηλ. 2610-223110

 

 

Χαρίσματα προφητείας και γλωσσών (ερμηνεία)

            Να επιδιώκετε την αγάπην και να δείχνετε ζήλον δια τα πνευματικά χαρίσματα, περισσότερον δε δια να προφητεύετε. Διότι εκείνος που γλωσσολαλεί, δεν μιλεί εις ανθρώπους αλλ' εις τον Θεόν, αφού κανείς δεν καταλαβαίνει, λέγει δε μυστήρια κατ' έμπνευσιν. Ενώ εκείνος που προφητεύει μιλεί εις ανθρώπους λόγια που οικοδομούν, ενθαρρύνουν και παρηγορούν. Εκείνος που γλωσσολαλεί, οικοδομεί τον εαυτόν του, ενώ εκείνος που προφητεύει, οικοδομεί την Εκκλησίαν. Θέλω όλοι να γλωσσολαλήτε, αλλ' ακόμη περισσότερον να προφητεύετε, διότι εκείνος που προφητεύει είναι μεγαλύτερος από εκείνον που γλωσσολαλεί, εκτός εάν ερμηνεύη όσα λέγει δια να οικοδομηθή η Εκκλησία. Ώστε, αδελφοί, εάν έλθω σ' εσάς και μιλώ γλώσσας, τι θα σας ωφελήσω, εάν δεν σας μιλήσω υπό μορφήν ή αποκαλύψεως ή γνώσεως ή προφητείας ή διδασκαλίας; Αλλά και τα άψυχα όργανα τα οποία δίδουν ήχον, είτε φλογέρα είναι είτε κιθάρα, εάν δεν κάνουν διάκρισιν των τόνων, πώς θα γνωρισθή εκείνο που παίζεται με την φλογέρα ή την κιθάρα; Εάν η σάλπιγγα δώση ακατάληπτον ήχον, ποιός θα παρασκευασθή δια πόλεμον; Έτσι και σεις, εάν με την γλωσσολαλιά δεν δώσετε κάποιον κατανοητόν λόγον, πώς θα καταλάβη ο άλλος τι λέτε; Θα μιλάτε εις τον αέρα. Υπάρχουν τόσα είδη φωνών εις τον κόσμον και κανένα δεν είναι χωρίς έννοιαν. Εάν λοιπόν δεν ξέρω την σημασίαν της φωνής, τότε θα είμαι δι' εκείνον που μιλεί ένας ξένος, και εκείνος που μιλεί ξένος δι' εμέ. Έτσι και σεις, αφού είσθε ζηλωταί πνευματικών χαρισμάτων, να ζητάτε να υπερέχετε εις εκείνα που συντελούν εις την οικοδομήν της Εκκλησίας. Δια τούτο εκείνος που έχει το χάρισμα της γλωσσολαλιάς, ας προσεύχεται να μπορή να διερμηνεύη. Διότι εάν προσεύχωμαι με τέτοιαν γλώσσα, το πνεύμα μου προσεύχεται, αλλ' ο νους μου μένει άκαρπος. Τι να γίνεται λοιπόν; Θα προσεύχωμαι με το πνεύμα μου, αλλά θα προσεύχωμαι και με τον νουν μου, θα ψάλλω με το πνεύμά μου αλλά θα ψάλλω και με τον νουν μου. Διότι εάν με το πνεύμα δοξολογής τον Θεόν, τότε πώς εκείνος που κατέχει την θέσιν του απλοϊκού θα πη το Αμήν δια την ευχαριστίαν σου, αφού δεν ξέρει τι λέγεις; Εσύ καλά ευχαριστείς, αλλ' ο άλλος δεν οικοδομείται. Ευχαριστώ τον Θεόν μου, διότι περισσότερον από όλους σας έχω το χάρισμα της γλωσσολαλιάς. Αλλ' εις την Εκκλησίαν προτιμώ να πω πέντε λόγια με τον νουν μου, δια να διδάξω και άλλους, παρά μύρια λόγια με το χάρισμα της γλωσσολαλιάς. Αδελφοί, μη γίνεσθε παιδιά κατά τον νουν, αλλά να είσθε νήπια κατά την κακίαν, κατά δε τον νουν να γίνεσθε τέλειοι. Εις τον νόμον είναι γραμμένον, με ανθρώπους ετερογλώσσους και με χείλη ξένα θα μιλήσω εις τον λαόν τούτον, αλλ' ούτε κατ' αυτόν τον τρόπο θα με ακούσουν, λέγει ο Κύριος. Ώστε αι γλωσσολαλιαί είναι σημείον όχι δι' εκείνους που πιστεύουν αλλά δια τους απίστους, η προφητεία όμως είναι όχι δια τους απίστους αλλά δι' εκείνους που πιστεύουν. Εάν λοιπόν συνέλθη όλη η Εκκλησία εις το ίδιο μέρος και όλοι γλωσσολαλούν, και μπούν μέσα απλοϊκοί άνθρωποι ή άπιστοι, δεν θα πουν ότι είσθε τρελλοί; Αλλ' εάν όλοι προφητεύουν και μπή κάποιος άπιστος ή απλοϊκός, τότε αυτός ελέγχεται από όλους, εξετάζεται από όλους, και έτσι τα κρυφά της καρδιάς του γίνονται φανερά και τότε θα πέση κάτω με το πρόσωπον και θα προσκυνήση τον Θεόν και θα πη ότι πραγματικά ο Θεός είναι μεταξύ σας.

 

Σημ. Η λέξη "προφητεία" σημαίνει σ' αυτό το κείμενο την διδασκαλία των αληθειών της Πίστεως. Η λέξη "γλώσσαι" σημαίνει την κατόπιν εσωτερικής εμπνεύσεως ομιλία του Αγίου Πνεύματος.

 


 

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Πτυχ. Θεολ. & Πολ. Επιστημών

τ. Διπλωματούχος Ξεναγός

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

Αθήναι 6 Ιανουαρίου 1995

 

 

ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 

1)         Γνωστοποίηση των μεταφράσεων στα Νέα Ελληνικά των Λειτουργικών βιβλίων της Εκκλησίας (Έγκριση Ιεράς Συνόδου: 1578/705/18.6.1990). Κυρίως της "Θ. λειτουργίας για τα παιδιά", Έγκρισις Οικ. Πατριαρχείου, 1983, που ισχύει και για μεγάλους (15η Έκδοση Ν. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, τηλ. 210-3224819), της Βαπτίσεως, του Γάμου και των Χριστουγέννων ('Εκδοση ΤΕΡΤΙΟΣ, Κατερίνη, Τηλ. 0351/22098 και 23370) καθώς και της Μεγ. Εβδομάδος, Έκδοση Αποστολ. Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (τηλ. 210-7272381).

2)         Γνωστοποίηση των βιβλίων: "Εφόδιον Ορθοδοξίας" υπό +Π.Αντων. Αλεβιζο-πούλου, "Το Άγιο Φως" υπό Ιωάννας Τσεκούρα και "Τα δύο Πρόσωπα της Ελλάδος – 7.000 χρόνια Πολιτισμός", Ειρήνης Οικονομίδου (Βιβλιοπωλείο Εκκλησίας της Ελλάδος: Δραγατσανίου 2, Πλ. Κλαυθμώνος (Σταδίου) και Νεκτ. Παναγόπουλος: τηλ. 210-3224819).

3)         Κατηχητικές ομιλίες κατά την Θ. Λειτουργία όπως ήταν η παράδοση στην Αρχαία Εκκλησία (κυρίως ανάλυση των Μυστηρίων και του Συμβόλου της Πίστεως που η πλειονότης των Ελλήνων αγνοεί).

4)         Στις Κρατικές Τηλεοράσεις: Συχνά προγράμματα από την Ελληνική Ιστορία (Αρχ. Βυζαντινή και Νεωτέρα) και πολλά ντοκιμαντέρ από την ελληνική φύση και αρχαιολογία.

5)         Ενημέρωση των ανθρώπων της Τέχνης και του Πνεύματος για τα ανωτέρω, με βάση τις αλήθειες της Ορθοδοξίας, καθώς και των Πολιτικών, Οικονομικών και Δημοσιογραφικών Παραγόντων.

6)         Το μήνυμα του βιβλίου του Π. Γεωργ. Μεταλληνού "Ελληνισμός Μετέωρος" να πάει σε όλους τους ιθύνοντας.

 

7)         Όλα τα ανωτέρω να γνωστοποιηθούν και στον Απόδημο Ελληνισμό.

8)         Να γίνει κατανοητό ότι χωρίς την εν Χριστώ ζωή και την συχνή συμμετοχή στα Άγια Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας: (Εξομολόγηση – Αγία Κοινωνία: (ενσωμάτωση "των κλημάτων" στην "Άμπελο" (Ιωαν. 15), Ορθοδοξία δεν υπάρχει. Μόνο η συνεργασία της Θείας Χάριτος και της ελευθέρας ανθρωπίνης βουλήσεως οδηγεί στην αφθαρσία (Α' Κορ. 15) τον τελικό σκοπό της σωτηρίας.

9)         Οργάνωση Ενοριών με δραστηριοποίηση των ενοριτών.

10)      Εκλογή Επισκόπων "ψήφω Κλήρου και Λαού", κατά τον αρχαίο κανόνα της Εκκλησίας, (συμμετοχή μόνο του πιστού λαού στην ψηφοφορία). Να δημιουργηθούν κατάλογοι των ενοριτών με διευθύνσεις σε κάθε ενοριακό ναό (όπως ήταν στην Μ. ΑΣΙΑ).

11)      Εθελοντικό Συνεταιριστικό σύστημα βάσει του Κοινοτικού Συστήματος της Ορθοδοξίας (τέλος Βυζαντινής εποχής και Τουρκοκρατίας).

12)      Πανελλήνια τέλος εκστρατεία κατά της Πορνογραφίας που οδηγεί στο έγκλημα και στα ναρκωτικά (Λειτουργία σωστή του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου).

13)      Να καταργηθή ο Νόμος υπέρ των εκτρώσεων, του αυτομάτου διαζυγίου και της ελευθερίας της μοιχείας. (Αυτοί οι τρεις Νόμοι του ΠΑΣΟΚ κατέστρεψαν την Ελληνική Κοινωνία και οδηγούν σε μεγάλους εθνικούς κινδύνους.)

 

 



 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

 

            Αλήθεια, τι είναι η Εκκλησία; Υπάρχει ένας "επιστημονικός ορισμός"; Η Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα. Και άρα η λογική μας δεν μπορεί να την προσεγγίσει όπως συμβαίνει με τις διάφορες επιστήμες. Μπορεί, όμως, η πραγματικότητα της Εκκλησίας να περιγραφή με τρόπο που να τον καταλαβαίνωμε όλοι, μορφωμένοι και αμόρφωτοι. Πράγμα φυσικό, αφού όλοι (οι βαπτισμένοι) είμαστε μέλη της Εκκλησίας.

1.      Εκκλησία είναι το σύνολο των ανθρώπων που πιστεύουν στον Ιησού Χριστό ως Θεό και Σωτήρα τους (μετά το βάπτισμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και μετά την Ορθή και έγκαιρη Κατήχηση). Αποτελούν δε όλοι τα μέλη ενός σώματος στο οποίο κεφαλή είναι ο Χριστός (Εφεσ. 1, 22).

2.      Μέλη της Εκκλησίας είμαστε εμείς οι ζώντες Ορθόδοξοι Χριστιανοί που αποτελούμε την Στρατευομένη Εκκλησία. Εισερχόμεθα στην Εκκλησία με το βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Μέλη της Εκκλησίας είναι επίσης η Παναγία, οι Άγγελοι, οι άγιοι και οι κεκοιμημένοι ευσεβώς που αποτελούν την Θριαμβεύουσα Εκκλησία.

3.      Οι Χριστιανοί-μέλη δεν είναι μια μάζα με αναρχία, αλλά διοικούνται από τους Επισκόπους που είναι διάδοχοι των Αποστόλων χωρίς διακοπή στην διαδοχή αυτή (διά της Ορθής Χειροτονίας). Συνεπώς, οι Επίσκοποι έχουν την Ιερωσύνη από τον ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό που είναι ο αρχηγός και ιδρυτής της Εκκλησίας (γι' αυτό τα Μυστήριά της είναι έγκυρα). Απόδειξις: ο άφθαρτος Αγιασμός, το Άγιο Φως, κ.λπ.

4.      Η Εκκλησία με τα Άγια Μυστήρια δίνει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος στους πιστούς. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να γίνει ο άνθρωπος μέτοχος της Θείας Χάριτος και του αγιασμού που αυτή προσφέρει. Γι' αυτό η Εκκλησία είναι η Κιβωτός της Σωτηρίας. Όπως τότε στον κατακλυσμό (Παλαιά Διαθήκη), έξω από την κιβωτό δεν μπόρεσε κανείς να σωθεί (εκτός η ευσεβής οικογένεια του Νώε μέσα στην κιβωτό), έτσι και "έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει Σωτηρία" (Άγιος Κυπριανός, 2ος αι. μ.Χ.).

5.      Στο "Πιστεύω" ομολογούμε ότι η αληθινή Εκκλησία είναι:

                *       Μία, γιατί μία και μοναδική Εκκλησία ίδρυσε ο Χριστός. Οι διαιρέσεις είναι αμαρτίες των ανθρώπων (και τα Μυστήριά τους άκυρα).

                *       Αγία, όπως άγιος είναι και ο Θεάνθρωπος ιδρυτής της, ο Χριστός. Άλλο οι τυχόν αμαρτίες του παπά και του λαού (αναμένεται η μετάνοιά τους έγκαιρα, αλλιώς θα λογοδοτήσουν στον Θεό στην Κρίση) και άλλο η αγιότης της Εκκλησίας. Η εγκυρότης των Μυστηρίων εξαρτάται από την σωστή χειροτονία του ιερέως. Θα λογοδοτήσει όμως στον Θεό για τις αμαρτίες του.

                *       Καθολική, γιατί έχει σκοπό να περιβάλει όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τόπο και χρόνο (εκείνους που θα θελήσουν ελεύθερα να πιστεύσουν) και καθολικότης γιατί έχει όλη την αλήθεια (καθολικότητα της αλήθειας = ολότης = όλη η αλήθεια).

                *       Αποστολική, γιατί οφείλει να διατηρεί ανόθευτη την πίστη, όπως την παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και γιατί συνεχίζει το έργο τους (με την ιεραποστολή εν ελευθερία). Χωρίς σωστή Εξομολόγηση και σωστή Κατήχηση δεν υπάρχει "εν Χριστώ Ζωή". Τα βαφτισμένα παιδιά πρέπει να αρχίσουν Κατήχηση και Εξομολόγηση από τα έξι τους χρόνια.

            Τα μέλη της Εκκλησίας διακρίνονται σε κλήρο (Επισκόπους, Ιερείς, Διακόνους) και σε λαό, δηλαδή σε ποιμένες και σε ποιμενομένους. Οι κληρικοί-ποιμένες είναι "υπηρέται Χριστού και οικονόμοι μυστηρίων Θεού" (Α' Κορ. δ', 1). Όμως τα αξιώματα των κληρικών έχουν εντελώς θεία προέλευση. Και φυσικά, σε καμμιά περίπτωση δεν οφείλονται σε ψήφο λαού! Δίδονται με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. όχι με διορισμό, ούτε με ψήφο και με εκλογή (υπάρχει όμως έγκριση του λαού).

            Μέσα στην Εκκλησία υπάρχουν και άγιοι και αμαρτωλοί. Οι αμαρτωλοί είναι οι "άρρωστοι" που θεραπεύονται –αν το θελήσουν- από τους "ιατρούς". δηλ. τους ιερείς-πνευματικούς. Σε μερικές περιπτώσεις, όταν η αρρώστια είναι ανίατη (όπως συμβαίνει με την πλάνη, την αίρεση) ο ιερέας αποκόπτει τον "άρρωστο" από το σώμα της Εκκλησίας, για να σώσει τα υπόλοιπα μέλη από την μόλυνση (άγιος Θεόδοτος Αγκύρας) – Αναθεματισμός.

            Συμπέρασμα: Η Εκκλησία είναι ο θεοσύστατος οργανισμός που πρώτο και κύριο έργο έχει την σωτηρία των πιστών δηλ. την είσοδό τους στην Βασιλεία του Θεού, "την ητοιμασμένην από καταβολής κόσμου" (Ματθ. 25,34).

            Ο Κύριος είπε: Καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ, να σώσω τον κόσμο, καγώ πέμπω υμάς, με την ίδια αποστολή: να σώσετε τον κόσμο. Όποιος ακούση τον λόγο σας και έλθη, να τον βαπτίσετε, θα σωθή, όποιος σας καταφρονήση, θα καταδικασθή, θα χαθή. Θα είναι στον "Αιώνιο Θάνατο" και όχι στην "Αιώνια Ζωή", στην οποία μας περιμένει ο Χριστός, αν θελήσωμε να πιστέψωμε ορθά και να βιώσωμε ορθά το Ευαγγέλιό Του με την βοήθεια των Αγίων Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας που Εκείνος ίδρυσε.

            Ορθοδοξία σημαίνει Ορθή Πίστις (δοκέω-ώ: πιστεύω).

Σημ.:   Μετά το Σχίσμα (1054) η Δύση (Καθολικισμός και Προτεσταντισμός) δεν έχει ιερωσύνη. Γι' αυτό βάζουν αλάτι στον ψεύτικο αγιασμό τους, δεν έχουν άφθαρτα λείψανα και δεν μπορούν να παραλάβουν το Άγιο Φως. Και οι Μυστηριακές Τελετές: Βάπτισμα, Χρίσμα, Αγία Κοινωνία, Ιερωσύνη, Εξομολόγηση, Γάμος: είναι άκυρες.

 

 

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Πτυχ. Θεολ. & Πολ. Επιστημών

τ. Διπλωματούχος Ξεναγός

 

Email: ireconom@otenet.gr

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

Μάρτιος 2004


 

 


 

Επιμέλεια αντιγραφής

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Πτυχ. Θεολογίας & Πολιτ. Επιστημών

τ. Διπλωματούχος Ξεναγός

Νηρηϊδων 14 - Αθήναι 116 34

Τηλ. 210-7228486

 

 

24/8/2003

Αγ. Κοσμά του Αιτωλού

(+ 1877)

Ιερομάρτυρος

 

Προς Ρωμαίους Επιστολή Αποστ. Παύλου (κατά ομοφυλοφιλίας)

(1, 18-32)

Αποκαλύπτεται γαρ οργή Θεού απ' ουρανού επί πάσαν ασέβειαν και αδικίαν ανθρώπων των την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων, διότι το γνωστόν του Θεού φανερόν έστιν εν αυτοίς· ο γαρ Θεός αυτοίς εφανέρωσε. Τα γαρ αόρατα αυτού από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται, ήτε αϊδιος (αιώνιος) αυτού δύναμις και θειότης, εις το είναι αυτούς αναπολογήτους, διότι γνόντες τον Θεόν, ουχ ως Θεόν εδόξασαν ή ευχαρίστησαν, αλλ' εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία. Φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών. Διό και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς, οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού τω ψεύδει, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον Κτίσαντα, ως έστιν ευλογητός εις τους αιώνας αμήν. Δια τούτο παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις πάθη ατιμίας. Αι τε γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την παρά φύσιν, ομοίως δε και οι άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και την αντιμισθίαν ήν έδει τής πλάνης αυτών εν αυτοίς απολαμβάνοντες. Και καθώς ουκ εδοκίμασαν τόν Θεόν έχειν εν επιγνώσει, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νούν, ποιείν τά μή καθήκοντα, πεπληρωμένους πάση αδικία, πορνεία, πονηρεία, πλεονεξία, κακία, μεστούς φθόνου, φόνου, έριδος, δόλου, κακοηθείας, ψηθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγείς, υβριστάς, υπαρηφάνους, αλαζόνας, εφευρέτας κακών, γονεύσιν απειθείς, ασυνέτους, ασυνθέτους, αστόργους, ασπόνδους, ανελεήμονας. οίτινες το δικαίωμα τού Θεού επιγνόντες, ότι οι τα ταυτα πράσσοντες άξιοι θανάτου εισίν, ού μόνον αυτά ποιούσιν, αλλά και συνευδοκούσι τοις πράσσουσι.

 

 

Α' προς Κορινθίους Επιστολή (6, 9-11) Αποστ. Παύλου

(κατά της ομοφυλοφιλίας)

Μη πλανάσθε: ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτραι, ούτε μοιχοί, ούτε μαλακοί, ούτε αρσενοκοίται, ούτε πλεονέκται, ούτε κλέπται, ούτε μέθυσοι, ούτε λοίδωροι, ουχ άρπαγες Βασιλείαν Θεού ού κληρονομήσουσι.

            Και ταύτα τινες ήτε, αλλά απελούσασθε, αλλά ηάσθητε, αλλά εδικαιώθητε, εν τω ονόματι Κυρίω Ιησού και εν τώ Πνεύματι του Θεού ημών.

 

 

Α' προς Τιμόθεον Επιστολή (1, 10-11) Αποστ. Παύλου

(αναφέρεται στήν ομοφυλοφιλία)

Δικαίω Νόμος ού κείται, ανόμοις δε και ανυποτάκτοις, ασεβέσι και αμαρτωλοίς, ανοσίοις και βεβήλοις, πατρολώαις και μητρολώαις, ανδροφόνοις, πόρνοις, αρσενοκοίταις, ανδραποδισταίς, ψεύταις, επιόρκοις και εί τι έτερον τη υγειαινούσει διδασκαλία αντίκειται κατά το Ευαγγέλιον της δόξης του μακαρίου Θεού.

(1,15): Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος, ότι Χριστός ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ών πρώτος ειμί εγώ. Αλλά δια τούτο ελεήθην, ίνα εν εμοί πρώτον ενδείξητε Ιησούς Χριστός την πάσαν μακροθυμίαν πρός υποτύπωσιν των μελλόντων πιστεύειν επ αυτώ εις ζωήν αιώνιον. Τώ δε βασιλεί των αιώνων, αφθάρτω, αοράτω, μόνω σοφώ Θεώ τιμή και δόξα εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν.


 

Επιμέλεια:

ΕΙΡΗΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Πτυχ. Θεολ. & Πολ. Επιστημών

τ. Διπλωματούχος Ξεναγός

 

 

 

 

 

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' (4,10)

Στίχ. 1-11. Ο Χριστός είναι η αληθινή άμπελος.

            Εγώ ειμι η άμπελος η αληθινή, και ο πατήρ μου ο γεωργός εστι.

2          παν κλήμα εν εμοί μη φέρον καρπόν, αίρει αυτό, και παν το καρπόν φέρον, καθαίρει αυτό ίνα πλείονα καρπόν φέρη.

3          ήδη υμείς καθαροί εστε δια τον λόγον όν λελάληκα υμίν.

4          μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν, καθώς το κλήμα ου δύναται καρπόν φέρειν αφ' εαυτού, εάν μη μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ υμείς, εάν μη εν εμοί μείνητε.

5          εγώ ειμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα. ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν.

6          εάν μη τις μείνη εν εμοί, εβλήθη έξω ως το κλήμα και ξηράνθη, και συνάγουσιν αυτά και εις το πυρ βάλλουσι και καίεται.

7          εάν μείνητε εν εμοί και τα ρήματά μου εν υμίν μείνη, ό εάν θέλητε αιτήσασθε, και γενήσεται υμίν.

8          εν τούτω εδοξάσθη ο πατήρ μου, ίνα καρπόν πολύν φέρητε, και γενήσεσθε εμοί μαθηταί.

9          καθώς ηγάπησέ με ο πατήρ, καγώ ηγάπησα υμάς. μείνατε εν τη αγάπη τη εμή.

10       εάν τας εντολάς μου τηρήσητε, μενείτε εν τη αγάπη μου, καθώς εγώ τας εντολάς του πατρός μου τετήρηκα και μένω αυτού εν τη αγάπη.

11       Ταύτα λελάκηκα υμίν ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη και η χαρά υμών πληρωθή.


 

 

 

Ερμηνεία: Καθ. Π. Τρεμπέλα

Εγώ είμαι η κληματαριά η πραγματική και άφθαρτος και πνευματική και δια της Εκκλησίας, της οποίας θα είμαι η κεφαλή, θα αντικαταστήσω και θα ξανακαινουργώσω την παλαιάν άμπελον της συναγωγής. και ο Πατήρ μου είναι ο αμπελουργός. 2 Κάθε άνθρωπον, που σαν άλλος κλάδος και σαν κλήμα πνευματικόν είναι μεν ενωμένος με εμέ δια της πίστεως, δεν παράγει όμως καρπούς αρετής, ο αμπελουργός Πατήρ μου τον ανακόπτει και τον αποχωρίζει από την κληματαριά. Και κάθε πνευματικόν κλήμα, που είναι καρποφόρον, το καθαρίζει και το κλαδεύει δια να φέρη περισσότερο καρπόν. 3 Σεις δε τώρα είσθε καθαροί. Και σας έχει καθαρίσει ο λόγος της αληθείας, τον οποίον σας έχω είπει και διδάξει. Είσθε λοιπόν πνευματικά κλήματα, καθαρισμένα και ετοιμασμένα, δια να παραγάγετε καρπόν. 4 Μείνατε ενωμένοι με εμέ, δια να μένω και εγώ ενωμένος με σας. Καθώς το κλήμα δεν ημπορεί να φέρη από τον εαυτόν του καρπόν, εάν δεν μείνη προσκολλημένον εις την κληματαριάν, έτσι ούτε και σεις δεν θα καρποφορήσετε έργα αρετής και αγιότητος, εάν δεν μείνετε ενωμένοι με εμέ. 5 Εγώ είμαι η κληματαριά και σεις είσθε οι κλάδοι της. Εκείνος που μένει ενωμένος μαζή μου και μένω και εγώ μέσα του, αυτός φέρει άφθονον και εκλεκτόν καρπόν, διότι χωρίς και εμέ και χωρίς να έχετε την ζωτικήν δύναμιν, που πηγάζει από εμέ, δεν ημπορείτε να κάνετε τίποτε δια την δικαίωσιν και τον εξαγιασμόν σας. 6 Όποιος δεν μείνη ενωμένος μαζή μου, ωρισμένως να πεταχθη έξω όπως και το άκαρπον και άχρηστον κλήμα. Και τότε θα ξεραθή και δεν θα του μείνη κανένα ίχνος χάριτος και πνευματικής δυνάμεως και ζωής. Και τα πνευματικά κλήματα, που εξεράθησαν έτσι, τα μαζέυουν οι άγγελοι και τα ρίπτουν εις το πυρ της κολάσεως και εκεί καίονται συνεχώς και εξακολουθητικώς. 7 Εάν παραμείνετε ενωμένοι με εμέ και εάν οι λόγοι μου μείνουν εις το βάθος των καρδιών σας ως παντοτεινός φωτισμός και οδηγός σας, ό,τι δήποτε θέλετε υπό το φως των λόγων μου, ζητήσατέ το δια προσευχής και θα σας γίνη. Μη αμφιβάλλετε δε, ότι όταν θα Του ζητήσετε να σας βοηθήση δια να παραγάγετε τον καρπόν της αρετής και αγιότητος, θα εισακουσθή το αίτημά σας. 8 Ακριβώς δια τούτου ο Πατήρ μου θα δοξασθή πραγματικώς, εάν φέρετε πολύν καρπόν αρετής και γίνετε τέλειοι μαθηταί μου. 9 Ο σύνδεσμος δε, που μας ενώνει σαν κλήματα με την κληματαριάν, είναι σύνδεσμος αγάπης. Πράγματι. Καθώς με ηγάπησεν ο Πατήρ όταν έγινα άνθρωπος και έδειξα υπακοήν εις Αυτόν, έτσι και εγώ σας ηγάπησα. Εξακολουθήσατε να μένετε εις την αγάπη μου δεικνυόμενοι άξιοι αυτής. 10 Θα μείνετε δε εις την αγάπην, που σας έχω, εάν φυλάξετε τας εντολάς μου, καθώς και εγώ, αφ' ότου έγινα και άνθρωπος, έχω τηρήσει τας εντολάς του Πατρός μου και μένω εις την αγάπην Του, εξακολουθών πάντοτε να Του είμαι αγαπητός, χωρίς ποτέ η προς εμέ αγάπη Του να ολιγοστεύη. 11 Σας είπα αυτά, ίνα η χαρά την οποίαν έχω εγώ αισθανόμενος, ότι είμαι αγαπητός από τον Πατέρα, μεταδοθή και εις σας και μείνη μέσα σας. Και ούτω η χαρά σας θα γίνη πλήρης και τελεία, διότι όπως εγώ, έτσι και σεις, που θα είσθε ενωμένοι με ε&